خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Did My Neurons Make Me Do It?: Philosophical and Neurobiological Perspectives on Moral Responsibility and Free Will

توضیحاتی در مورد کتاب

اگر انسان‌ها صرفاً جسمانی هستند، و اگر این مغز است که کارهایی را که قبلاً به ذهن یا روح اختصاص داده شده بود انجام می‌دهد، پس چگونه ممکن است که تمام افکار و اعمال ما توسط قوانین زیست‌شناسی عصبی تعیین شود؟ اگر چنین باشد، به نظر می رسد اختیار، مسئولیت اخلاقی و در واقع خود عقل در خطر است. نانسی مورفی و وارن اس. براون در اینجا از نسخه ای غیر تقلیل گرایانه از فیزیکالیسم دفاع می کنند که به موجب آن انسان ها (گاهی) نویسندگان افکار و اعمال خود هستند. آیا نورون های من مرا وادار به انجام آن کردند؟ بینش هایی از فلسفه و علوم اعصاب شناختی را برای شکست تقلیل گرایی عصبی زیستی گرد هم می آورد. یکی از منابع، شرح ذهن «پسا دکارتی» است که اساساً توسط حلقه‌های کنش-بازخورد-ارزیابی-عمل در محیط تجسم یافته و ساخته شده و توسط منابع فرهنگی «داربست» ساخته شده است. مورد دیگر، گزارشی غیر مرموز از علیت نزولی (ذهنی) است که در قالب یک سیستم پیچیده و مرتبه بالاتر که محدودیت‌هایی را در فرآیندهای علی سطح پایین اعمال می‌کند توضیح داده شده است. این منابع ذاتاً به هم مرتبط هستند: تعبیه رویدادهای مغزی در حلقه‌های کنش-بازخورد، کلید ذهنیت آن‌ها است، و آن سیستم‌های وسیع‌تر تأثیرات علّی بر خود مغز دارند. مورفی و براون با این منابع دو مشکل در فلسفه ذهن دارند: پاسخی به اتهاماتی مبنی بر اینکه فیزیکالیست ها نمی توانند معنادار بودن زبان و یا کارآمدی علّی شرایط ذهنی را توضیح دهند. راه‌حل‌های این مشکلات پیش‌نیاز پرداختن به مشکل اصلی کتاب است: چگونه موجودات زیستی می‌توانند آزاد و از نظر اخلاقی مسئول باشند؟ نویسندگان استدلال می‌کنند که اگر مشکل اراده آزاد در چارچوب جبر عصبی زیست‌شناختی قرار گیرد، به شکل بدی شکل می‌گیرد. مسئله واقعی کاهش گرایی عصبی زیستی است. اگر واقعاً بتوان مفهوم علیت نزولی را معنا کرد، آنگاه سؤال مربوطه این است که آیا انسان ها علیت نزولی را بر برخی از بخش ها و فرآیندهای خود اعمال می کنند؟ اگر همه موجودات تا حدی این کار را انجام می دهند، چه چیزی باید به این انعطاف حیوانی اضافه شود تا عمل آزاد و مسئولانه ایجاد شود؟ کلیدها زبان پیچیده و فرآیندهای شناختی مرتب شده سلسله مراتبی هستند که به انسان (بالغ) اجازه می دهد تا اعمال، انگیزه ها، اهداف و اصول عقلانی و اخلاقی خود را ارزیابی کند.