خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، ونیایش امام حسین علیه السلام(۴)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، ونیایش امام حسین علیه السلام(۴) :

۳۱یا مقیض الرکب لیوسف فی البلد القفر و مخرجه من الجب و جاعله بعد العبودیه ملکا یا رآدّه علی یعقوب بعد ان ابیضّت عیناه من الحزن فهو کظیم یا کاشف الضر و البلوی عن ایوب و یا ممسک یدی ابراهیم عن ذبح ابنه بعد کبر سنّه و فنآء عمره یا من استجاب لزکریافوهب له یحیی و لم یدعه فردا وحیدا یا من اخرج یونس من بطن الحوت یا من فلق البحر لبنی اسرائیل فانجاهم و جعل فرعون و جنوده من المغرقین یا من ارسل الریاح مبشّرات بین یدی رحمته یا من لم یعجل علی من عصاه من خلقه یا من استنقذ السحره من بعد طول الجحود و قد غدوا فی نعمته یأکلون و یعبدون غیره و قد حادّوه ونادّوه و کذّبوا رسله.

ای نگهدارنده کاروان مصر برای نجات یوسف در بیابان بی آب و علف و بیرون آورنده او از چاه و رساننده او به سلطنت.

ای برگرداننده یوسف به یعقوب پس از آن که چشمانش از اندوه سفید گشت و غم و غصه اش را به دل زد.

ای برطرف کننده ضرر و ابتلا از ایوب، و نگهدارنده دست های ابراهیم از ذبح فرزندش پس از رسیدن به پیری و قرار گرفتن زندگی اش در معرض فنا و زوال.

ای آن که دعای ذکریا را اجابت کرد و یحیی را به او عنایت فرمود و او را تنها نگذاشت.

ای خداوندی که یونس را از شکم ماهی بیرون آوردی، و ای توانای مطلق که دریا را برای بنی اسرائیل شکافته و آنان را از ستم فرعون نجات دادی و فرعون و لشکریانش را در همان دریا غرق ساختی.

ای خداوند رحمن و رحیم، تویی که بادها را بشارت دهنده رحمتش می فرستد و آنگاه بندگانش را مشمول رحمت خود می سازد.

ای دانا و توانا که سرچشمه فناناپذیر صبر از صفات عالی توست، برای کشیدن انتقام از گنهکاران شتاب نمی ورزی.

ای نجات دهنده ساحران فرعونی پس از انکار وجود تو در زمان طولانی؛ ساحرانی که در نعمت هایت غوطه ور بودند و روزی تو را می خوردند و جز تو را می پرستیدند و با او از در خصومت و شرک وارد شدند و پیامبران تو را تکذیب نمودند.

عظمت و کبریا، عزت و صفات علیا، همه از آن خداوند ذوالجلال است، کسی را توانایی و یارای شرکت در آنها با خدا نیست.

یک آگاهی روشن بینانه می خواهد که انسان به ناچیزی و ناتوانی مطلق خود در برابر آن ذات اقدس اعتراف نماید. آری:

این همه گفتیم، لیک اندر بسیچ بی عنایات حق و خاصان حق ای خدا، ای فضل تو حاجت روا این قدر احسان تو بخشیده ای ای خدا، ای خالق بی چند و چون ای خدا، ای خالق بی چون و چند قطره دانش که بخشیدی ز پیش قطره علم است اندر جان من بی عنایات خدا هیچیم هیچ گر ملک باشد، سیاهستش ورق با تو یاد هیچ کس نبود روا تا بدین بس عیب ما پوشیده ای آگهی از حال بیرون و درون از تو پیدا گشته این کاخ بلند متصل گردان به دریاهای خویش وارهانش از هوا وز خاک تن

مولوی

چه نابخردند آن بی خبران از معنای ارتباط با عظمت و کبریای خداوندی که می گویند:

انسان باید روی پای خود بایستد و در زندگی استقلال داشته باشد و به هیچ چیزی تکیه نکند، حتی به خداوند عزوجل! بهترین سخن برای پاسخ اینان اگر از گوش شنوا برخوردار باشند، این است که می باید نخست مفهوم خدا و عظمت و جلال او را در می یافتند، سپس به شناخت انسان توفیق پیدا می کردند و آنگاه ارتباط انسان با خدا را می فهمیدند.

