خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۰)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۰) :

۷۲ منک اطلب الوصول الیک و بک استدلّ علیک فاهدنی بنورک و اَقِمنی بصدق العبودیه بین یدیک.

وصول به بارگاه بی نهایتت را از تو می خواهم، برای دریافت وجودت به تو استدلال می کنم. با انوار فروزانت هدایتم فرما و با صدق بندگی در کوی جلال و جمالت مقیم فرما.

به عزم کویش اگر ز غربت شود که بار سفر ببندم ز موی شادی گره گشایم، به کین ماتم کمر ببندم

مظاهر مصفا

چنین شنیدم که لطف یزدان به روی جوینده در نبندد اگر خیالش به دل نیاید، سخن نگویم چنان که طوطی دری که بگشاید از حقیقت، بر اهل عرفان دگر نبندد جمال آیینه تا نبیند، سخن نگوید شکر نبندد

حکیم صفا اصفهانی

از بریانت خطاب به یک مرغابی:

وقتی که آخرین اشعه خورشید آسمان را گلگون می کند و نخستین ژاله های شامگاهی بر زمین می نشیند، تو هم چنان در دل فضای پهناور پرواز می کنی و بال زنان، یکه و تنها به راه خویش می روی.

دیدگان صیاد بیهوده تو را دنبال می کند تا مگر در این پرواز طولانی خطایی کنی و به چنگ او افتی، زیرا تو چون نقطه سیاهی در دل آسمان شنگرفین می روی و از راهی که در پیش داری باز نمی گردی.

اما تو خود در این پرواز دور و دراز به دنبال چه می گردی؟

سراغ کناره های دریاچه های پرخزه را می گیری یا در پی ساحل پهناور رودخانه هستی، یا جستجوی کرانه اقیانوسی را می کنی که در آن موج های خروشان به صخره ها می خورند و آنها را فرو می پوشانند؟

نیرویی بس شگرف است که با این دقت و هوشیاری، راه تو را در طول کرانه پرپیچ و خم در دل شب تاریک و فضای بی کران به تو که هم چنان به راه خویش می روی و هرگز این راه را گم نمی کنی نشان می دهند. در همه روز، بال های تو در آن بلندی شگرف، فضای سرد و خالی را در نوردید و با این وصف، تاریکی شب که اندک اندک فرارسیده، نتوانسته است تو را در راهی که به سوی سرمنزل خود در پیش داری از پا در آورد و خسته و فرسوده ات کند.

ولی چیزی نخواهد گذشت که رنج تو پایان خواهد یافت. به خانه تابستانی خواهی رفت و در آن سر و سامانی برای خود فراهم خواهی آورد و به آسودگی بانگ برخواهی داشت. بوته های نی در دل نیزار به روی آشیان تو خم خواهند شد و بر آن سایه خواهند افکند.

اکنون از بالای سر من گذشتی و به راه خود رفته ای و گرداب بی کران آسمان در دل خویشت فرو برده است، اما هنوز درسی که به من داده ای در دلم باقی مانده و یقین دارم که هرگز از دل من بیرون نخواهد رفت.

حالا دیگر نمی دانم که او، آن کس که تو را در پروازت در فضای آزاد و بی کران از سرزمینی به سرزمینی می برد، دست مرا نیز در راه درازی که باید به تنهایی طی کنم خواهد گرفت و قدم هایم را به راه راست رهبری خواهد کرد.

آری، فقط اوست که می تواند ما را به سر منزل مقصد حقیقی مان برساند. ما وصول به بارگاه او را از خود او می خواهیم، چنان که هر موجودی از موجودات این جهان هستی، غایت نهایی خود را از و می خواهد.

اوست که در دل شب تاریک و در امواج متراکم اقیانوس ها، ماهی های کوچک و ناچیز را به مقصد خود ربری می نماید.

اوست که تمام اجزای طبیعت را از جاندار و بی جان به راه مطلوب خود رهنمون می سازد.

و بک استدلّ علیک

و دلیل بر وجود تو را از خود تو طلب می کنم.

آیا این مفهوم ازلی و ابدی و بی نهایت، آیا این حقیقت فناناپذیر که ما خدایش می نامیم، می تواند ساخته فکر من بوده باشد؟

آیا خودش، این مفهوم بی نظیر و بی همتا را در دل ما خاک نشینان، فروزان ننموده است؟

مگر ما با حواس خود، ازل و ابد را مشاهده کرده ایم؟

مگر ما با حواس خود، فناناپذیری را درک نموده ایم؟

مگر بی نیازی از علت را، ما با این حواس و تعقل خود دریافته ایم؟

این جاست که بایستی اندکی به خود آمده و بگوییم: نه. هیچ یک از این تصورات ساخته حواس ما نیست، ولی در عین حال، ما موجودی را که متصف به اوصاف مزبور است. بدون این که یک محال منطقی در بر داشته باشد، درک نموده ایم. پس این تصور و دریافت، از بارگاه خود آن موجود مطلق برای ما سرازیر شده است. ما باید با مجاهدت و کوشش، دوام تابش و فروزندگی این نور را از خود او بخواهیم و خود را با آن نور خاموش نشدنی مرتبط بسازیم.

