خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) شامل ۸۳ اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رهیافتی تاریخی به مبانی تعلیمی امام رضا علیه السلام (با تکیه بر مباحث مطروح در مجالس دربار مامون) :

مقدمه

پس از کشته شدن امین و فتح بغداد توسط سپاهیان مأمون او تصمیم گرفت برای مدتی پایتخت خلافت را از عراق به خراسان، شهر مرو، منتقل سازد. هرچند پیش از این، خود به عنوان امیر خراسان و نواحی شرقی در مرو سکونت داشت. او با مشورت مشاوران خود از جمله فضل بن سهل، وزیر اعظم، تصمیم گرفت امام رضا(ع) را به ولیعهدی خود انتخاب نماید. تقریبا بیشتر منابع معتقدند که این درخواست مأمون از یک سو به جهت کنترل کردن امام رضا(ع) و از سوی دیگر راضی کردن دل ایرانیانی بود که به امام رضا(ع) و علویان ارادت داشتند (باقریزاد گنجی، ۱۳۹۹: ۱۶). با این حال وقتی چنین پیشنهادی به امام رضا(ع) داده شد؛ ایشان به عللی عذر آورد و قبول نکرد تا اینکه مأمون پیوسته به آن حضرت نامه مینوشت و اصرار و تأکید فراوان میکرد و کار به جایی رسید که او را به قبول ولیعهدی دستور داد و مجبور ساخت.

امام رضاعلیه السلام برای اینکه به مأمون و اطرافیان او بفهماند که از مقاصد نهایی آنها که همانا کنترل وی میباشد آگاه است؛ ابتدا دعوت مأمون را نپذیرفت. وقتی با اصرارها و تأکیدهای فراوان مواجه گردید؛ تصمیم گرفت که به ناچار دعوت وی را بپذیرد و لذا از مدینه خارج شد و از مسیر بصره، اهواز و فارس به سوی خراسان حرکت کرد. مأمون تعدادی از فرماندهان بزرگ خود را با امام همراه ساخته بود و قافلهای بزرگ با تشریفات خاص و هودجهای مجلل سلطنتی امام (ع) و همراهان وی را حمل میکردند. اما ظاهرا از وضع امام و اخبار روایت شده مربوط به قبل از سفر ایشان، پیدا بود که با اختیار چنین کاری را نکرده است (ابن بابویه، ۱۳۷۲ : ۲ / ۲۱۷)

امام علیه السلام در طول راه حجاز تا بصره و از آنجا تا خراسان در هر شهری به مناسبتی با مردم مذاکره و دیدار داشتند و چون به بغداد رسیدند؛ طاهر بن حسین فاتح بغداد به استقبال ایشان شتافتند و پذیرایی شایانی از او نمودند. سپس با وی بیعت نمودند و آنگاه امام از آنجا راهی خراسان شد (ابن طقطقی، ۱۳۶۰: ۳۰۰). مهمترین مسیر توقف امام (ع) در بین راه شهر نیشابور بود. مردم این شهر که قبلا از ورود امام به شهر خود آگاه بودند خود را جهت استقبال آماده کردند و بزرگان و علما و اهل حدیث آنجا برای دیدار با امام جمع شدند. وقتی که پرده جلوی هودج امام (ع) کنار زده شد و در مقابل مردم ظاهر شد؛ انبوه جمعیت از شدت شوق به گریه افتادند. دو نفر از محدثین به نمایندگی از سوی تمام مردم شهر از ایشان خواستند تا حدیثی را برای آنها قرائت کند. امام (ع) در پاسخ به خواست آنها حدیث معروف سلسله الذهب را بیان کردند که یکی از معروفترین احادیث شیعه است بعد از آن امام (ع) به سوی مرو پایتخت مأمون رفتند و چند فرسخ مانده به شهر مورد استقبال ظاهری مأمون و فضل بن سهل و گروه زیادی از بزرگان آل عباس و علویان قرار گرفتند.

