خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام شامل ۴۲ اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل طول عمر امام زمان علیه السلام :

درباره این مطلب که آیا امکان دارد یک انسان، قرن ها زندگی کند، تا رهبر موعود را مصداق چنین عمری بدانیم؟

سخن بسیار گفته و نوشته شده است، آن حضرت اکنون بیش از ۱۱ قرن را سپری کرده و حدود چهارده برابر یک انسان معمولی که مراحل زندگی را، از کودکی تا پیری، دیده عمر کرده است.

امکان طولانی بودن عمر یک انسان از نظر عقلی ممکن است؛ زیرا «امکان»، یکی از سه معنی زیر را دارد:

۱ـ امکان عملی

۲ـ امکان علمی

۳ـ امکان منطقی یا فلسفی

مقصود از «امکان عملی» آن است که یک امر تا آن حد «شدنی» به نظر آید، که هر کسی در وجود خود چنین نیرویی را بیابد. برای مثال: سفر به اقیانوس ها و رسیدن به عمق دریاها و رفتن به کره ی ماه، اموری هستند که امروزه امکان عملی یافته اند.

غرض از «امکان علمی» هم آن است که اگر چه امری به مرحله امکان عملی نرسیده باشد ـ که با ساخته ها و پدیده های تمدن کنونی، به انجام آن مبادرت کنیم ـ اما در آستان دانش و در برابر موضع گیری های پویای علم، نتوانیم دلیلی بیابیم که امکان آن امور و وقوع شان را نفی کند.

برای مثال: فرود آمدن انسان در کره زهره، از دیدگاه دانش، به هیچ وجه نشدنی نمی نماید، و انگیزه ای برای نفی وقوع آن وجود ندارد. موضع گیری های کنونی دانش، به ما می گوید که اگر چه این آرزو تا به امروز تحقق نیافته است، ولی در امکان وقوعی آن تردیدی نیست. زیرا میان فرود آمدن انسان در کره زهره و کره ماه، بیش از یک درجه فاصله نیست. با گذشتن از دشواری هایی که دورتر بودن راه پدید می آورد؛ فرود آمدن در زهره را ـ اگر چه عملاً امکان نیافته ـ از نظر علمی می توان ممکن شمرد. برعکس، رفتن به خورشید از نظر علمی هم، ناممکن است. زیرا دانش و تجربه، جایی برای تصور آن ندارد، که مثلاً اختراع پوششی را ممکن بدانیم که جان انسان را در برابر کوره وحشتناک و سهمگین خورشید، محافظت کند.

هدف ما از امکان فلسفی یا منطقی نیز، آن است که امری، در برابر عقل ـ یا با در نظر گرفتن تجربه های پیشین و قوانین گذشته ـ مانعی برای تصور وقوع نیابد تا حکم «محال» پیدا کند.

برای مثال: امکان منطقی ندارد که سه پرتقال به دو بخش مساوی تقسیم شوند، بدون آن که یکی را به دو نیم کنیم. زیرا عقل پیش از تجربه و عمل می گوید که «سه» یک عدد «فرد» است و هیچگاه زوج نمی شود، پس عقلاً ممکن نیست که سه پرتقال را به دو بخش مساوی تقسیم کنیم. زیرا بخش پذیری آن به دو قسمت مساوی، مستلزم آن است که «سه در آن واحد، هم فرد باشد و هم زوج»! و این تناقض است و «تناقض محال منطقی است».

اما رفتن انسان به درون آتش، بی آن که بسوزد، و نیز رفتن آدمی به کره خورشید ـ بی آن که گرمای خورشید در او اثر کند ـ امری نیست که از جنبه ی منطقی محال باشد، چون مستلزم هیچ تناقضی نیست.

اگر فرض کنیم حرارت جسمی که گرمای آن بیشتر است، در جسمی با گرمای کمتر، اثر نکند، تناقض از بین رفته است. هر چند این فرض بر خلاف تجربه های گذشته ماست که ثابت می کند: دو جسم، که یکی حرارتش بیشتر از دیگری باشد، وقتی در کنار هم قرار بگیرند، به مبادله حرارت می پردازند، تا حرارت هر دو مساوی شود.

