خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سپاس نعمت های خدا

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سپاس نعمت های خدا :

وَ هُوَ اَلَّذِی أَنْشَأَ لَکمُ اَلسَّمْعَ وَ اَلْأَبْصارَ وَ اَلْأَفْئِدَهَ قَلِیلاً ما تَشْکرُونَ[۱]

و اوست آن که برای شما گوش (شنوایی) آفرید و چشم ها و قلب ها، اما باز هم عده اندکی از شما شکر او را به جای می آورید.

خدای متعال برای انسان ها وسائل و اسباب اعتبار و تأمل و دریافت کلیات و قوانین عامه جاری در این عالم را فراهم آورده است. آیا به راستی شایسته نیست آنان در نظام آفرینش و ابتدا و انتهای کار خود تأمل و تدبر کنند؟ آیا این همه نعمت های شایسته و ارزنده ای که برای آنان فراهم آمده جای سپاس گزاری ندارد؟

و بالاتر از همه نعمت ها، نعمت درک و معرفت عالم هستی و افق ارزش انسانی با ابزار سمع و بصر نعمت هایی که همواره با حیات و تنها حیوانات از آن ها بهره مندند. اگر در ویژگی های مادی همه موجودات مادی شریک اند، اما ویژگی سمع و بصر تنها در حیوانات پدید آمده است. دارندگان این دو حس، موقعیتی خاص داشته، دارای مجال و میدان فعالیت وسیع اند؛ وسعتی که حد و مرز نمی شناسد و با هیچ معیاری نمی توان اندازه اش گرفت. ادراک کلیات و قوانین عامه و عقلیاتی که به مرز بی نهایتی می پیوندد. با شنیدن و دیدن است که شر و زیان و خیر و سود شناخته می شود و به دنبال آن دریافت ها تصمیم گیری ها در مورد خیر و شرها پیش می آید. لذت ها و نفرت ها، عزت ها و ذلت ها و محبت ها و دشمنی ها جلوه گری می کند که فاقد این دو حس را خبری از آن ها نیست. باقی حواس آدمی را از این بهره ها بسیار کم است. بالاتر از همه نعمت ها همان فؤاد است که قوه عاقله انسانی و منشأ و مبدأ همه اندیشه های اوست، که ویژه انسان هاست و حیوانات را خبری از آن نیست.

یادآوری این سه موضوع، به خصوص گوش، چشم و عقل، بدان جهت است که ابزار اصلی شناخت انسان این سه موهبت می باشد. آدمی مدرکات حسی خود را غالباً از طریق چشم و گوش درک می کند و مسائل غیر حسی را به وسیله فؤاد و نیروی عقل خود در می یابد. خطاهای این دو حس را نیز به وسیله فؤاد و عقل تشخیص می دهد. اهمیت این دو حس، یعنی بینایی و شنوایی شهود همگان است. انسانی که فاقد این دو حس است تا چه حد دنیای او محدود و خالی از هرگونه روشنایی، بیداری و آگاهی است. حتی بر اثر فقدان این دو حس، بسیاری دیگر از حواس خود را نیز عملاً از دست می دهد.

نبود شنوایی در آدمی زبان و گویایی او را از همان آغاز امر از کار می اندازد. گوش باید بشنود تا زبان گیرد و بازگوید.