مأمون در پیشاپیش همه آنها حضرت را به آغوش کشید و به ایشان خوشآمد گفت و احترامات لازم را به جا آورد و دستور داد که خانه و دستگاهی جداگانه و متصل به منزل خویش برای آن حضرت تهیه کنند و خدمتگزارانی برای او قرار داد تا همه نوع وسائل رفاه و آسایش خاطر آن بزرگوار را فراهم سازند (طبرسی، ۱۳۹۰: ۴۴۵). در این زمان مأمون ابتدا تصمیم گرفت خلافت را به امام رضا(ع) واگذار کند. شاید مخالفتهای پیشین امام رضا(ع) برای قبول ولایت عهدی سبب شده بود که مأمون با سیاست واگذاری خلافت به امام رضا(ع) حداقل وی را مجبور به پذیرش ولیعهدی کند که امام رضا(ع) پاسخ قوی و دندان شکنی به او دادند و فرمودند:«این مقام خلافت یا از آن توست و یا از آن تو نیست! اگر از آن توست؛ حق نداری به دیگری واگذار کنی. اگر از آن تو نیست؛ به چه دلیل در این موقعیت قرار گرفته و میخواهی آن را از طرف خودت به دیگری بسپاری.» و بعد از این علیرغم مخالفتهای فراوان سرانجام امام رضا(ع) ولیعهدی را پذیرفت به شرط این که در امور سیاسی رایج در دستگاه خلافت دخالتی نداشته باشد. شاید به خوبی میدانست که مأمون و کارگزاران احتمالا به زودی مشکلات را برگردن امام رضا(ع) خواهند انداخت. با این حال حضور او در دربار مأمون یک پیامد بسیار مثبت فرهنگی را به همراه داشت و آن هم شرکت امام رضا(ع)در جلسات بحث و گفتگو با دیگر گروهها، ادیان، مذاهب و جریانهای اسلامی و غیر اسلامی بود که مأمون به دلیل علایق شخصی خود این مجالس را در دربار برپا میکرد.

علایق علمی خلیفه مأمون

مأمون بی شک «با شهامت و بلند همت و بزرگ منش بود و از لحاظ علم و حکمت ستاره درخشان بنی عباس بود که از همه فنون و دانش ها بهره ای بسزا داشت» (دینوری، ۱۳۸۳: ۴۴۲). دربار او به چند دلیل محفل حضور دانشمندان و فرهیختگان بود. شخصیت ذاتی خلیفه؛ ماندن در خراسان یکی از مراکز مهم فرهنگی ایرانباستان و حضور بیشمار دانشمندان ایرانی در دربار خلافت از جمله این عوامل بود. مأمون از مادری ایرانی بود و همان طور که مشهور است مادرش مراجل دختر استادسیس است. استادسیس در سال ۱۵۰ ه. ق علیه عباسیان خروج کرد. اما سرانجام مقهور و مقتول شد. دختر او پس از اسارت به ازدواج هارون درآمد که حاصل این وصلت تولد مأمون بود (ابن اثیر، ۱۳۷۱: ۲۳۸/۱۵) او به برکت مادری ایرانی و تربیت نزد برامکه، دوستدار دانش و خصوصا فلسفه بود (جهشیاری، ۱۳۵۷: ۱۶۵).

وجه دیگر شخصیت علمی مأمون علاقه خلیفه به کلام عقلانی معتزله بود که این البته بیشتر به دوران بعد از شهادت امام رضا(ع) و حضور خلیفه در بغداد برمیگردد. به هر تقدیر علایق علمی خلیفه بستر خوبی را برای ولیعهد ایشان یعنی امام رضا (ع) فراهم ساخت تا از فرصت به دست آمده حداکثر بهره را ببرد و با ابراز اندیشههای خود به هدایت مسلمانان و غیر مسلمانان بپردازد.

برگزاری مجاس مناظره در دربار مأمون

یکی از سیاستهای علمی مأمون برگزاری مرتب مجالس علمی و بحث و نظر در عصر خلافتش بود. او این سیاست را از همان دوره حضور در مرو به کار گرفت و تا پایان خلافت او، ادامه داشت. گرچه برخی مغلوب ساختن امام رضا(ع) در این مجالس را عامل برگزاری آن دانسته اند (مجلسی، بی تا: ۱۶۷). شاید این نیز از دلایل آن باشد اما باید گفت این سیاست همواره از سوی مأمون حتی بعد از شهادت امام رضا(ع) نیز دنبال میشد و این نشان میدهد خلیفه ذاتا به برگزاری مجالس بحث و مناظره علاقهمند بوده است. در مجالس مناظره مأمون در مرو مباحثی مانند طب و پزشکی(امام رضا(ع)، ۱۳۷۷: ۱۳)، موضوع امامت (ابن بابویه، بی تا: ۶۷۴)، عصمت انبیاء (جزائری، بی تا: ۳۷۳۸؛ مجلسی، ۱۴۱۴: ۳/ ۱۲۴) و موضوعات دیگری بحث میشد و همان طوری که گفتیم امام رضا(ع) در این جلسات حضور دائمی داشتند. در زیر به برخی از این مجالس و مناظرات امام رضا(ع) و استدلالهای ایشان اشاره شده است.

