خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پوست اندازی مستمر انقلابی گری و نظام سازی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پوست اندازی مستمر انقلابی گری و نظام سازی :

انقلاب اسلامی، پویش های نهادی متنوعی را برای وقوع این توالی میان «انقلابی گری» و «نظام سازی» تدارک دیده است.

اشاره ی اول: مطابق آنچه از آموزه های مکتبی «تکامل توحیدی» درک می شود، مسیر انقلاب اسلامی، یک مسیر پوست اندازی مستمر از نظام مستقر، سپس تأسیس سنگرهای جدید، و باز فتح خطوط تازه و ایجاد مواضع دفاعی نوین، و استقرار نظام جدید و سپس تأسیس سنگرهای جدید و… است؛ باید هم، چنین باشد. توضیح آن که میدان عمل انقلاب به لحاظ تاریخی و جغرافیایی و مفهومی، بر وفق «ظرفیت»های ملت گسترش می یابد، تا هم به مسائل جدید فائق آید، و هم از مسائل قبلی برداشت های وسیع تری ارائه دهد. یک ملت پخته، در مراحل متوالی «انقلابی گری»/«نظام سازی»، و باز «انقلابی گری»/«نظام سازی» و… کوشش می کند تا ضمن حفظ دستاوردهای پیشین، هم حیطه ی عمل خود را گسترش دهد و هم برداشت های محدود پیشین را بن بست بگشاید.

اشاره ی دوم: تضمین وقوع چنین توالی ای، منوط به ضمانت گفت وگو میان ابناء ملت، بر پایه ی «اصول»ی است که پیوسته یادآوری می شوند، و تربیت انسان هایی که آن قدر فرهیختگی و پختگی داشته باشند تا ضمن پایبندی به اصول، آمادگی پذیرش دگرگونی سرشاخه ها حول «ریشه ها» را داشته باشند؛ نه منجمد شوند، و نه بر فراز امواج بادهای بوالهوسانه، شکم شکم بحث های روشنفکری نهیلیستی و عقل ستیزانه راه بیندازند. به قول یک فعال فرهنگی: «جامعه ای که منتقد آن نقدپذیر باشد، در مسیر درست حرکت خواهد کرد». منتقد- نقدپذیر…، انقلابی- نظام ساز…، منتقد-نقدپذیر…، انقلابی-نظام ساز و…

اشاره ی سوم: انقلاب اسلامی، پویش های نهادی متنوعی را برای وقوع این توالی میان «انقلابی گری» و «نظام سازی» تدارک دیده است؛ فی المثل، «نماز جمعه». «نماز جمعه، همان اثری را که نماز یومیه برای شخص دارد، برای جامعه به دنبال می آورد.» تا می رود، مسؤولان و مردم وظایف و آداب را فراموش کنند، جمعه فرا می رسد، و طی دو خطبه که هر دو به نام نامی «تقوا» افتتاح می شود، مسائل دینی و روزمره ی خود را حول دال مرکزی «تقوا» کاوش می کنند؛ آن ها از «خوبی ها» قدرشناسی می نمایند و به حیطه ی نظام سازی خود می افزایند، و از کژی ها انتقاد می کنند و آن را از مفاهیم نظام خود دور می سازند، و برای مسائل جدید راه حل های نو پیدا می کنند. جالب اینکه در نمازهای جمعه بر وفق سنتی که از ابتدای انقلاب پا بر جای بوده است، هم خطیب فعال و گوینده است، و هم مردم. مردم با تکبیر یا شعارهای خود، دیدگاه خطیب را در مسیر تشخیص خود تفسیر می کنند؛ آن ها بدین ترتیب، یا بیانات خطیب را تأیید می کنند یا به نحوی که در شعار مندرج است، به تفسیر آن جهت می دهند. هم خطیب فعال است و هم مخاطب، و این نحو خاص، ویژه نمازهای جمعه است.

اشاره ی چهارم: ضامن این نحو توالی انقلابی گری/نظام سازی که نمونه ی آن در نهاد «نماز جمعه» نشان داده شده است، «مبادی آداب بودن» است. نکته ای سال هاست که ذهن من را به خود مشغول داشته است؛ اینکه چه عاملی سبب شد که اهالی نماز جمعه در کوران های پس از انقلاب ثابت قدم مانده اند و از افراط و تفریط پرهیز داشته اند، و چگونه خوی «منتقد انقلابی» را با خوی «مؤدب بودن» تلفیق نموده اند؟ در مقاطع گوناگون پس از انقلاب، آن ها هم خلاقیت لازم برای بن بست گشایی از تاریخ را داشته اند، و هم ادب قدرشناسی از حکمت و عظمت را. این تلفیق خلاقانه، راز اصلی خلق ابراثر هنری ایران انقلابی بوده است. ولی واقعاً این تلفیق دشوار چگونه به دست آمده است؟ پاسخ های گوناگونی برای این سؤال می تو