و اقمنی بصدق العبودیه بین یدیک

و مرا با بندگی راستین در پیشگاهت برپا دار.

خداوندا، توفیقت را شامل حالم فرما تا با صدق نیت به بندگی تو قیام کنم و زندگانی خود را در این دنیای رو به فنا، بیهوده استهلاک ننمایم.

۷۳ الهی علّمنی من علمک المخزون و صُنّی بسترک المصون.

خدای من! از علم مخزونت تعلیم فرما و با پرده ستاری خود محفوظم بدار.

قطره دانش که بخشیدی ز پیش قطره علم است اندر جان من متصل گردان به دریاهای خویش وا رهانش از هوا وز خاک تن

دانش های ما راهی به سوی تمام حقایق ندارد و نمی تواند از ظاهر و پدیده ها نفوذ نموده، به باطن اشیا برسد.

حتمی است که کسی در امتداد مطالعات خود نمی تواند متفکر عالی قدری را ببیند، مگر این که به طور صریح اعتراف به نادانی خود نموده و از زیادی مجهولاتش در این جهان هستی، حسرتی به دل داشته است.

شناخت های ما به طور نسبی، تنها می تواند کسانی را که به یک قطره از دریا کفایت می کنند، اقناع نماید.

اما به قول نیوتون:

در صورتی که معلومات ما در مقابل مجهولاتمان، مانند یک مشت سنگریزه های درخشان کنار اقیانوس است در مقابل همان اقیانوس.

نمی گویم ممکن است و مشیت خداوندی هم چنان است که اگر ما رابطه مستحکمی با خداوند ایجاد نمودیم، به تمام جزئیات و کلیات جهان هستی آشنا می شویم، نه. بلکه روشن است که مشیت خداوندی چنان است که ما باید این شناسایی را با کوشش و فعالیت به دست بیاوریم.

باز من نمی گویم یک موجود انسانی می تواند تمام حقایق جهان هستی حتی مشیت خاصه خداوندی را در این جهان کون و فساد درک نماید، ولی این مقدار می توان گفت که در نتیجه تقوا و به کار انداختن عقل سلیم و وجدان ربانی، انسان می تواند موقعیت وجودی خود را در این جهان کاملا بداند و از این راه که اکثر افراد انسانی را بیچاره و مضطرب ساخته است شکنجه احساس نکند و عالم محدود خود را جنبه ربانی ببخشد.

بلی، این کار برای ما قابل الوصول است، ما با شناخت علت وجودی خود، مانند این است که با تمام اجزای جهان هستی آشنایی پیدا کرده ایم.

ما اگر به علت وجودی و به موقعیت واقعی خود اطلاعی داشته باشیم، مجهولات طبیعی ما آن اندازه به ما شکنجه می دهد که نداشتن اصول و فنون زندگی مادی، که در صورت احساس عدم توانایی و نداشتن اختیار، رنج و اندوه ایجاد می کند.

ما اهمیت پدیده ها و حقایق مادی را برای تنظیم زندگی در درجه اول از اهمیت قرار می دهیم، ولی نسبیت و تدریجی بودن به دست آوردن این امور، ما را به هلاکت نمی کشاند.

نهایت این است که، ما در زندگانی خود، از مزایا و بعضی اوقات از ضروریات محروم مانده ایم، ولی در آن هنگام که علت وجودی خود را درک ننموده ایم، اصلا زندگانی برای خود فی نفسه مفهومی نگرفته است تا ببینیم نقص آن چیست؟ و کمالش کدام است؟

به این جهت است که شما هرگز دانشمندانی را سراغ نخواهید داشت که از آن جهت که در شناخت اجزای طبیعت موفق نشدند ناله سر داده و اظهار بدبینی نموده و قیافه عبوسی به خود بگیرند؛ مثلا از آن جهت که گذشتگان، احتمال وجود عناصر دیگر را در این جهان طبیعت بدهند و آنها را پیدا نکنند، نوعی بدبختی و بدبینی برای خود احساس کنند. یقینی است که اگر کشف جاذبیت به تأخیر می افتاد،