تعلیم طب

طب الرضاعلیهالسلام یا رساله ذهبیه امام علیهالسلام در این موضوع مهمترین نگاشته ایشان در این زمینه است. اصل کتاب برآمده از جلسه مناظره در درباره مأمون بوده است که اطباء بزرگ اسلامیو غیر مسلمان مانند یوحنا بن ماسویه، جبرئیل بن بختیشوع و صالح بن سلهمه هندی حضور داشتند. در این مجلس ابتدا سخن از هر جانب به میان آمد تا اینکه به بحث اصلی یعنی رشته طب و معالجات بدن کشید. امام (ع) ابتدا بر اساس رسم خود ساکت بودند و چون مأمون بعد از ابراز نظرات فراوان نظر ایشان را جویا شد امام فرمودند: «نزد من نیز تجربیات و اطلاعاتی هست که بر اثر مرور زمان و آزمایشهای گوناگون به صحت و درستی آنها یقین کرده ام به اضافه آنچه از گذشتگان بر آن توفیق یافته ام از چیزهائی که انسان نمیتواند آنها را ندیده بگیرد و متروک بگذارد، ولی آنها را به صورت یک کتاب جمع آوری خواهم کرد.» (امام رضا (ع)، ۱۳۷۷: ۱۴).

در این زمان مأمون برای مأموریتی به بلخ رفتند و امام (ع) بخشهایی از کتاب را تدوین کرد و برای او فرستادند و چون مورد توجه خلیفه قرار گرفت دستور داد تا آن را با آب طلا نوشته و این موجب شد تا به رساله ذهبیه «مطلا» مشهور شود (همانجا). نکته قابل ذکر در این تألیف نگاه تجربی و اکتسابی امام (ع) به علم طب میباشد. ایشان دانش طب خود را برگرفته از علم الهی و لدنی خود معرفی نمیکند. بلکه معتقد است آشنائی او با این علم بخشی «بر اثر مرور زمان و آزمایشهای گوناگون» به اضافه «آنچه از گذشتگان بر آن توفیق یافته ام» میداند. از این رو طب را علمیتجربی و اکتسابی قلمداد میکند.

یکی از دیدگاههای امام (ع) در این کتاب این است که موجودات از نظر ساختمان وجودی با هم اختلاف دارند. به طوری که دو موجود را در همه عوالم هستی و این جهان بزرگ نمی توانیم پیدا کنیم که از همه جهت با هم مشابه باشند. عرضه های طبیعت نیز به آنها مختلف است. یعنی موادی که دائما به موجودات عرضه می شود و بدل ما یتحلل آنها قرار میگیرد، کمبود و کسریهای آنها را جبران میکند نمیتواند از یک نوع و از یک رقم و دارای یک نحوه اثر و خاصیت باشد. بنابراین خوراک هر کس، پوشاک هر کس، مسکن و شغل و کار هر کس باید به مقتضای خلقت و ساختمان وجودی او باشد. اهل هر بلادی را به مقتضای آب و هوای همان شهر باید پرورش داد و به هر مریضی باید به تناسب محل اقامت و پرورش او پیشنهاد غذا و دوا کرد (همان: ۱۴۱۵).

البته بیشتر دستورات امام (ع) در این رساله به مقتضای حال شخص مأمون و برخی به تناسب احوال مردم آن عصر و مکان میباشد و قسمتی نیز از تجویزات امام (ع) چنان که خود آن حضرت در مقدمه کتاب یادآوری کردند؛ نقل عقاید و تجربیات اطباء و حکما است. شاید این اقتباس به منظور و یا تصویب و یا ملاحظات دیگر بوده است (همانجا).

