خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حدود مزاح و شوخی

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

چـنـان که ذکر شد، مزاح و شوخی در حدّی که موجب از بین رفتن اندوه و شاد کردن مؤ من باشد و بـه گـناه، زیاده روی، جسارت و سخنان خلاف ادب کشیده نشود، کاری پسندیده است؛ آنچه در این باره از پیامبر اسلام و اولیای معصوم الهی به ما رسیده در همین محدوده است.

آنان زیاده روی در مزاح را همواره نکوهش کرده و آن را نشانه جهالت، حماقت و پستی دانسته اند. حضرت علی علیه السلام، طی سه سخن کوتاه به این واقعیت چنین اشاره می کند:

(مـَنْ کـَثـُرَ مـِزاحـُهُ اسـْتـُحـْمِقَ[۱]، مَنْ کثُرَ مِزاحُهُ اسْتُجْهِلَ[۲]، مَنْ کثُرَ مِزاحُهُ اسْتُرْذِلَ)[۳]

هر کس شوخی او بسیار شود، احمق، نادان و فرومایه می شود.

چـنـان کـه اشاره شد، مزاح باید برای شاد کردن دیگران صورت گیرد. بنابراین، ا گر با شـوخـی کـردن مـوجـبـات رنـجـش دیگران فراهم آید، یا کسی مورد تمسخر قرار گیرد، ممنوع و نکوهیده است و چه بسا موجب کینه توزی و بروز دشمنی بین دوستان گردد. در این باره نیز امام علی علیه السلام فرمود:

(لِکلِّ شَیءٍ بَذْرٌ وَ بَذْرُ الْعَداوَهِ الْمِزاحُ)[۴]

برای هر چیز بذری است و بذر دشمنی، مزاح است.