خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Corpus of Maya Hieroglyphic Inscriptions 7.1 (Seibal)

توضیحاتی در مورد کتاب

ریو د لا پسیون از سرچشمه خود در آلتا وراپاز، حدود 80 کیلومتر به سمت شمال می رود و سپس مسیر خود را به طور ناگهانی به سمت غرب تغییر می دهد، مسیری را دنبال می کند تا زمانی که به ریو سالیناس می پیوندد و Usumacinta را تشکیل می دهد. در بیشتر 20 کیلومتری قبل از این خم، رودخانه در امتداد پای دره ای حرکت می کند (یا می خزد، زیرا کند است) که به بیشترین ارتفاع خود یعنی حدود 110 متر بالای رودخانه حدود 4 کیلومتر قبل از پیچ می رسد. دقیقاً در این مرتفع‌ترین زمین بود که شهر سیبال به وجود آمد، با سکونتگاه‌های دورافتاده‌اش که در گستره وسیعی از زمین به سمت غرب گسترش یافتند، که به تدریج به سمت Arroyo Petexbatun می‌افتد.

تا اوایل سال 19605، تنها راه شناخته شده به ویرانه ها از السیبال بود، زمانی که یک کمپ چوبی (و از آن زمان معمولاً محل یک خانه مسکونی بود)، از آنجا یک مسیر به آرامی به مدت 4 کیلومتر به سربالایی منتهی می شد. به گروه A از خرابه ها. سپس در سال 1961 یک مهمانی شناسایی موزه پی بادی (آدامز 1963) مستقیم ترین مسیر ممکن را برای رسیدن به ویرانه ها از فرود رودخانه باز کرد. اکنون می توان نسبتاً شدید از دره ای که به دره می رود بالا رفت، در نزدیکی گوشه جنوب شرقی طرح جزئی بازتولید شده در این اثر ظاهر شد و مسیر گروه A را دنبال کرد.

در ابتدای پروژه سیبال موزه، مسیر قدیمی ال سیبال به شکلی شبیه یک جاده بزرگ شد، که تمام آذوقه، آب و تجهیزات توسط یک پیکاپ چهار چرخ متحرک به آنجا آورده شد. آب در سیبال همیشه کمیاب است، زیرا «چشمه کوچک» که مالر از آن یاد می‌کند (1908، ص 11) هرگز یافت نشد، احتمالاً به این دلیل که دیگر جاری نشده است. در سال 1966 FYDEP، آژانس توسعه مسئول Peten، جاده ای درجه بندی شده از شهر Sayaxche در 14 کیلومتری غرب، تا کمپ پروژه، که درست در جنوب ساختار A-24 ساخته شده بود، باز کرد. در زمان نگارش این مقاله، این جاده از Sayaxche تا نقطه اتصال با جاده ای که به سمت جنوب به Raxuja و از آنجا به Coban منتهی می شود، در وضعیت خوبی باقی می ماند، اما بقیه راه به Seibal اغلب برای وسایل نقلیه در فصل بارانی غیرقابل عبور است.