خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل در وادی عرفان و شعور

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

در عرفات گروههایی را می بینی، در هم فشرده و انبوه در رفت و آمدند.

صداها بلند است. لهجه ها و زبانها متفاوت است. هر گروهی، درپی راهنمای خویش، در رفت و آمد و انجام اعمالند. این صحنه، یادآور قیامت کبری است. در محشر نیز، امّتها، گروهها، دسته دسته برانگیخته می شوند. امّتها درپی پیامبران و رهبران خویش اند. هرگروهی با پیامبر خودشان می آیند و امید به شفاعتش دارند.

باز هم، صحنه حیرانی است، که قبول شده اند یا ردّ؟ با این وصف، با گریه و تضرّع، با ناله و نیاز، بکوش که خود را در جمع بخشوده شدگان وارد کنی. در این صحرا، انسانهای شریف، اولیاء الله، دلهای پاک، نیت های خالص، چشمهای اشکبار و اهل دل، بسیارند. به برکت آنها، رحمت الهی فرو می ریزد. بکوش که مشمول آن رحمت شوی.

وقتی همه دستها به سوی خدا دراز است، وقتی چشمها همه به درگاه رحمت حق است، وقتی دلها همه از خوف و خشیت، لبریز است. وقتی گردن ها در برابر عظمت الهی کج است و همه و همه، یک چیز از خدا می خواهند، آن هم رحمت، می پنداری که آفریدگار رحمان، مأیوسشان می کند؟ و غفران خویش را دریغ می دارد و آرزویشان را به سنگ می زند؟

به همین جهت گفته اند: بزرگترین گناه برای آنکه در عرفات حضور می یابد، آن است که خیال کند خداوند او را نیامرزیده است. مگر راز حج، چیزی جز رسیدن به رحمت خداست؟

رسول خدا(صلی الله علیه وآله)فرموده است: الحجُّ عَرفه. هیچ چیز، همچون گرد آمدن این همه دلهای خائف، دیده های گریان، همت های والا، همدلی حجاج، در یک زمان و یک مکان، رحمت الهی را نازل نمی کند.

عرفات، بی نظیر است. اما وقوف در مشعر، شگفت تر است.