خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خودفراموشی

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

خود فراموشی از جمله عیوب بزرگ معنوی و یکی از بیماری های خطرناک اخلاقی است. آدمی بر اثر این مرض، دچار فرومایگی روحی می گردد و انسانیت را از یاد می برد. از شرافت نفس غافل می شود و به ندای وجدان اخلاقی بی اعتنا می گردد و سجایای انسانی را ناچیز می شمارد. چنین انسانی در معرض انواع آلودگی ها قرار می گیرد و همواره در مسیر انحطاط پیش روی می کند. او در گفتار و رفتار خویش مطیع هوای نفس و تمایلات غریزی است.

در اینجا ممکن است سؤالی مطرح شود و آن اینکه آیا ممکن است انسان خود را فراموش کند، در حالی که انسان زنده، همواره غرق در خود است و قبل از هر چیز خود را می بیند و علم انسان به خودش علم حضوری است و علم حضوری قابل فراموش شدن نیست؟ جواب این است.

همان طوری که در بحث های گذشته مطرح شد، انسان دارای دو بعد حیوانی و انسانی است و آنچه که به انسان ارزش و عظمت می بخشد توجه به شخصیت الهی و ملکوتی انسان است. این شخصیت الهی و انسانی همان شخصیت اصیل و واقعی و راستین انسان است که در فرهنگ اسلامی خود اصیل و واقعی نام گرفته است و نقطه مقابل آن خود غیر واقعی و طفیلی است که همان شخصیت پنداری و خیالی است و در آثار شهید مطهری رحمه الله از آن به ناخود تعبیر شده است.^[۱]

و آنچه که در منابع اسلامی از نفس مذمّت شده همان ناخود است که انسان شخصیت واقعی خویش را به دست فراموشی سپرده و تمام توجه خویش را به شخصیت دروغین خود معطوف داشته و ناخود را خود پندارد و هویت واقعی خود را همین من مادی بداند و برای آن تلاش کند، و نیازهای مادی را اصیل بداند، زندگی را در خوراک و پوشاک و مسکن خلاصه کند و از قدر و منزلت و شخصیت واقعی خود غافل شود. و به قول شاعر:

مولوی در این زمینه تمثیل لطیفی دارد. درباره «شخصی که قصد داشت در زمینی که متعلق به خود می دانست خانه ای بسازد، او شب را برای سا