خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تشنگی حضرت علی اصغر (ع) و مظلومیت حضرت اباعبدالله (ع)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تشنگی حضرت علی اصغر (ع) و مظلومیت حضرت اباعبدالله (ع) :

هر سال هیئت عشاق الحسین حال و هوای دیگری دارد و خیابان های حوالی آن در خیابان صفا و شهدا و امام حسین(ع) مملو از جمعیت می شود. زیرا دوست دارند دعای افتتاح، اللهم رب شهر رمضان، دعای کمیل و مخصوصاً دعای ابوحمزه ثمالی را با نوای دلنشین و ملکوتی حاج علی قربانی، مشهور به حاج قربون استماع کنند. ایام ماه رمضان رفتیم تا هم نوای دلنشین او را بشنویم و هم گفت وگویی را انجام دهیم.

حاج قربان را دیدم، همان کسی که به مناجات خوان بی ادعا، بی حاشیه اما با سواد معروف است. برخی به او می گویند شور حسین اما خودش متواضعانه می گوید نوکر حضرت سیدالشهداء(ع)! اعتقاد دارد در مناجات اگر روضه خوانده نشود حق آن دعا ادا نشده است. البته برخی هم حاج علی قربانی را در گردان میثم دیده اند و آن نوای معروف کجایید ای شهیدان خدایی برایشان تازگی دارد. در عرصه ذاکری و مدیحه و روضه استاد خاصی نداشته اما تاکید می کند که در محضر حاج منصور ارضی نه به صورت مستقیم ولیکن دورا دور درس های زیادی آموخته است. حاج قربون در این مصاحبه خطاب به مداحان توصیه ای هم داشت که علی رغم تسلط بر ادای سبک ها و آداب فنی روضه، ادب و مطالعه هم داشته باشند. در مورد هر مسئله ای که اطلاعات کافی ندارند اظهارنظر نکنند که هر چیزی در پشت تریبون هیئت بار سنگینی بر دوش مداح می گذارد. حقیقتاً یکی از شاخصه های اخلاقی حاج قربون بی ادعا نوکری کردن است؛ او دنبال سروصدا کردن نیست. هم نوحه و روضه اش زبانزد خاص و عام است و هم منبر علم و معرفتش. اما خودش متواضعانه می گوید اگر روحانی در هیئت ببیند با توجه به سواد بالای حوزوی درس خارج، حاضر است بنشیند و مستمعین از او بهره ببرند. حاج قربون روضه مستند و عالمانه می خواند و هرکس در هیئت عشاق الحسین(ع) میکروفون به دست می گیرد خیلی هراس دارد هر کلامی و هر سبکی را به کار نبرد. مشروح این گپ و گفت را بخوانید:

کمی از سابقه مداحی و مناجات خوانی خود در جبهه بفرمایید؟

در گردان میثم و حبیب در لشکر ۲۷ محمدرسول الله(ص) حضور داشتم. نه صرف تبلیغ بلکه در کارهای زرهی و رزمی فعال بودم. جوّ خاص جبهه و جنگ ما را خواه ناخواه به این وادی می کشاند. میکروفون را به دست می گرفتم و با زمزمه کجایید ای شهیدان خدایی، آن حس و حال نورانی و معنوی برایم تازگی پیدا می کرد.

از آنجا که مناجات و دعا عبادتی شخصی و خلوتی بین عبد و معبود است این مناجات خوانی جمعی چه تاثیری دارد؟ دعا بیان راز و عرض نیاز است و دو بعد دارد؛ یکی عرض نیاز که هر چیزی که از خدا می خواهیم و یک بعد دیگر بیان راز است که بیشتر درباره اولیاء صادق است. چرا که ما فقیر به ذات هستیم و خدا هم غنی است به ذات. قطعاً این فقیر به ذات از غنی به ذات چیزی می خواهد، حتی لفظ آن را هم به زبان نیاورد. دعا باید از عمق وجود انسان مضطر و تنها برخیزد، آن هم با محتوای سوال و استغاثه، همراه با تضرع و اخلاص. تجربه نشان داده است که اگر این دعا محقق شود، مستجاب می شود؛ معنای استجابت آن است که خدا در درون آدمی و در جهان (به صورت انفسی و آفاقی) به تجربه دعا کننده در می آید.

* چگونه باید به این نتیجه برسیم این بیان راز و عرض نیاز، دعاست یا مناجات؟

این بحث ها تخصصی است و باید از دوستان دیگری درباره آن بپرسید. آنچه من شنیده ام، این است که در دعا بیشتر «اللهم» می گوییم. اللهم عبارتی است که به واسطه آن خدا را صدا می زنید؛ در حالی که در این بین واسطه ای هم وجود دارد. مثلاً در دعای ابوحمزه ثمالی، ابوحمزه این وسط مانع شده و امام (ع) نمی تواند حرف های درگوشی با خدا بزند؛ اما در مناجات «الهی» می گوییم. شما اگر مناجات «خمس عشره» را ببینید، در آن «الهی» وجود دارد. البته اللهم هم هست؛ اما بیشتر الهی است. همان طور که گفتم، این بحث تخصصی است و کار من نیست. باید از متخصصان این موضوع بپرسید. آنچه به دست ما رسیده، در قالب مفاتیح آمده است و در آن اشاره شده کدام دعا یا مناجات است.

* برخی از مداحان مهارت های فنی، صدای زیبا و حنجره قوی دارند اما در مدح آنها خبری از سوز نیست. به نظرشما یک مداح چگونه سوز صدا پیدا می کند؟

بسیار شخصی و اعتقادی است. یک مداح برای برخورداری از سوز صدا احتیاج به خلوت و مراقبت نفس و مطالعه و شب زنده داری دارد. هرکس برای رسیدن به این مقام باید مسیری سخت را طی کند و در رسیدن به اوج سعه صدر به خرج دهد.

* چرا در ماه مبارک رمضان محافل مناجات و دعا رونق پیدا می کند؟

از پیامبر اکرم (ص) نقل است: «ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات الا فتعرضوا لها»؛ «همانا! برای خداوند، در ساعات زندگی شما، نسیم های خوشی است. آگاه باشید خود را در آن لحظات قرار دهید.» زمان خیلی موثر است؛ مثلاً ماه رمضان بهار دعا و مناجات است. در این ایام و لیالی ما را دعوت کرده اند که در جمع محبان و عشاق قرار بگیریم. اما این جمع بودن ها به این معنی نیست که از بودن در خلوت محروم شویم. روح مجلس دعا و مناجات شلوغ است و شلوغی آن دو نفره است. یکی خداوند متعال و دیگری کسی که با خدا ارتباط برقرار می کند.به تعبیر بهتر در مجلس مناجات باید ما به او تبدیل شود. این حرف ها حرف های من نیست اساتید مناجات اشاره کرده اند و من نقل قول می کنم.

چه تفاوتی بین یک مداح و روضه خوان با یک مناجات خوان وجود دارد؟