خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مرز بین فیلم‌ خانواده با فیلم زرد

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

سینما یک رفراندوم همیشه مفتوح است و برخلاف رفراندوم سیاسی، مردم بابت آن پول می‌دهند و به سینما می‌روند. جمعیتی هم که به دیدن فیلم‌ها می‌روند، اکثریت نیستند و حداکثر دو میلیون نفر هستند که فروش فیلم را به ۲۰ میلیارد تومان می‌رسانند.
بنابراین در جامعه ۸۰ میلیونی ما، وقتی دو میلیون نفر به سینما می‌روند و در فیلمی شاهد و شنونده صحنه‌ها و دیالوگ‌های نامناسبی می‌شوند، باید دید میزان اعتراض عمومی به این قضیه چقدر است. این مساله متفاوت با رسالت مطبوعاتی و رسانه‌ای ما است که درصدد تزکیه این نوع فیلم‌ها هستیم. باید ببینیم جامعه به چه سمتی می‌رود. ما باوجود دیدگاه‌ها و سلیقه‌های مختلف، یک جامعه مذهبی و اخلاقگرا هستیم. سینما هم حرفه‌ای است که می‌تواند مخاطبان مختلفی را جذب کند، لذا این دیالوگ‌ها، دیالوگ‌های لمپنی است. سینمای لمپنیزم همیشه در کشور ما و در خیلی از کشورهای دیگر جواب داده است.
این موضوع حتما برای آنهایی که به این تیپ فیلم‌ها توجه می‌کنند و آمار تعداد مخاطبان آن را بالا می‌برند، مهم نیست و قطعا هرچقدر در این زمینه دوستان فیلمساز گسترده‌تر حرف بزنند، احتمالا این فیلم‌ها از فروش بیشتری هم برخوردار خواهد شد. بنابراین اگر می‌خواهیم جامعه خودمان را بشناسیم، اتفاقا باید در نظر بگیریم که این مساله تا کجا پیش می‌رود و چه زمانی مردم عکس‌العمل نشان می‌دهند. عکس‌العمل به صورت خودجوش، نه این‌که کسانی که اصلا فیلم‌ها را ندیده‌اند، معترض شوند. باید ببینید چه زمانی مردم سالن سینما را رها می‌کنن