خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ شامل ۳۷ اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دین عامل پیشرفت و رشد یا انحطاط؟ :

مذهب خود را یک حقیقت برتر معرفى مى‏کند. برتر از فکر انسان و علم و حرکت زمان.

ناچار این برترى‏ها آن را محافظه کار بار مى‏آورد و ناچار این محافظه کارى و ایستایى آن را با فکر انسان و علم انسان گلاویز مى‏نماید و با هر گونه نو آورى و تجدد طلبى درگیر مى‏سازد. در آن جا که مذهب پیروز شود ناچار فکر و علم مى‏روند و ناچار پیشرفت متوقف مى‏شود و ناچار انحطاط به وجود مى‏آید و مذهب انگیزه‏ى این انحطاط است.

و همین است که جامعه‏هاى مذهبى عقب افتاده‏تر هستند و همین است که اروپاى مذهبى عقب افتاده بود. پیشرفت از آن جا شروع شد که مذهب کنار رفت و علم آزاد گردید.

خصوصیت محافظه کارى و ایستایى مذهب، گذشته از این که عامل انحطاط مى‏شود، دستاویز طاغوت‏ها و حکومت‏هاى محافظه کار و ایستا خواهد شد و به تخدیر توده خواهد پرداخت و توده را افیونى بار خواهد آورد؛ توده‏اى هر چه پیش آید خوش آید و توده‏اى قضا و قدرى و ولنگار و سخن از باده و مى گو، و الفقر فخرى، توده‏اى بى‏مسؤولیت و بى‏شخصیت و بى‏هدف که جز بهشت چیزى نمى‏خواهند و از دنیا بریده‏اند و توده‏اى فهم عقیمى و افیونى و منتظر و قانع و بى‏توقع که با بدبختى‏ها و سختى‏ها همدم مى‏شوند و به درآمد کم راضى و دلخوش. و سبحان اللَّه گویان در زیر باران در خیابان دو فرسخ پیاده مى‏روند تا به سر کار خود برسند و هنوز نرسیده و پنج تومان به دست نیاورده، دوباره وضویى مى‏گیرند و لنگان لنگان باز مى‏گردند و با نان خشکى و ماستى و دانه انگورى زندگى مى‏گذرانند و قناعت پیشه مى‏کنند و مى‏گویند: «عزّ من قنع» و در نتیجه همان قدرت‏ها هستند که ثروت‏ها را مى‏برند و از این قناعت به نان و نوا مى‏رسند. و این قدرت‏ها هستند که به خاطر محافظه کارى و بهره‏بردارى و استعمار، این روح صبر و قناعت و زهد و قضا و قدر را در سرها مى‏دمند و آن‏ها را به انتظار منجى نگه مى‏دارند، در حالى که خود در انتظار هیچ چیز نیستند و قناعت پیشه نمى‏کنند و در برابر بدبختى آرام نمى‏گیرند و از بهترین رفاه و راحت‏ترین زندگى‏ها برخوردار مى‏شوند و چنان از طمع سرشارند و بیش‏تر مى‏خواهند و چنان عزیز هستند که بیا و ببین! گویا «ذلّ من طمع» در آن‏ها کاربردى ندارد. این فقط براى دیگران است.

خصوصیت ایستایى و محافظه کارى مذهب، هم جلوگیر پیشرفت علم است و انگیزه‏ى انحطاط و هم دستاویز طاغوت است و نردبان استعمار، که با صبر و قناعت و زهد و قضا و قدر و انتظار منجى، آن‏ها را به پشت بام آرزوها مى‏رساند.

نقد و بررسى‏

۱- هنگامى که مذهب را آن قدر گشاد کنیم که بت پرستى و توتمیسم را در بر بگیرد و هنگامى که چشم را روى هم بگذاریم و مذاهب دستورى و سنّتى و عاطفى را از مذهب اصیل و ضد سنّت، تشخیص ندهیم، راستى مجبوریم که مذهب را عامل انحطاط و افیون توده‏ها قلمداد کنیم؛ چون در طول تاریخ، درگیرى مسیحیت با آزادى و علم، چشمگیر است و نردبان گرى و جلوداریش براى استعمار آشکار و مشخص.

