خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قتلگاه امام حسین(ع)، محل معراج ملکوتیان

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

نوشته ای را درباره حضرت سیدالشهداء از فیلسوف، حکیم و عارف بزرگی خواندم که در این نوشته از آن حضرت به «عظیم العظما» تعبیر کرده بود؛ بدین معنا که وجود مبارک حضرت سیدالشهداء در شأنیت و هویت خودش از هرچه انسان و شخصیت بزرگ در این عالم است، بزرگ تر و والاتر هست. از زیارت وارث نیز همین معنا استفاده می شود و می توان تمام ارزش های حضرت آدم(ع) و انبیای اولواالعزم را در وجود مبارک امام حسین(ع) مشاهده کرد. همانا ایشان بنده ای خاص در درگاه الهی است که نه تنها جایگاه ویژه ای در این عالم دارد، بلکه در عالمِ بعد نیز از جایگاه ارزشمندی برخوردار است.

در روایات رسیده از اهل بیت(علیهم السلام) آمده که جبرئیل امین از همان زمان حضرت آدم(ع) از سوی پروردگار مأموریت یافت که حضرت سیدالشهداء را به حضرت آدم(ع) و همه انبیای الهی بشناساند و ماجرای کربلا را به صورت مختصر برای آنها بازگو کند. امین وحی نیز تمام پیامبران را از این واقعه آگاه کرد و همه آنها بر مصائب این امام مظلوم گریستند.

البته تنها پیامبران الهی بر مصائب جانسوز کربلا نگریستند، بلکه اهل بیت(علیهم السلام) هم در زمان ولادت امام حسین(ع) اشک ریختند و اندوهگین بودند. گریه بر آن حضرت هیچ گاه و در گذر زمان رنگ نباخته و کمرنگ نشده است و همواره دل های عاشق و مؤمن در رثای او گریه کرده و به سوگ نشسته اند. وقایع کربلا و شهادت این امام و یاران ایشان به قدری سخت، غم انگیز و جان گداز بوده و هست که به فرموده امام زین العابدین، تمام موجودات أرضی و سماوی بعد از جریان عاشورا برای آن حضرت گریستند؛ از همین امر نیز واضح و مبرهن است که گریه بر ایشان و حوادث جانسوز کربلا موضوعیت و قطعیت دارد و لذا از فرمایشات حضرت امام رضا و بعضی از ائمه (علیهم السلام) می توان دریافت که گریه بر حضرت واجب است و نه مستحب. روایات بسیار مهمی دراین باره بیان شده که معتبرترین کتاب های ما -شیعه و غیرشیعه- نقل کرده اند.

آنچه که پس از گریه بر مصائب آن حضرت حائز اهمیت است و اولویت دارد، زیارت حضرت حسین(ع) است. امامان معصوم(علیهم السلام) نسبت به زیارت امام حسین(ع) و یاران ایشان دستور اکید داده اند و سفارشاتی را به مؤمنان و عاشقان مکتب اهل بیت داشته اند. در این سفارشات آمده است: آنان که توان زیارت حضرت را دارند، فرقی نمی کند که در کدام نقطه از این کره خاکی زندگی می کنند، حتی اگر یکبار در طول عمرشان باشد، به زیارت این امام شهید بروند؛ و چنانچه برای آنها میسّر است، در سال به دفعات بروند و ایشان را زیارت کنند.

همچنین در این روایات به ثواب عظیم زیارت قبر امام حسین(ع) و یاران آن حضرت به تناسب مکلّفین اشاره شده است. در برخی روایات چنین ذکر شده است: ثواب هر قدمی که زائر امام حسین(ع) از منزل خود تا حرم ابی عبدالله برمی دارد، حال هرمقدار فاصله که بین منزل و حرم باشد، با ثواب یک حج و عمره قبول شده برابری می کند؛ البته در برخی روایات نیز نود حج و عمره قبول شده و یا هزار حج و عمره قبول شده آمده و این اختلاف روایات به تفاوت معرفت و ظرفیت زائر بستگی دارد. گاهی زائر حرم آن حضرت از امامان معصوم (علیهم السلام) است و گاهی مؤمنی با درجه والای معرفتی و گاهی نیز مؤمنی با درجه پایین تر ایمانی؛ لیکن نکته مهم و درخور توجه، سفارش و تأکید نسبت به سفر به کربلا و زیارت قبر ایشان است، نه اینکه امام را در منزل خود و با خواندن زیارت نامه آن حضرت زیارت کنیم. در حقیقت، مقصودِ ائمه زیارتی است که موجب زنده نگه داشته شدن این ماجرای جانسوز و دلخراش در ظرف جهان باشد.

این سفارشی نیست که تنها به زمینیان شده باشد و انسان ها به آن فرمان یافته باشند، بلکه در کتاب «کامل الزیارات» آمده است که هر شب هفتاد هزار فرشته به امر خداوند متعال، در اول غروب به زیارت حرم حضرت می آیند و