بنابراین در می یابیم که امکان منطقی، دایره ای پهناورتر از امکان علمی دارد و دایره ی این یکی نیز نسبت به دایره عملی از گستردگی بیشتری برخوردار است.

شکی نیست که از نظر منطقی، امکان زندگانی هزاران ساله برای انسان وجود دارد. زیرا این مسأله از نظر عقلی محال نیست. و در این گونه فرضیه ها، تناقضی دیده نمی شود. زیرا «زندگی» مفهومی است که «مرگ» زودرس را در خود نهفته ندارد و در این امر تردیدی نیست. همچنین مسلم است که زندگانی طولانی، فعلاً امکان عملی ندارد، و مانند مسائلی چون ـ رفتن به ماه و فرو رفتن در آب ها ـ نیست، که با وسائلی که اکنون در اختیار بشر است؛ و با دست آوردهایی که از محتوای آزمایش های علمی نصیب انسان شده، بتوان عمر انسان را به صدها سال افزایش داد. اما از دیدگاه های علمی، این مسأله صورت دیگری می یابد و باید گفت که دانش امروز دلیلی نمی بیند که امکان عمر طولانی را از جنبه ی نظری نفی کند.

بررسی علمی و بحث مسأله ی طول عمر، در حقیقت بستگی دارد به نوع تفسیری که علم فیزیولوژی از «پیری و فرسودگی» دارد. این قانون که: «پیری و فرسودگی» زاییده ی یک قانون طبیعی حاکم بر بافت های پیکره ی انسانی است، و ضروری است که بدن پس از رسیدن به آخرین مرحله ی رشد، کم کم فرسوده شده، برای ادامه ی زندگی، کارآیی کمتری داشته باشد؛ تا آنگاه که در لحظه ای معین از کار بیفتد. آیا حتی در مورد بدنی هم که از هر گونه تأثیر خارجی بر کنار مانده صادق است؟ یا این که فرسودگی و کاهشی که در کارآیی بافت و نسوج مجموعه ی بدن به چشم می خورد؛ نتیجه ی نبرد با عوامل بیرونی ـ مانند میکروب ها و سموم ـ است که به بدن انسان راه می یابند؟

این پرسشی است که دانش امروز، از خود می کند و در راه پاسخ دادن به آن هم می کوشد. در محدوده برداشت های علمی معاصر، به این پرسش پاسخ های گوناگونی داده شده است: اگر پیری و فرسودگی و ناتوانی، نتیجه ی مبارزه ی جسم با عوامل بیرونی معین، و تأثیر پذیری از آنها باشد؛ از جنبه ی نظری امکان دارد که بافت های تشکیل دهنده ی بدن انسان را از عوامل معین و مؤثر در آن، بر کنار داشت؛ تا زندگی آدمی طولانی شود. اما اگر از دیدگاه دیگر به بررسی بپردازیم، به این نتیجه می رسیم که پیری یک قانون طبیعی است و هر بافت و اندام زنده ای، در درون خود، عامل نیستی حتمی خود را نهفته دارد که در اثر مرور زمان؛ موجود زنده را خواه ناخواه به مرحله ی فرسودگی و مرگ می رساند. ولی نگریستن از این دیدگاه هم مستلزم آن نیست که هیچ گونه انعطافی در این قانون طبیعی راه نیابد. بلکه اگر همچنین قانونی مسلم انگاشته شود، تازه قانون انعطاف پذیری است. زیرا هم ما، در زندگی معمولی مان می بینیم؛ و هم دانشمندان در آزمایشگاه های علمی شان مشاهده می کنند که: پیری یک پدیده ی فیزیولوژیکی است و ربطی به «زمان» ندارد. گاهی زود فرا می رسد و گاهی با فاصله ی زمانی بیشتری آشکار می گردد. تا آنجا که برخی از سالمندان را می بینیم که نشانه های پیری بر اعضاء آنان ظاهر نشده و از نرمی و تازگی برخوردارند. پزشکان و متخصصان نیز بر انعطاف پذیری این قانون تصریح دارند. حتی بعضی از دانشمندان توانسته اند عملاً از انعطاف پذیری این قانونی که طبیعی و ضروری تلقی شده است بهره گیرند؛ و زندگی پاره ای از حیوانات را از صدها برابر عمر طبیعی آنها بیشتر کنند.

اینا