خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل ۴۵ اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سه روایت از سید شهیدان اهل قلم :

روایت اول نترسید، هنوز آن قدر کم نیاوردم که به “خاطره سازی” روی بیاورم.

نه با شهید آوینی رفیق بودم، نه دوست، نه هم کار و هم رزم، که مثل ماه های آخر حیاتش، به او ظلم کنم و اشکش را دربیاورم!

من هم مثل اکثر شما، فقط او را از صدای دل نشین و نَفَس حقّش می شناختم، وگرنه او که اصلا مرا نمی شناخت.

کلا ۴ بار او را دیدم.

بار اول فقط سلام وعلیک بود و بس.

بار دوم آن خاطره ی تلخ پیش آمد.

بار سوم هم، چندروز قبل از شهادتش، توفیقی شد با او هم نشین و هم صحبت شوم و باهم دیداری داشته باشیم با پیرمردی که. ..

بار آخر هم زیر تابوتش بود و حضور آقا. ..

خاطره ی اول: مظلومیت آقا سید مرتضی آوینی

صدایش خیلی دل نشین و آرام بخش بود. به قول آن عزیز دل:

“حتی اگر از عملیاتی ناکام و شکست خورده برنامه می ساخت و سخن می گفت، همچنان شیرینی فتح را در ذائقه ی خود احساس می کردیم.”

خیلی دوست داشتم صاحب آن صدای زیبا را بشناسم و ببینم.

فکر کنم پاییز ۱۳۷۱ بود، ولی هنوز آتش حمله ها، آن چنان پرحجم نشده بود.

هنوز حاج آقا “زم” ـ رئیس آن روز پالایشگاه و حوزه ی هنری و میلیاردر و قهوه خانه دار و. .. امروز ـ آوینی را از حوزه ی هنری اخراج نکرده بود.

هنوز روزنامه ی “سه قطره خون” مسیح ـ مثلا روزنامه ی جمهوری اسلامی ـ دست به تکفیر سید نزده بود و به هزار ویک اسم و عنوان، علیه او بیانیه صادر نمی کرد.

هنوز قهرمان رالی کامیون رانی کانادا، “محمد هاشمی رفسنجانی بهرمانی” رئیس وقت جعبه ی جادو، دستور ممنوعیت پخش روایت فتح و به خصوص صدای او را از تلویزیون، نداده بود.

دم غروب بود که با دو سه تا از دوستان اهل ادب و هنر! روی تخت های حیات حوزه ی هنری نشسته بودیم و چای سر می کشیدیم.

از دور کسی پیدا شد که با دیدنش خیلی ذوق کردم. دومین باری بود که می دیدمش. چندروز قبل، همین جا برای اولین بار دیده بودمش.

جلو که آمد، طبق عادت، با همه سلام و احوال پرسی کرد. به ما که رسید، به احترامش برخاستم و با لبخند، با او دست دادم. بغل دستی ام اما، همچنان دودسیگار از همه ی سوراخ هایش بیرون می زد، برنخاست و در برابر سیدمرتضی آوینی که دستش را دراز کرده بود، با بی اهمیتی فقط دست داد، ولی رویش را برگرداند.

سید، چندقدمی دور نشده بود که مثلا دوست ما، شروع کرد به هَتّاکی و هر چه فحش ناموسی از دهان ناپاکش خارج می شد، نثار سید کرد. هر چه گفتم:

ـ مرد مومن، اگه حرف ها و نظراتش رو قبول نداری، به خودش فحش بده. به ناموسش چی کار داری.

که او وقتی دید من ناراحت شده ام، لج کرد و بدتر و رکیک تر فحش داد.

وقتی فروردین ۱۳۷۲ سیدمرتضی در بیابان های فکه رفت روی مین و آسمانی شد، یکی از اولین کسانی که در وصف سیدمرتضی زور زد و مقاله نوشت، همو بود.

وقتی دیدم عکسی بزرگ از سید در اتاقش زده و درباره ی وَجَنات و حَسَنات سید منبر می رود، یاد آن غروب تلخ افتادم و فقط سوختم.

روایت دوم: از قاچاقچی تا بلدچی

همه هفته، هنگام نمازجمعه، در “چهارراه لشکر” می دیدمش.

صدای گرمش در روایت فتح، آن قدر روحم را مدیون کرده بود که برای آشنایی با او، هر لحظه در پی فرصت باشم.

روز جمعه ۲۸ اسفند ماه ۱۳۷۱، به آرزوی دیرینه ام رسیدم. آرزویی که با دیدن اولین قسمت های روایت فتح در سال های گذشته، در وجودم شعله کشید تا بر دستان مبارک سازندگانش بوسه زنم.

خودش آمد. من نخواستم. فکرش هم برایم مشکل بود. آمد کنارم. بله، درست کنارم روی لبه ی باغچه نشست.

