خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خبر رحلت امام (ره) در زندان عراق

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

خاطره یکی از آزادگان دفاع مقدس را در ادامه می خوانید؛ چند روزی بود که به واسطه اخباری که از روزنامه ها و سربازان عراقی که به دست ما می رسد از بیماری و وضعیت مزاجی حضرت امام مطلع شده بودیم و اینکه بستری شده اند و روزهای سختی را می گذرانند.

در اسارت هم، همراه مردم ایران چاره جز دعا و توسل برای شفای ایشان نداشتیم. هر روز زیارت عاشورا و دعای توسل گروهی به صورت مخفیانه برگزار می کردیم و در طی شبانه روز ذکرهای صلوات و «امن یجیب المضطر…» ورد زبان همه بود.

زخم زبان های بعضی سربازان و افسران بعثی هم آتش بیشتری بر دل اسرا روانه می کرد، می گفتند بعد از خمینی،…هرج و مرج بر سر قدرت میشه و جانشینی برای خودش تعیین نکرده است و آمریکا و کشورهای غربی به ایران حمله می کنند و…از این چرت و پرت هایی که گرچه باور نمی کردیم، ولی ته دلمان پرآشوب بود و دلهره های زیادی داشتیم.

مرحوم حاج آقا ابوترابی هم از اردوگاه های موصل به جای دیگری منتقل کرده بودند، دسترسی به ایشان نبود که سخنانش الهام بخش اسرا باشد. علی ای حال هیچ کس حال و روز خوشی در آن ایام بیماری امام نداشت، غم و اندوه و حزن را در چهره ها نمایان بود. برنامه هایی که از قبل طبق روال معمول در آسایشگاه به صورت مخفیانه برگزار می کردیم از قبیل ورزش های رزمی و فعالیت های فرهنگی و تاتر و سرود و شوخی و…تقریباً تعطیل شده بود.

در محوطه اردوگاه هم بعضاً والیبال و فوتبال بین آسایشگاهی برگزار می شد آن هم تقریباً تعطیل بود و فضای سوت و کوری هم در اردوگاه حاکم شده بود. عراقی ها هم به خوبی متوجه این اوضاع بودند، به جز معدود افرادی از سربازان بعثی دیگر کسی از امام و اوضاع ایران و مشکلات بعدی و… حرف نمی زد و به شکلی قصد نداشتند آتش به یار معرکه ای باشند که هم خودشان در برقراری امنیت و حفظ آرامش و نظم اردوگاه دچار مشکل می شدند و هم اسرا. آمارگیری های روزانه که دو بار انجام می شد هم خیلی سریع تر و بدون اذیت و آزار انجام می گرفت.

طبق معمول روزانه دو بار آمارگیری داشتیم، یکی ساعت صبح که با صدای سوت افسر ارشد، سربازانی که جلوی هر آسایشگاه منتظر فرمان بودند، قفل های اتاق ها را باز می کردند و همه به ترتیب و به ردیف نفره و به ستون پشت سر هم در کنار آسایشگاه به صورت چمباتمه زدن و سرها در بین دو زانو منتظر رسیدن نوبت آمارگیری اتاق خود می شدیم.

گاها این پروسه زمانی آمارگیری یک ساعت طول می کشید که در بعضی اوقات برای اذیت و آ