خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل در سوک امام جوانمرگ!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل در سوک امام جوانمرگ! :

خورشید تابناکی که هنوز به نصف النهار زندگی با برکت خویش نرسیده بود، ناگاه افول کرد و از چشم ها پنهان شد؛ هرچند که در آسمان دل های عاشقان و مشتاقان، نه تنها افول نکرد، بلکه درخشنده تر شد.

او در حلقه حسودان و دشمنان بود. نه در مدینه آرامش می گذاشتند و نه دربغداد. حتی در درون خانه زنی داشت که دشمنی را از پدرش مأمون و عمویش معتصم، به ارث می برد، یا الهام می گرفت؛ هرچند که حسادت و رقابت زنانه و عقده نداشتن فرزند، چنان آزارش می داد که گویا به تحریک عمو، امام را مسموم می کند و خود می کشد و خود می گرید و بر سر و سینه می کوبد! و شاید دست جنایت معتصم از آستین دیگری درآمده بود.

امام جواد(ع) می توانست به سان اجداد طاهرینش -به ویژه امام باقر(ع) و امام صادق(ع)- هزارها شاگرد تربیت کند و همچون پدر بزرگوارش امام رضا(ع) در محافل علمی بدرخشد و اسلام ناب محمدی را -آن گونه که باید و شاید- به ارباب ملل و نِحَل معرفی کند. مگر ممکن بود که علمای بی عمل و سیاستمداران دزد و دغل، آسوده اش بگذارند؟!

قاضی بغداد -ابن ابی داوود- که در مجلس معتصم چوب جهالتش را خورده بود، علمدار فتنه شد و معتصم را که سینه ای پرکینه داشت، تحریک کرد و توطئه های شیاطین به بار نشست.

آخر ذی قعده یا ششم ذی الحجه سال ۲۲۰ یا به قول مسعودی، پنجم ذی الحجه سال ۲۱۹ آن خورشید فروزان افول کرد و عمر مبارکش بیست و پنج سال و اندی بود.

فشارها و محدودیت ها، به حدی بود که بیش از ۲۵۰ حدیث از حضرتش به ما نرسیده و تعداد راویان وی از یکصد و ده نفر تجاوز نکرده اند، هرچند که برخی از آن ها بسیار برجسته و برازنده و صاحب آثار و تألیفات بوده اند؛ چنان که با برخی ازچهره ها در گذشته آشنا شده ایم.

او خود از توطئه های دربار خلافت و دسیسه ها آگاه بود. پس از درگذشت مأمون -که به سال ۲۱۸ واقع شد- فرمود: «الفَرَجُ بَعدَ المأمون بِثَلاثِینَ شهرا»[۱]؛ سی ماه بعد از فوت مأمون، گشایش خواهد بود. راوی می گوید: دیدیم که مرگش بعد از سی ماه بود.

از این کلام می توان حدس زد که حضرتش در دوران جوانی چه قدر گرفتار تنگنا و فشار بوده که از مرگ نابهنگام خویش به عنوان فَرَج و گشایش یاد می کند!

خرّم تن آن که نام نیکش

ماند پس مرگ، جاودانی

این است جزای سنّت نیک

ور عادت بد نهی تو دانی

معتصم که بعد از برادرش مأمون به خلافت رسیده بود، تاب شنیدن آوازه فضایل آن حضرت را نداشت و از گرایش مردم به آن بزرگوار، نگران و بیمناک بود، از این رو او را به بغداد احضار کرد و حضرت ناگزیر پذیرفت و همراه همان همسری که تنش با او و دلش با دربار خلافت و عمو بود، عازم سفر بغداد شد، آن هم سفری بی بازگشت که تحمل آن، برای فرزندان و بستگان -به ویژه امام هادی(ع) که باید بعد از پدر بار سنگین وصایت و امامت را به دوش کشد- دشوار و دردناک بود.

حضرت به هنگام سفر بی بازگشت، در حضور اکابر شیعه و ثقات، امام هادی (ع) را به عنوان جانشین خود، معرفی کرد و هرگونه زمینه ای برای انکار یا توقّف را -که بنای آن را برخی از افراد فرصت طلب گذاشته بودند- منتفی ساخت و به گونه ای با خاندان و بستگان و دوستان وداع کرد که کمابیش همه فهمیدند که سلامش سلام وداع، و فراقش فراق داغ داغ و دیدارش روز قیامت یا در عالم برزخ ودر جوار پیامبر و آل است!

فریاد من از فراق یار است

و افغان من از غم نگار است

درد دل من ز حد گذشته است

جانم ز فراق بی قرار است

کس را از من آگهی نیست

آوخ که جهان نه پایدار است

از دست زمانه در عذابم

ز آن جان و دلم همی فکار است

او قاصد الی اللّه است. او می داند که در این سفر بی بازگشت، جام شهادت را می نوشد. برای ما مشکوک است که امّ الفضل به اصرار برادر -جعفر بن مأمون که سرانجام در حال مستی به چاه افتاد-، و عمو او را مسموم کرد، یا توسط منشی یکی از وزراء، مسموم و شهید شد، ولی برای خود حضرت، از آفتاب هم روشن تر بود.