این ارتباط از مقوله تکیه یک ضعیف به یک قوی با ادامه ضعف و ناتوانی نیست، بلکه تکیه یک ناتوان به آن توانای مطلق است که هر لحظه می تواند خود را در معرض بهره برداری از آن قدرت مطلق درآورد.

کسی تاکنون در این حقیقت تردیدی نکرده است که انبیا و ائمه و اولیای راستین که تکیه به خدا داشته اند، نیرومندترین مردمان بوده اند. یک نگاه راستین به امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیهماالسلام، کافی است این حقیقت را اثبات کند که این بزرگ بزرگان بعد از خاتم انبیا صلی الله علیه و آله و سلم قدرتمندترین فرد تاریخ بشری بوده است که زمامداری بیش از ده کشور را ناچیزتر از یک لنگه کفش می داند، مگر در صورتی که حقی را احقاق و باطلی را نابود کند.

او مالک خویشتن بود. او هرگز از انبوه دشمنان بیمی به دل راه نداد. هم او بود که صریحا درباره دشمنانش فرمود:

انی والله لو لقیتهم واحدا و هم طلاغ الارض کلها ما ولّیت و ما استوحشت. ۲۵

سوگند به خداوند، اگر من به تنهایی با آن تبهکاران در حالی که همه روی زمین را پر کرده اند رویاروی شوم، هیچ پروایی نخواهم داشت و هیچ وحشتی به خود راه نخواهم داد.

این که همه از خداوند غالب و قاهر باید بیمناک باشند، بدین معنا نیست که او مخلوقات خود را با قهر و غضبی که در ما انسانها برای انتقامجویی یا خودخواهی ها بروز می کند، منکوب می کند؛ زیرا او به آفرینش مخلوقات نیازی ندارد، و تنها برای افاضه فیض و خیرات و کمالات، آنها را به وجود آورده است.

انتقام گیری و خودخواهی برای او هیچ مفهومی ندارد، بلکه این نتایج اعمال و حرکات و گفتار و اندیشه های ماست که بر مبنای قانون خداوندی گریبانمان را می گیرد.

هکذا تاویل قد جف القلم چون قلم بنوشت که هر کار را کژ روی، جف القلم کژ آیدت کرد دزدی، دست شد جف القلم، بهر تحریض است بر فعل اهم لایق آن است تأثیر و جزا راست رو، جف القلم بفزایدت خورد باده، مست شد، جف القلم

مولوی

خداوندا، ای برتر از قیاس و گمان و فهم ما انسان ها، ای منزه تر از هر مفهوم و صفتی که از مخلوقات تو انتزاع نموده و می خواهیم آنها را معرف چگونگی ذات تو قرار بدهیم! کارایی حواس محدود، ابزار محدود، نیروهای مغزی متکی به این حواس و ابزار ما، هرگز به شناخت آن حقیقتی که فوق همه این امور است، نخواهد رسید. آنچه مسألت داریم، این است که، دل ما را از انوار ربوبی خود روشن فرمایی.

همان گونه که در جملات بعدی همین نیایش خواهیم دید، اگر خود را در معرض ارتباط با ان وجود برین قرار بدهیم، لطف خداوندی او، ما را از دریافت فروغ وجود خود محروم نخواهد فرمود.

