خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Cafetinagem acadêmica, assédio moral e autoetnografia (Portuguese Edition)

توضیحاتی در مورد کتاب

من می خواهم دانشگاه مکانی باشد که به رویاهای مردم کمک کند. باشد که پتانسیل را تشویق کند و با فداکاری، درخشش در چشم ها و بالاتر از همه، با شادی ساخته شود! باشد که روابطی با استقلال، آزادی و احترام بیشتر داشته باشید. به طوری که می توان جامعه ای با برابری و عدالت اجتماعی بیشتر برای همه و نه عده کمی ساخت.

این کتاب برای افرادی است که تمایل به غیر طبیعی کردن زندگی روزمره دانشگاهی و روابط آن دارند. بدون بت پرستی.

در این اثر من صحنه ها و داستان هایی می نویسم تا سکوت در مورد روابط دانشگاهی و مسائل مربوط به آنها را بشکنم که خیلی ها آن را می دانند و تجربه می کنند، اما به نظر می رسد تعداد کمی از آنها می خواهند آشکارا در مورد آنها صحبت کنند.
rnهدف این کار مشکل‌سازی و غیرطبیعی‌کردن روابط دانشگاهی با استفاده از دو مفهوم به‌عنوان ابزار این ماجراجویی است: دلالی تحصیلی – به‌عنوان چهره‌ای اغواکننده نرم – و آزار اخلاقی – به عنوان یک چهره خشونت‌آمیز آشکار.
r با استفاده از خود مردم نگاری به عنوان یک روش، این مفاهیم برای تجزیه و تحلیل صحنه های مختلف دانشگاهی، با الهامات احتمالاً تخیلی و باورپذیر، و موقعیت هایی که در یک جهان موازی اتفاق می افتد، بسیار دور از آنچه در دانشگاه های دولتی برزیل تجربه می کنیم، استفاده می شود. هر شباهتی با واقعیت باید تصادفی باشد.

ما باید بیشتر در مورد آنچه در روابط دانشگاهی تولید و تشویق می کنیم، آنچه را که طبیعی می کنیم و می پذیریم، آنچه در پشت صحنه در دانشگاه ها می گذرد بحث کنیم. فقط از این طریق می‌توان در نهایت شیوه‌های مختلف زندگی، کار و ارتباط، در فرهنگستان و خارج از آن را ساخت. متفاوت انجام دهید؟ آیا ما این را می‌خواهیم؟

بر اساس نگرش‌هایمان می‌توان تغییرات کوچکی ایجاد کرد و گسست‌ها، وقفه‌ها و شکاف‌های کوچکی ایجاد کرد، از جمله با نه گفتن به چیزهایی خاص و همچنین پیشنهاد و ساختن جایگزین‌ها و مسیرهای مختلف. . تا زمانی که شما این را بخواهید و مایل به تحمل عواقب و مسئولیت باشید. ساختن مسیرهای جدید آن چیزی نیست که اتفاق بیفتد. تحقق آن ضروری است، برای تحقق آن تلاش کرد.

برای ساختن مسیرهای خودمختار و نوآورانه، متفاوت از مسیرهای سنتی تر و طبیعی تر، باید با بیهودگی های زخمی کنار بیاییم و اغلب تبدیل به «گرگ های دانشگاهی تنها» یا تقریباً تنها.

ما دانشگاه هستیم! نهادها و سازمان ها از مردم ساخته شده اند. دانشگاه مانند هر سازمان دیگری عرصه اختلافات، تضادها، نبردها، شادی‌ها، غم‌ها، رویاها، ناامیدی‌ها، نوآوری‌ها، ارزش‌ها و علایق متفاوتی است که همیشه با آن روبرو می‌شویم.

چگونه می‌توانیم برانگیختن شادی از روابط ما در آکادمی؟ چه کار متفاوتی می توانیم انجام دهیم تا دانشگاه را به مکانی با شادی، قدرت، اختراع، برابری، خودمختاری بیشتر تبدیل کنیم، جایی که مردم می خواهند رویاها را بسازند و دنبال کنند؟ چالش ها تعیین شده است.