خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۱)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۱) :

۷۶ و اوقفنی عن مراکز اضطراری.

خداوندا! مرا به نقاط اضطرارم آگاه فرما.

با اهمیت ترین نقطه نادانی ما که باعث محرومیت از تکامل مادی و معنوی ما می باشد، همین است که ما اغلب نمی توانیم مواقع اختیار را از نقاط اضطرار تشخیص بدهیم و یا آنچنان که بایستی نمی توانیم مشخص نماییم.

به خصوص با در نظر داشتن این که اختیار دارای درجات و مراتب مختلفی بوده و یک حقیقت بسیط و دارای مرز مشخصی نیست که انسان بتواند کاملا از آن بهره برداری نماید.

حقیقتا این مساله مشکل ترین مسائل روانی ما می باشد و جای تردید نیست که هر مقدار بتوانیم کارها را از روی اختیار انجام بدهیم، آن مقدار دارای تعالی بوده و استقلال روانی خواهیم داشت، لذا این جمله از نیایش یکی از باعظمت ترین جملات حکمت و عرفان می باشد که ما سراغ داریم. مسألت ما از درگاه خداوند بی چون این است که ما را به تشخیص تمامی موقعیت های روانی خود موفق بدارد تا اختیار را از اضطرار باز شناسیم.

بار پروردگارا! جلوه انسانی ما همان موقع است که ما کاری را از روی اختیار انجام می دهیم؛ یعنی تمام مسوولیت ها بر مدار اختیار ما دور می زند.

انسان است که مسوول قرار می گیرد و شخص با اختیار هرگونه مسؤولیت مربوط را بر خود می پذیرد.

پس جایگاه اعتلا و یا سقوط، همان موقع است که ما اختیار داریم. پس حساس ترین موقع ما، هنگام دارا بودن پدیده اختیار است که ما دارای شخصیت انسانی عالی می باشیم، و با اختیار است که ما به پست تر از درجه حیوانی سقوط می کنیم.

تحصیل اختیار یعنی به دست آوردن بزرگ ترین وسیله برای تعیین سرنوشت واقعی انسانی.

بهره برداری از اختیار یعنی بهره برداری از منحصرترین وسیله برای بزرگ ترین هدف ها.

جلوه های اختیار خیلی کم مدت است، ولی از حیث چگونگی و تأثیرات آن در سعادت و شقاوت ما، نقش عامل انحصاری را به دست دارد.

ما که می دانیم مشعل ظریف و حساس اختیار در مقابل تندبادهای حوادث درونی و برونی تاب مقاومت ندارد.

رودخانه دائم الجریان روح ما در اغلب اوقات گل آلوده و تیره و مکدر است. یا انبوه امواج این نهر اسرارآمیز، آنچنان مبهم و تاریک است که نمی توانیم نقاط زلال آن را که در آن جا من از بادپای هر گونه عوامل اختیار در امان است تشخیص بدهیم.

علل و معلومات نسبی بدون فاصله زمانی به حرکت و جنبش در می آیند و فضایی را اشغال نمی کنند که تا با نقاط هندسی معین آنها را از همدیگر تفکیک نماییم.

تقدم و تأخر و فعل و انفعال و جریان واحدهای ناخودآگاه و سرازیر شدن آنها به خودآگاه و بر عکس، عوامل اراده و تصمیم، آنچنان جریان درونی را ابهام آمیز می سازد که در نتیجه نمی دانیم زلال را از تیره و تاریک را از روشن تفکیک نماییم، اما با این احوال حیرت انگیز، این مقدار درک می کنیم که گاهی من مالک خود و گاه دیگر من خود را باخته است، و لحظه اختیار ما همان موقع است که مالک خویشتن بوده و خود را نباخته ایم.

ای خدای جهان هستی، ای دانای آشکار و نهان، ای ناظر مطلق بر امواج توفان های روحی ما، قدرت و نیروی تمییز به ما عطا فرما، تا در شناخت اضطرار و اختیار متحیر نشویم و من را در باد پای عوامل اجبار رها نکنیم، زیرا:

موج های تیز دریاهای روح

ای برادر، عقل یک دم با خود آر

هست صد چندان که بد توفان نوح

دم به دم در تو خزان است و بهار

۷۷ الهی اخرجنی من ذلّ نفسی و طهّرنی من شکی و شرکی قبل حلول رمسی.

خداوندا! مرا از ذلت نفس برکنار و از اضطراب شک و پلیدی شرک تطهیر فرما.

بدترین حالت سقوط انسانی، موقعی است که خود، پستی و دنائت خویشتن را احساس ننماید، زیرا این احساس بدون در نظر گرفتن ایده آل که رسیدن به آن را نصب العین خود قرار داده است، امکان ناپذیر است.

به همین جهت، آنان که در این دنیا هیچگونه ایده آلی ندارند، نه برای آنان احساس سقوطی وجود دارد و نه اعتلایی، بلکه برای آنان نه نیکی وجود دارد و نه بدی.

مانند این است که اصلا آنان در این دنیای رو به هدف زندگی نمی کنند، به همه چیز بی خیالند و از همه حقایق روگردان. شکاری پیدا کنند و بدرند و بخورند و سیر شوند.

پس برای این که در این زندگانی عمر خود را بیهوده تلف نکنیم، ایده آلی را نیازمندیم؛ و برای این که آن ایده آل برای ما محقق بوده باشد، بایستی در این راه بکوشیم و آن را به دست بیاوریم. این ایده آل است که با تقصیر در راه رسیدن به آن، ذلت و پستی، و در صورت متابعت از آن، تکامل و تعالی خواهیم داشت.

یکی از بدترین بیماری های روحی ما شک و تردید است. شک و تردید، روح انسانی را از استقامت و اعتدال ساقط می کند.

باید در نظر گرفت که شک، با نظر به موضوع آن، انواع مختلفی پیدا می کند:

گاهی موضوع شک یک پدیده غیر قابل اهمیت است، خواه آن پدیده ها از امور مادی بوده باشد و خواه از امور معنوی. در این گونه موضوعات،