تعلیم موضوع امامت

موضوع امامت و بحث بر سر مصداق امام جدیترین بحث کلامی و بعضا فقهی جهان اسلام بوده است به طوری که به نقل از شهرستانی مورخ و فرقهشناس مشهور مسلمان، هیچ موضوعی در جهان اسلام تا این اندازه مورد بحث قرار نگرفته بود و بر سر هیچ مسالهای تا به این اندازه شمشیر برکشیده نشده است (شهرستانی، بی تا: ۱/ ۲۴). در زمینه نظر امام رضا(ع) درباره اندیشه امامت و مصداق امام، عبدالعزیز بن مسلم میگوید ما در روزگار علی بن موسی الرضا (ع) در مرو بودیم و یک روز جمعه با تعدادی از مسلمانان در مسجد جامع اجتماع کردیم در حالی که من تازه وارد بودم. در این مجلس مردم موضوع امامت را مورد گفتگو قرار دادند و اختلاف بسیاری در آن یادآور شدند. در این زمان من به حضور امام رضا(ع) شرفیاب شدم و موضوع بحث روز مردم را به او خبر دادم و جویای نظر ایشان در این موضع شدم. امام ابتدا لبخندی زدند و فرموند: «ای عبد العزیز! مردم نادانند و در دین خود فریب خوردند. به راستی خدای عز و جل پیغمبرش را قبض روح نکرد تا دین او را کامل کرد. خداوند در سفر حج الوداع که آخر عمر پیغمبر بود در سوره مائده آیه ۳ فرموند: امروز دین را برای شما کامل کردم و نعمت خود را بر شما تمام کردم و اسلام را برای شما پسندیدم تا دین شما باشد.[۱] امر امامت از کمال دین است و تمامیت نعمت است. و آن حضرت از دنیا نرفت تا برای مردم عالم دین آنان را بیان کرد و راه آن ها را روشن کرد و آنها را بر جاده حق واداشت و علی (ع) را برای آن ها پیشوا ساخت (ابن بابویه، ۱۳۷۲: ۶۷۴-۶۷۵).

امام (ع) سپس بعد از اشاره به آیات قرآن ویژگیهای امام کامل را این گونه برشمرد: ۱- دانا باشد و نادانی نداشته باشد. ۲- راعی و سرپرستی باشد که شانه خالی نکند. ۳- معدن قدس و طهارت و نور و زهد و علم و عبادت باشد. ۴- مخصوص باشد به دعوت از طرف رسول خدا و از جانب او معین شود. ۵- از نژاد فاطمه زهرا مطهره بتول باشد. ۶- در نسب او تیرگی و گفتگو نباشد و از بالاترین خاندان در قبیله قریش و کنگره رفیع بنی هاشم و عترت رسول اکرم و پسند خدای عز و جل باشد. ۷- شرف اشراف و زاده عبد مناف باشد. ۸- شکافنده حقائق علم و دارای مقام کامل بردباری و حلم باشد. ۹- مملو از معنویات امامت و دانای به تدبیر و سیاست باشد. ۱۰- واجب الاطاع باشد و به امر خدا قیام کند. ۱۱- ناصح بندگان خدا و حافظ دین خدای عز و جل باشد (همان: ۶۷۰)

امام اندیشه امامت را با دو رهیافت بیان میکنند: یکی رهیافت اسلامی و با استناد به برخی از آیات قرآن که مورد اجماع مسلمین است و دوم رهیافت شیعی و اندیشه امامت از دیدگاه شیعی است. او در برشمردن ویژگیهای امام به جایگاه علوی و شیعی امام اشاره دارند و دایره مصداق امام را بسیار تنگ و تنها مختص به ذریه حضرت زهراسلاماالله میسازند. البته واضح است که ابراز این اندیشه کاملا در مقابله با جایگاه امامت و خلافت عباسی بود که امام را به زور وادار به پذیرش ولایت عهدی خود ساخته بودند.

مجادلات کلامی

عصر امام رضاعلیهالسلام و مأمون عصر شکلگیری مکاتب فکری و کلامی در جهان اسلام بود. بسیاری از مباحث مطروحه بین مسلمین درباره موضوعات مختلف کلامی بود. برخی از این مجادلات کلامی با شیعیان و برخی با دیگر مذاهب اسلامی بود. جبر و اختیار در نزد انسان و مشیت الهی درباره انسانها، تفویض امور دنیا به ائمه علیهمالس