آن چه بیند مرد حق در خِشت خام

می نبیند جاهل اندر آینه

او می فرمود: القصدُ إلی اللّه بالقُلُوبِ أَبْلَغُ مِن إتعابِ الجَوارِحِ بالأعمالِ»[۲] با دل، قاصد إلی الله بودن، از اعمال جوارحی و به تعب انداختن اعضای بدن، رساتر و بهتر است.

و اصولاً ارزش اعمال جوارح به جوانح است. در عین حال جوارح را هم وظائفی است و اعمال جوانحی جای اعمال جوارحی را نمی گیرد.

خواه امّ الفضل، امام جوان و جواد را مسموم کرده باشد و خواه منشی بدسیرت آن وزیر پست و حقیر، مجرم اصلی معتصم است و در این جا سبب، اقوی از مباشر است؛ اعم از این که جعفر بد اختر، در این سببیت، نقش داشته باشد، یا نداشته باشد.

نوشته اند که امّ الفضل پس از مشاهده حال حضرت، از کرده خود پشیمان شد و گریه و ناله و شیون سر داد. حضرت به او فرمود: الحال که مرا کشتی، می گریی؟ دیری نمی پاید که به بلائی گرفتار می شوی که مرهم ناپذیر باشد.

او حضرت را با انگور رازقی آلوده به زهر، مسموم کرده بود، و به قولی، با دستمال یا حوله آلوده به زهر که مورد استفاده حضرتش بود.

پس از شهادت حضرت، امّ الفضل به کاخ عموی بدخوی خود منتقل شد، زیرا آن ها هم جنس بودند. او با امام عصر خویش سنخیت نداشت.

کبوتر با کبوتر باز با باز

کند همجنس با همجنس پرواز

اما دوران ناکامی فرا رسیده بود. زرق و برق کاخ، او را از بازده عمل، نگاه نداشت. دیری نپایید که در دستگاه تناسلی او سرطان و به تعبیر برخی ناسور پدید آمد و هیچ طبیب حاذقی از عهده علاج آن برنیامد. سرانجام عطای حرمسرا را به لقایش بخشید و از آن جا خارج شد و هرچه داشت، صرف دارو و درمان کرد وکارش به سؤال و گدائی انجامید.

دستگاه کثیف خلافت عباسی و رژیم غاصب آن خنّاسان در کشتن امامان و مخالفان به صورت مرموز و پوشیده، ید طولائی داشت. از ابهام کیفیت شهادت این امام جوان می فهمیم که بسیار زیرکانه و مرموزانه عمل می کردند.

گاهی گفته می شود که معتصم به غلام ویژه خود که ماهرانه نقشه ها را پیاده می کرد، مأموریت داد که شربت مخصوصی برای حضرت ببرد و بگوید: این شربت را خلیفه برای خود ساخته و با خواص خویش نوشیده و این حصّه را برای شما فرستاده که با برف، میل کنید و چندان اصرار ورزید تا به هدف شومش رسید.

گاهی گقته می شود که معتصم اجرای نقشه شوم خود را بر عهده یکی از وزرای خویش نهاد و او با اصرار زیاد به بهانه این که برخی از رجال، مشتاق دیدار آن حضرتند، دعوت به ضیافت کرد و چندان که حضرت عذر آورد، او بیشتر اصرار ورزید، تا سرانجام به مقصود خود رسید و آن چه نباید و نشاید، واقع شد.

بسیارند کسانی که متعرض کیفیت ارتحال آن حضرت نشده و چه بسا از این که انگشت اتهام به سوی معتصم دراز کنند، سکوت کرده یا به انکار گراییده اند.

اینان زحمت این سؤال را به خود نداده اند که چگونه ممکن است جوان بیست و پنج ساله ای که در اوج شکوفائی و سلامت است و هیچ سابقه بیماری در هیچ کتابی برایش ثبت نشده، یک شبه بیمار گردد و از دنیا برود، به گونه ای که حتی کسی از بیماری او مطّلع نشود؟ آن هم کسی که به ظاهر داماد خلیفه است و در باطن اقیانوس علم و معرفت است و نوع مردم هوشیار او را احق به خلافت، بلکه منحصربه فرد می شناسند.

مقتدای افاضل اعیان

پادشاه ممالک عرفان

جا انداختن مرگ طبیعی این جوان بلند آشیان بیست و پنج ساله به همان اندازه دشوار است که جا انداختن مرگ طبیعی مادر بزرگش حضرت صدیقه طاهره(علیهاالسلام) در سن هیجده سالگی -بنابراین که تولدش سال پنجم بعثت باشد- یا بیست و یک سالگی -بنابراین که تولدش سال دوم بعثت باشد- آن هم مادری که چهار فزرند برومند، به نام حسن و حسین و زینب کبری و زینب صغرا(علیهم السلام) به دنیا آورده و آن ها را شیر داده و پنجمی آن ها به نام محسِّن، سقط شده و سقط شدن او نیز سؤال انگیز، بلکه بهت انگیز است!

خوب بود جاحظ که در آثار خویش -در عین این که ارادتی به اهل بیت ندارد- امام جواد(ع) را و نیاکان و نسل او را عالم، زاهد، ناسک، شجاع، جواد، طاهر، زاکی، خلیفه یا نامزد خلافت می شمارد، از علت مرگ نابهنگام مرگ او نیز سؤال یا اظهار نظر می کرد.[۳]