۳۲ یا الله یا الله یا بدی ء یا بدیع لاندّلک یا دائما لا نفاد لک یا حیا حین لا حی یا محیی الموتی یا من هو قائم علی کل نفس بما کسبت یا من قل له شکری فلم یحرمنی و عظمت خطیئتی فلم یفضحنی و رانی علی المعاصی فلم یشهرنی یا من حفظنی فی صغری یا منرزقنی فی کبری یا من ایادیه عندی لا تحصی و نعمه لا تجازی یا من عارضنی بالخیر و الاحسان و عارضته بالاسائه و العصیان یا من هدانی للایمان من قبل ان اعرف شکر الامتنان یا من دعوته مریضا فشفانی و عریانافکسانی و جآئعا فاشبعنی و عطشان فاروانی و ذلیلا فاعزّنی و جاهلا فعرّفنی و وحیدا فکثّرتنی و غائبا فردّنی و مقلّا فاغنانی و منتصرافنصرنی و غنیا فلم یسلبنی و امسکت عن جمیع ذلک فابتدأنی فلک الحمدو الشکر یا من اقال عثرتی و نفس کربتی و اجاب دعوتی و ستر عورتی و غفر ذنوبی و بلغنی طلبتی و نصرنی علی عدوی و ان اعد نعمک و مننک و کرائم منحک لا احصیها.

خدایا، خداوندا، ای به وجودآورنده مخلوقات، بی سابقه هستی، مانندی برای تو وجود ندارد. ای آنکه دوام و بقای ابدی در ذات توست، ای زنده حقیقی که هیچ زنده ای سبقت بر تو ندارد. ای زنده کننده مردگان، خداوندی که پایدارکننده هر نفسی به آنچه که اندوخته است، با شکر اندکی که به او دارم، مرا از نعمت هایش محروم نمی سازد.

گناهی بزرگ مرتکب شدم، رسوایم نفرموده، مرا در معصیت ها مشاهده نمود و آنها را برای مردم آشکار نساخت.

در دوران کودکی حفاظت نموده و در بزرگی روزی ام داد. عزیزا، معبودا، ای پروردگاری که احسان هایش برای من به شمارش در نیاید و نعمت هایش فوق شکر و سپاس است. حلیم خداوندا، که در تمامی طول عمرم با خیر و احسان، روی به من نمودی و من با بدی و معصیت با تو مواجه گشتم.

خداوندا، هدایتگرا، راهنمای آگاهی که پیش از آنکه شکر احسان را بشناسم، هدایت به ایمانم فرمود.

آن شفابخش بزرگ که بیمار گشتم، به وسیله دعا به بارگاهش شفایم داد و برهنه بودم لباس پوشاند؛ گرسنه بودم اشباعم فرمود. تشنه بودم سیرابم کرد و ذلیل بودم، عزیزم ساخت.

نادان بودم معرفتم عنایت فرمود. تنها بودم تکثیرم کرد. غایب بودم به وطنم برگرداند. بی نوا گشتم بی نیازم ساخت. یاری از او مسألت نمودم یاری ام کرد. غنی گشتم، غنایم را از من سلب ننمود و اگر از دعا و مسألت در این موارد نیاز امساک کردم، آن فیاض علی الاطلاق آغاز به افاضه الطاف فرمود. پس حمد و شکر از آن توست ای مسبب الاسباب بدون سبب، ای روشنگر انوار هستی و ای عطاکننده فضل، ای خداوندی که قلم عفو بر لغزشم می کشی و مشقت و رنجم را برطرف می سازی. دعایم را مستجاب و آنچه را که مخفی کردنی است پنهان فرمودی و نیازم را بر آوردی و بر دشمنم پیروز ساختی و اگر نعمت ها و احسان ها و بخشش های گرامی ات را بشمارم، ناتوان خواهم ماند.

دستگاه بزرگ خلقت را با تمامی موجودات و قانونمندی هایش بی سابقه هستی به وجود آورد و به جریان انداخت.

خداوندی که وجودش فراسوی زمان و مکان و ابدیت، و سر مدیریت از ذات اوست. حیات حقیقی از آن اوست و اوست حیات بخش همه زندگان چه ابتدائا و چه بعد از مرگ. قیوم خداوندی که قدرت اصلی همه کارها و فعالیت های آدمیان از اوست که: لا حول و لا قوه الا بالله. بی نیاز مطلقی که شکر و سپاس ما را بهای نعمت هایش قرار نمی دهد. اگر از بینایی بهره ای داشته باشیم، ما انسان ها برای درک ناب ابتدائی این الطاف عالیه، حقایقی رویاروی خود داریم. ما شب و روز نمودهایی از این حقیقت را می بینیم:

گل خندان که نخندد، چه کند؟ ماه تابان به جز از خوبی و ناز آفتاب ار ندهد تابش و نور علم از مشک نبندد چه کند؟ چه نماید، چه پسندد، چه کند؟ پس بدین نادره گنبد چه کند؟

مولوی

ستار و ودود پروردگارا، گناهانی را انجام دادم، تو پرده بر روی آنها انداختی.