همان طور که در گذشته اشاره شد مذاهب دستورى و عاطفى، هم توحید دارند و هم رسالت و اخلاق و در این اخلاق، هم سخن از صبر است، هم از زهد و قناعت و انتظار.

در گذشته ویژگى‏ها و خصوصیات مذهب دستورى و عاطفى را شمردیم و گفتیم که براى شناسایى هر مذهب باید با این ملاک‏ها و خصوصیات و ویژگى‏ها پیش رفت، نه با اسم و رسم.

۲- کشورهایى همانند ژاپن و آمریکا و ایتالیا و آلمان و انگلستان و فرانسه، با دین‏هایى در حد خورشید پرستى و بودایى و ودایى و با دین‏هایى بسته و

دستورى به تمدن‏هایى رسیده‏اند و از پیشرفت‏هایى برخوردار گردیده‏اند و این نشان مى‏دهد که انحطاط مادى، انگیزه‏ى مذهبى ندارد و به مذهب مربوط نیست.

– هنگامى که یک جامعه‏ى آماده و مترقى، رهبر خویش را از دست مى‏دهد و از مدیریت برکنار مى‏ماند،

– و هنگامى که بر اثر درگیرى‏ها و جنگ‏هاى مداوم و حمله‏ها و هجوم‏هاى خانمان برانداز، یک جامعه از هم مى‏پاشد و ضعیف مى‏شود،

– و هنگامى که بر اثر جهل و نادانى، هدفى اجتماعى پیش رو قرار نمى‏گیرد،

– و هنگامى که به خاطر اتراف و تجمل، هدف‏ها در تاریکى قرار مى‏گیرند و سستى‏ها گسترده مى‏شوند،

– و هنگامى که مسأله‏ى تولید و مسأله‏ى مصرف، استعمار قدیم و جدید را به وجود مى‏آورد و استعمار، کشورهاى صاحب منابع را به فقر و جنگ و جهل و به ثروت و جنگ مى‏بندد،

در این هنگامه‏ها، ناچار انحطاط و عقب افتادگى رو مى‏آید و گسترده مى‏شود.

نبود رهبرى و ضعف و جهل و تجمّل و استعمار، این‏ها از عواملى هستند که ما را عقب نگه داشته‏اند

، در حالى که به خاطر جدا ماندن و جدا کردن از مذهب اصیل، جرم این عقب افتادگى را به مذهب بسته‏اند. و همین، یک شگرد استعمارى و یک برون فکنى روانى است که قدرت‏هاى بزرگ به آن دست‏

زده‏اند تا خود را تبرئه کنند و سرچشمه‏ها را بپوشانند.

انحطاط مادى معلول این عوامل پنج گانه است.

اما انحطاط اجتماعى و انسانى این قرن به خاطر جدایى از زیربناها و زمینه‏ها و انگیزه‏هاى رشد و حرکت است که به آن اشاره کردیم و گفتیم که این تمدن، انسان را به رفاه رساند اما به شکوفایى استعدادهایش کمک نکرد و جامعه‏ى او را بیش از یک دامپرورى منظم نساخت و ناچار انسان دادش در آمد.

و از آن جا که براى ماندن دلیلى نداشت به مرگ پناه بُرد. و از آن جا که براى انسان ماندن توضیحى نداشت به هر کارى دست زد و از هر بندى آزاد شد. و از آن جا که نیروى کنترلى برایش نبود، آن همه صنعت و قدرت به جز جنگ و مرگ نیافرید.

۳- مذهب، زمینه ساز و راهبر علم و فکر است و خود، عامل پویایى و تحرک فکرى و پیشرفت علم و صنعت و ثروت است و خود، سازنده‏ى نیروهایى کنترل کننده و نگه دارنده در درون انسان است.

این مذهب است که هستى گسترده و استعدادهاى عظیم انسان را پیش چشم مى‏آورد و این استعدادها را شکوفا مى‏کند و قانون‏هاى هستى را در نظر مى‏گیرد و انسان را رهبرى مى‏نماید و او را از اسارت‏ها و بت‏هایش جدا مى‏کند