خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ماجرای خلیفه شدن عثمان

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

می دانیم عمر وقتی که ضربت خورد و خودش احساس کرد که رفتنی است، برای بعد از خودش در واقع بدعتی به وجود آورد، یعنی کاری کرد که نه پیغمبر کرده بود و نه حتی أبو بکر. نه مطابق عقیده ما شیعیان که مدارک اهل تسنن نیز بر آن دلالت دارد (حالا در عمل قبول نداشته باشند، مطلب دیگری است) خلافت را به شخص معینی که پیغمبر در زمان خودش معرفی و تعیین کرده بود یعنی علی علیه السلام واگذار کرد، نه مطابق آنچه که امروز اهل تسنن می گویند- که پیغمبر کسی را تعیین نکرد بلکه امت باید خودشان کسی را انتخاب کنند، و پیغمبر این کار را به انتخاب امت و شورای امت واگذار کردند- عمل کرد و نه کاری را که أبو بکر کرد، انجام داد چون أبو بکر وقتی می خواست بمیرد، برای بعد از خود شخص معینی را تعیین کرد که خود عمر بود. کار أبو بکر نه با عقیده شیعه جور درمی آید، نه با عقیده اهل تسنن. کار عمر نه با عقیده شیعه جور درمی آید، نه با عقیده اهل تسنن و نه با کار أبو بکر. یک کار جدید کرد و آن این بود که شش نفر از چهره های درجه اول صحابه را به عنوان شورا انتخاب کرد، ولی شورایی نه به صورت به اصطلاح دموکراسی بلکه به صورت آریستوکراسی، یعنی یک شورای نخبگان که نخبه ها را هم خودش انتخاب کرد: علی علیه السلام (چون علی را که نمی شد کنار زد)، عثمان، طلحه، زبیر، سعد وقّاص و عبد الرّحمن بن عوف. در آن وقت در میان صحابه پیغمبر، از اینها مشخص تر نبود. بعد خودش گفت: تعداد افراد این شورا جفت است. (معمولًا می بینید که تعداد افراد شوراها را طاق قرار می دهند که وقتی رأی گرفتند، تعداد هر طرف که حد اقل نصف به علاوه یک باشد، آن طرف برنده است. ) اگر سه نفر یک رأی را انتخاب کردند و سه نفر دیگر رأی دیگر را، هر طرف که عثمان بود آن طرف برنده است. خوب، اگر شوراست تو چرا برای مردم تکلیف معین می کنی؟!.

شورا طوری ترکیب شده بود که عمر خودش هم می دانست که بالأخره خلافت به عثمان می رسد، چون علی علیه السلام قطعاً رأی سه به علاوه یک نداشت؛ حد اکثر این بود که علی سه نفر داشته باشد که مسلّماً عثمان در میان آنها نبود، زیرا عثمان رقیبش بود.

پس عثمان قطعاً برنده است. از نظر عمر، علی علیه السلام یا دو نفر داشت: خودش بود و زبیر (چون زبیر آن وقت با علی بود) و یا اگر احتمالًا عبد الرّحمن بن عوف طرف علی را می گرفت، حد اکثر سه نفر داشت. این است که علی علیه السلام در نهج البلاغه می فرماید: «فَصَغی رَجُلٌ مِنْهُمْ لِضِغْنِهِ وَ مالَ الْآخَرُ لِصِهْرِه»[۱] فلان شخص به دلیل کینه ای که با من داشت، از حق منحرف شد و فلان شخص دیگر به خاطر رعایت رابطه قوم و خویشی و وصلت کاری خودش، رأیش را به آن طرف داد. خود عمر هم اینها را پیش بینی می کرد. به هر حال نتیجه این شد که زبیر گفت: من رأیم را دادم به علی، طلحه گفت: من رأیم را دادم به عثمان، سعد هم کنار رفت. کار دست عبد الرّحمن بن عوف باقی ماند؛ به هر طرف که رأی می داد او انتخاب می شد. عبد الرّحمن می خوا