حلیم و حکیم خداوندا، چگونه با تو از در نیایش درآیم و سر سخن باز کنم که روی آن را ندارم. چگونه دست مسألت به بارگاهت بردارم که همواره در برابر خیر و احسان و تکریمت بدی ها کرده و معصیت ها نموده ام!

ای هدایت کننده همه هدایت شده ها، و ای به راه اندازنده همه رهروان راه کمال، پیش از آن که به وسیله شکر و سپاس، استحقاق نعمت ایمان را پیدا کنم، هدایت به ایمانم فرمودی.

در این نیایش بسیار با عظمت که از پیشتاز شهیدان راه حق و حقیقت، امام حسین علیه السلام به یادگار مانده است، در موارد متعدد، اعتراف به خطا و معصیت و طلب عفو از خدا درباره آنها دیده می شود. به همین جهت، این مساله جای بحث است که با این که آن حضرت مانند دیگر انبیا و ائمه علیهم السلام مرتکب هیچ گونه گناهی نشده اند، علت چیست که آن پیشوایان این همه اصرار بر اعتراف به بدی ها و گناهان و طلب آمرزش آنها از خداوند سبحان را مطرح می نمایند؟

برای پاسخ به این مساله، باید در نظر گرفت که اعتراف های معصومین را در دو قسمت می توان تحلیل کرد:

قسمت یکم مربوط به استعداد خطاست که در ممکن الوجود موجودیت غیر از واجب الوجود که خداست وجود دارد، زیرا اگر استعداد خطا نباشد، اطاعت و تقوا و جمیع حرکات تکاملی جبری می باشد، که خارج از فضیلت و ارزشهاست که بدون اختیار قابل تحقق نمی باشد.

بنابراین، معنای اعتراف به خطا و اظهار توجه و ندامت در حقیقت، توجه به آن خطاها و ناروایی هاست که معصوم در حرکت تکاملی اختیاری می بیند و از آلوده شدن به یکایک آنها به خدا پناه می برد و توبه می نماید.

قسمت دوم یک معنای بسیار عالی را نشان می دهد که عبارت است از:

احساس یک وحدت فوق طبیعی بین پیشوایان کمال یافته و انسان هایی که در این دنیا در مسیر کمال در حرکتند، ولی گاهی خطاها و گناهانی از انسان ها سر می زند، نه در حد شرک و تجری و دیگر گناهان تباه کننده.

این معنا را می توان از آن دو روایت منقول در کافی استفاده کرد که از امام صادق علیه السلام نقل شده است:

المومن أخو المومن کالجسد الواحد اءن اشتکی شیئا منه وجد ألم ذلک فی سآئر جسده و أرواحهما من روح واحده و أنّ روح المومن لاشدّ اءتّصالا بروح الله من اءتّصال شعاع الشمس بها. ۲۶

مومن برادر مومن است، مانند اعضای یک بدن. اگر از عضوی ناراحتی داشته باشد، درد آن را در سایر اعضای بدن احساس می کند. و ارواح آنان از یک روح است، و اتصال روح انسان مومن به روح الهی شدیدتر از اتصال شعاع نور خورشید، به خورشید است.

امام صادق علیه السلام خطاب به مردم فرمود:

ما لکم تسوئون رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم فقال رجل کیف نسوؤه؟ فقال: أما تعلمون أنّ أعمالکم تعرض علیه فاذا رأی فیها معصیه سائه ذلک فلا تسونوا رسول الله و سرّوه. ۲۷

چرا رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم را ناراحت می کنید؟

مردی گفت: چگونه او را ناراحت می کنیم؟

فرمود: اعمال شما به آن حضرت عرضه می شود؛ وقتی که معصیتی در آن اعمال ببیند، ناراحت می گردد. او را ناراحت نکنید، بلکه مسرورش بسازید.

