خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Rhythm, Music And Education

توضیحاتی در مورد کتاب

رویکرد Dalcroze Eurhythmics به آموزش موسیقی در سوئیس در اوایل قرن بیستم توسط Émile Jaques-Dalcroze توسعه یافت. در حالی که این رویکرد در ابتدا برای دانشجویان هنرستان در نظر گرفته شده بود، Eurhythmics به زودی به آموزش نوازندگان، رقصندگان، و بازیگران در تمام سنین و همچنین به کاربردهای درمانی گسترش یافت.

فلسفه Eurhythmics بر این مفهوم متمرکز است که سنتز ذهن، بدن، و عواطف حاصله برای همه یادگیری های معنادار اساسی است. افلاطون در این قوانین می گوید: تعلیم و تربیت دارای دو شاخه است، یکی ژیمناستیک که به بدن مربوط می شود و دیگری موسیقی که برای بهبود روح طراحی شده است (پنینگتون، 1925، ص 9). امیل ژاک-دالکروز معتقد بود که هر نوازنده ای باید تلاش کند تا حساس و رسا باشد و موسیقی را از طریق حرکت هدفمند، صدا، فکر، احساس و خلاقیت بیان کند.

مید ( 1994) چهار فرض اساسی را ذکر می کند که فلسفه Eurhythmic را در بر می گیرد:

1. Eurhythmic تصاویر فیزیکی، شنیداری و بصری موسیقی را در ذهن بیدار می کند.

2. سولفژ (آواز خواندن و گوش دادن)، بداهه نوازی، و حرکت هدفمند با هم برای بهبود موسیقیایی بیان و افزایش درک فکری کار می کنند.

3. موسیقی ممکن است از طریق گفتار، اشاره و حرکت تجربه شود. اینها را می توان در زمان، مکان و انرژی نیز تجربه کرد.

4. انسان ها زمانی که از طریق حواس چندگانه یاد می گیرند، بهتر یاد می گیرند. موسیقی باید از طریق حواس لامسه، حرکتی، شنیداری و بینایی آموزش داده شود. در یک تجربه عصبی عضلانی ادغام می شوند – پاسخ بدن به موسیقی را تقویت می کنند (کالدول، 1995). او احساس می کرد که این امر منجر به عملکرد در سطوح بالای فراتر از انتظار می شود (کاردر، 1990). دالکروز معتقد بود که آموزش موسیقی باید بر مشارکت فعال در تجربه موسیقی متمرکز باشد. تکنیک و درک فکری مهم است، اما تجربه فعال باید در اولویت باشد. آموزش موسیقی امروزی مبتنی بر فلسفه “صدا قبل از نماد” است، میراثی از ژاک-دالکروز و پستالوزی قبل از او. ژاک-دالکروز احساس کرد که دانش آموزان می توانند بیان موسیقی را از طریق کشف فعال زمان، مکان و انرژی تمرین کنند و بیاموزند. او معتقد بود که همانطور که موسیقی حرکت می کند، نوازندگان نیز باید حرکت کنند. بنابراین، ریتم برای این فلسفه ضروری است. ژاک-دالکروز تعلیم داد که از طریق حرکات موزون، نوازندگان می توانند تقارن، فرم، تنش، و آرامش، جمله بندی، ملودی و هارمونی را تجربه کنند. تجربه باید به عناصر موسیقی بیاموزد (مارتین، 1965).

ژاک-دالکروز رویکرد خود را برای توسعه درک موسیقایی از طریق اریتمی و کمک به دانش آموزان در ایجاد پاسخ فیزیکی فوری به ریتمیک در نظر گرفته است. محرک ها توسعه ریتم های موسیقی و حساسیت عصبی در نهایت منجر به توانایی تمایز حتی درجه بندی های خفیف مدت، زمان، شدت و جمله بندی می شود. از طریق حرکات موزون، دانش آموزان شروع به فکر کردن و بیان بیشتر خود به صورت موسیقی می کنند. در ابتدا، تصور ژاک-دالکروز از اریتمیک برای آموزش نوازندگان کنسرواتوار طراحی شد، اما به زودی به آموزش موسیقی اولیه کودکان و افراد با نیازهای ویژه گسترش یافت. فلسفه او رشد کرد و شامل اعتقاد به توسعه جامعه موسیقی بیشتر از طریق آموزش ریتمیک در مدارس شد (کمپبل، 1991).