چهارراه لشکر خلوت بود. نمی دانم چه شد که تصمیم گرفتم آخرین جمعه ی سال را زودتر از دفعات قبل به نمازجمعه بروم.

سجاده را بر زمین گذاشتم و بر لبه ی باغچه نشستم. دقایقی نگذشت که او نیز آمد. اتفاق یا هر چه که بود، سجاده اش را کنار سجاده ی من پهن کرد؛ نگاهی به اطراف انداخت، کسی را نیافت. آمد طرف من. نزدیک که شد، به احترامش برخاستم. حیفم آمد چنین لحظه ای را مفت از دست بدهم. دستم را دراز کرده و پس از مصافحه، روبوسی کردم. دست گرمش را فشردم. بی هیچ تکبّر، با اخلاصی بسیجی وار و لبخندی زیبا، جوابم را داد.

نشست کنارم روی جدول. چشمانش از لبانش تشنه تر بودند؛ و گوش هایش هم. همه را می پایید.

وقتی گفتم:

ـ آقاسید، نَفَسِت خیلی حقّه. صدات گرمه. خدا خیرت بده.

محجوبانه سرش را پایین برد و تنها عذرخواست و گفت:

ـ ما که کاری نکردیم. ..

هر که را با دست نشان می دادم و از رشادت هایش در جنگ می گفتم، با چنان نگاه نافذی دنبال می کرد، پنداری دارد حرکاتش را ضبط می کند. خوب می شد از چهره اش خواند با هر نگاه، برنامه ای از روایت فتح در ذهنش نقش می بندد.

دوست داشتم در آغوش بگیرمش و رخسار خسته از جفای روزگارش را غرق بوسه کنم. چرا که سید، مثل دیگر بسیجیان، هنوز نان را به نرخ سال ۶۰ می خورد.

با همّتی که داشت، شاید که می توانست تشکیلات بزرگ اقتصادی بزرگی راه بیندازد و سود سرشاری به جیب بزند؛ اما او، از همه ی دنیا فقط جبهه را برگزید و از آدمیانش فقط بسیجی ها را. او هم مثل امام و رهبرشان، مُشتی از خاک جبهه را به مُشتی طلا نمی داد و همان بود که لحظه ای آرام و قرار نداشت.

همین طور که نشسته بودیم و می گفتیم و می گفتم، از دور نمایان شد. سریع دم گوش سید گفتم:

ـ آقاسید، حواست رو خوب جمع کن. این پیرمرده رو که داره میاد طرف مون، خوب بهش دقت کن.

ـ مگه چی یه؟

ـ بذار بیاد و بره، شما فقط بهش دقت کن من می گم.

آمد. نزدیک شد. مثل همیشه، با خنده. چشمانی ریز که از میان پلک هایی نزدیک به هم، به زور آدم را نگاه می کردند. طبق روال همیشه، دست در جیب کُت چروکیده و رنگ و رو رفته اش برد و به هر کدام مان یک شکلات داد. با همان لهجه ی غلیظ آذری، حال و احوال کرد و عید را پیشاپیش تبریک گفت. عمدا برخاستم و با او روبوسی کردم تا سید هم همین کار را انجام بدهد، که داد.

وقتی از ما رد شد، سید با نگاهش داشت او را می خورد. دور که شد، مشتاقانه برگشت و گفت:

ـ اون کی بود؟

و گفتم:

ـ اون یه قاچاقچی بود. نه ببخشید، اون یه بلدچی بود. اون خوراک کار شماست.

وقتی داستان او را برایش گفتم، با حسرت، او را از دور نگاه کرد و گفت:

ـ واقعا خوراک یه برنامه ی خوبه. چه طوری می شه اون رو پیداش کرد؟

ـ همین جا. هر هفته همین جاست. خواستی، باهاش هماهنگ می کنم بشینید پای حرفاش.

و رفت و قرار شد هماهنگ کنم که. ..

سید رفت که بیاید، ولی نیامد. در فکه پرواز کرد. آن پیرمرد نیز چندسال پیش، خسته و دل شکسته از روزگار، در گوشه ای از این شهر غبار گرفته، خُفت و دیگر برنخاست و کسی از او نپرسید:

ـ حاجی، تو کی بودی؟

و این، همه ی آن چیزی است که آن روزجمعه، برای سیدمرتضی تعریف کردم. فقط اسمش را نپرسید که معذورم:

من نمی دونم. یعنی اصلا روم نشد از خودش بپرسم. آخه پیر بود. سنّش کم نبود. چه جوری برم بهش بگم:

ـ ببخشید برادر. .. این بچه ها راست می گن شما زمان شاه “قاچاقچی” بودی؟

خب فکر می کنید چی به هم می گفت؟

ـ به تو چه بچه. ..

ـ اصلا تو غلط می کنی در مورد من این جوری حرف می زنی. ..

ـ خجالت نمی کشی با من که هم سن پدرتم، این جوری ح