دو روایت دیگر در همین مضمون از امام محمد باقر و امام رضا علیهم السلام با تطبیق به آیه شریفه: قل اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله و المومنون. ۲۸ چنین آمده است:

بگو هر کاری می خواهید، انجام بدهید. زود باشد که خدا و رسول خدا عمل شما را خواهد دید[نتیجه اش را خدا به شما نشان خواهد داد. ]

بنابراین احادیث، دعای معصومین و اعتراف آنان به خطا و ابراز تأثر و ندامت، در حقیقت بیان کننده تأثر آن پیشوایان از اعمال زشت مردم خطاکار و توبه و ندامت برای اصلاح حال آنان می باشد.

۳۳ یا مولای انت الذی مننت انت الذی انعمت انت الذی احسنت انت الذی اجملت انت الذی افضلت انت الذی اکملت انت الذی رزقت انت الذی وفقت انت الذی اعطیت انت الذی اغنیت انت الذی اقنیت انت الذی اویت انت الذی کفیت انت الذی هدیت انت الذی عصمت انت الذی سترت انت الذی غفرت انت الذی اقلت انت الذی مکنت انت الذی اعززت انت الذی اعنت انت الذی عضدت انت الذی ایدت انت الذی نصرت انت الذی شفیت انت الذی عافیت انت الذی اکرمت تبارکت و تعالیت فلک الحمد دآئما و لک الشکر واصبا ابدا ثم انا یا الهی المعترف بذنوبی فاغفرها لی انا الذی اسأت انا الذی اخطأت انا الذی هممت انا الذی جهلت انا الذی غفلت انا الذی سهوت ت اعتمدت انا الذی تعمّدت انا الذی وعدت انا الذی اخلفت انا الذی نکثت انا الذی اقررت انا الذی اعترفت بنعمتک علی و عندی و ابوء بذنوبی فاغفرها لی یا من لا تضرّه ذنوب عباده وهو الغنی عن طاعتهم و الموفّق من عمل صالحا منهم بمعونته و رحمته.

مولای من! تویی که احسانم فرمودی، انعامم کردی، نیکی نمودی، فضل و کرامت نصیبم ساختی و نعمت هایت را به اکمال رساندی، روزی ام دادی، توفیقم عنایت فرمودی، غنایم بخشیدی، سرمایه اکتساب مرحمت فرمودی، پناهم دادی. در مهمات کفایتم کردی، مرا به راه راست هدایتم فرمودی، از لغزش ها حفظ نمودی.

عیوبم را پوشاندی، مورد مغفرتم قرار دادی، نتایج گناهانم را محو کردی، مرا در زندگانی متمکن ساختی. عزتم بخشیدی و یاری ام فرمودی، کمکم کردی، تاییدم نمود، شفا و عافیتم عنایت کردی، برخوردار از اکرامم فرمودی. تویی خالق برکات و تویی موجود برین، حمد دائمی از آن تو و شکر و ستایش برای ابد شایسته توست.

پس بار الها، من اعتراف به گناهانم می نمایم، آنها را مشمول مغفرتت فرما.

مهربان خداوندا، منم که بدی کردم، مرتکب خطا شدم، تصمیم به گناه گرفتم، نادانی نمودم. دچار غفلت گشتم، مبتلا به سهو شدم. به خویشتن تکیه کردم، تعمد در گناه روا داشتم، وعده کردم و تخلف نمودم، عهدشکنی کردم، اقرار به خطایم کردم، اعتراف به نعمت نمودم.

بار دیگر مرتکب معصیت ها شدم؛ عفو و مغفرت را شامل حالم فرما،

ای خداوند بخشایشگری که گناهان بندگانش ضرری به او نمی زند و اوست خداوند بی نیاز از اطاعت آنان و توفیق دهنده هر کسی از بندگانش را که به یاری و رحمت او، عمل صالح انجام می دهد.

ای همیشه حاجت ما را پناه دم به دم با بسته دام نویم صد هزاران دام و دانه ست ای خدا بار دیگر ما غلط کردیم راه هر یکی