خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) شامل ۳۲ اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۱۳) :

۸۶ ماذا وجد من فقدک و ما الذی فقد من وجدک.

کسی که تو را از دست داده، چه به دست آورد؟ و کسی که تو را پیدا کرد، چه از دست داده است؟

برای ما در امتداد زندگانی، اشیای جالب فراوانی وجود دارد:

ثروت و شهرت و مقام و رسیدن به هر گونه آمال و آرزوها و پیروزی بر عوامل مزاحم و اشباع غرایز به طور عموم و شخصیت و همه این ها، برای ما جالب و با اهمیت است.

همه این ها مزایای زندگی ما هستند، چه فداکاری ها و جانبازی ها که در راه وصول به آنها نمی دهیم! هر یک از این ها به طور اختیار یا اضطرار، می تواند روح بزرگ ما را کاملا خریداری نموده، عمر گرانبهای ما را در خود مستهلک بسازد.

از آن طرف، امور فوق در حدود اعتدال و قانونی برای زندگانی فردی و دسته جمعی ما، ضرورت یا شبه ضرورت دارند. حال چه باید کرد؟

آیا در گوشه ای بنشینیم و به دلیل آن که روح با عظمت ما را نباید این امور مشغول نماید، زندگی را عاطل و باطل بگذرانیم و بگذاریم هرچه می شود بشود؟ و عوامل مزاحم انسانی و طبیعی، طومار زندگی ما را در هم نوردد؟ یا برای وفقیت در زندگی و ادامه حیثیت فردی و اجتماعی، در تحصیل و تنظیم آن امور بکوشیم؟ تاکنون اغلب افراد انسانی و متاسفانه حتی بعضی از متفکران یا متفکرنماها، نتوانسته اند از محاصره این دو سؤال برآیند، و چنین گمان کرده اند که ما بایستی یکی از دو طرف را انتخاب نماییم: یا به دست آوردن امور فوق برای مبارزه در میدان پرغوغای زندگی و ادامه حیات، یا پرداختن به روح و کنار گذاشتن تمام پدیده های مربوط به زندگانی طبیعی.

این محاصره ساختگی، قرن های طولانی است که انسان را ذاز درک حقایق عاجز نموده و در زیر بار این تناقض ساختگی، قد خود را خم نموده و نفس زنان به زندگی سحرآمیز و بی سرو ته ادامه می دهد.

مگر ما نمی تونیم کوشش برای تحصیل ز ندگی منظم را یکی از وسایل عالی پرورش روح قرار بدهیم؟ مگر ما نمی توانیم فراگرفتن دانش و صنعت را برای هماهنگ ساختن زندگانی مادی و معنوی دستور الهی نامیده، موجب پیشرفت روح بدانیم؟ مگر دانشگاه و کارگاه و سجده گاه و هرگونه معبد، از حیث این که همه آنهابرای ادامه حیات مادی و معنوی ما که مطلوب آفریدگار جهان است تفاوتی دارند؟

جواب هر دو سؤال مثبت است. نهایت امر این است که نتاجی و علل کارگاه و دانشگاه را مانند بت نپرستیم و به آنها منحصر ننماییم و بدانیم که این جایگاه ها اگر چه جنبه انحصار در حیات ما دارند، ولی به عنوان یک وسیله نه عنوان هدف نهایی.

این جاست که برای انسان بینا، تناقص و تضادها از بین می روند و حقیقت به عنوان یک واحد روشن در مقابل چشمان آنها نهاده می شود، زیرا کسی که خدا را می بیند و می گوید: من بدو منسوبم، برای او ثابت شده است که مقتضای مشیت او عبارت است از:

دانستن و توانستن و گام برداشتن در راه به دست آوردن یک زندگی پاک.

او نباید گوهر گرانبهای هستی را عاطل و باطل از دست بدهد، اما اگر ما توجهی به آفریننده مطلق نداشته باشیم و اگر موقعیت وجودی خود را بدو منسوب نسازیم، خود را گسیسخته و رها از هرگونه محاسبه الهی بدانیم، چه واقعیتی را به دست آورده ایم؟ آری، فقط خورده ایم و آشامیده ایم و لذت برده ایم و چند روزی اسب مراد تاخته و در صورت لزوم و حتی در صورت غیر لازم هم به سایر موجودات زنده نیز تعدی نموده و مانند یک حیوان درنده، دریده و بریده و خورده و خوشحال هم هستیم.

ای خدای دانا و مهربان! کسی که تو را دارد، به همه چیز از نظر وسیله ای خواهد نگریست و همه آنها را خواهد داشت؛ فقدان آنها برای او مؤثر نیست. اما کسی که تو را از دست داده است فاقد همه چیز است؛ هیچ چیز برای او سودمند نخواهد بود.

حقیقتا حال ما رقت بار است، اگر زندگی ما چنین سپری شود:

یک چند به کودکی به استاد شدیم

پایان سخن شنو که ما را چه رسید

یک چند به استادی خود شاد شدیم

از خاک برآمدیم و بر باد شدیم

خیام

۸۷ لقد خاب من رضی دونک بدلا و لقد خسر من بغی عنک متحولا.

کسی که غیر از تو را عوض از تو گرفت، مایوس گشت. و کسی که غیر از تو را از موجودات متغیر جستجو نمود، خسارت برد.

یا رب، غم آن چه غیر تو در دل ماست

بردار، که بی حاصلی از حاصل ماست

صورت های رنگین و فریبای جهان هستی، دمی چند ما را به خود جلب می کند.

آنگاه صورت جالب تری، نقش اولی را از روح ما محو نموده، به جای آن ما را به خود می کشاند و هم چنین هر روز در دنبال نیکویی نیکوتری به سراغ ما می آیند و مانند روغنی که به اره نجاری بکشند تا چوب را کاملا و سریع تر ببرد، عمر ما را قطع می کند.

هنگامی که دقت نظر انجام می دهمی، می بینیم که همه فریب ها و خودسری ها و بازی های کودکانه یک علت بیشتر ندارد، آن هم خودپرستی است که سرتاسر عمر ما را احاطه نموده است.

خداوندا! عنایتی فرما و ما را به خود بشناسان. ارزش ما را برای ما معرفی فرما تا ببینیم چه اندازه بایستی به خود بپردازیم؟ شأن ما چیست؟ موقعیت واقعی ما در جهان هستی کدام است؟ این خودپرستی است که ما را به بت پرستی کشانده