خرید و دانلود نسخه کامل جزوه روانشناسی عمومی (مؤلفان) با پاسخ همراه با pdf

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

در روانشناسی، اندازه‌گیری به فرآیند اختصاص اعداد به پدیده‌ها یا رویدادها مطابق با قواعد مشخص اطلاق می‌شود. انجام این فرآیند در روانشناسی در مقایسه با سایر علوم تجربی با دشواری بیشتری روبرو است، چرا که روانشناسان با رفتارهای پیچیده و کم‌شناخته‌تری سروکار دارند.

روش‌های پژوهش:
روش‌های اصلی تحقیق در روانشناسی عبارتند از:

1. روش آزمایشی genuine

2. روش نیمه‌آزمایشی

3. روش همبستگی

4. روش توصیفی

اگرچه دقیق‌ترین روش، «آزمایشی ناب» محسوب می‌شود، اما یافته‌های حاصل از سایر روش‌های تحقیق نیز—با درنظرگرفتن ملاحظات لازم—معتبر و قابل پذیرش هستند.

پاسخ به یک چالش روش‌شناختی:
یک نقد رایج این است که داده‌های تجربی مبتنی بر حواس پنجگانه هستند و همواره در معرض خطا قرار دارند. در پاسخ به این ایراد گفته می‌شود که روش آزمایشی نه تنها امکان محاسبه و برآورد میزان خطا را فراهم می‌کند و مسیر را برای کاهش آن هموار می‌سازد، بلکه سایر روش‌های تحقیق نیز هرکدام منابع خطای مخصوص به خود را دارند.

ارتباط روانشناسی با سایر علوم:
روابط بین روانشناسی و علوم دقیقه (مانند منطق و ریاضیات) و علوم طبیعی (مانند فیزیک) دارای ماهیت معرفت‌شناختی است. در مقابل، ارتباط روانشناسی با رشته‌هایی مانند زیست‌شناسی و جامعه‌شناسی (علوم رفتاری) بیشتر مبتنی بر تبادل فنّی و روشی است.

تاریخچه و سیر تکامل روانشناسی:

• پیش از قرن ۱۷: رویکرد حاکم بر پاسخ به پرسش‌های فلسفی، نگاه به گذشته و متکی بر آثار اندیشمندان قدیم و متون مذهبی بود. در این دوره، جزم‌اندیشی و مراجع دینی، قدرت اصلی هدایت پژوهش‌ها محسوب می‌شدند.

• قرن ۱۷: با ظهور تجربه‌گرایی، مسیر کسب دانش از طریق مشاهده و آزمایش جایگزین روش‌های پیشین شد. این تحول، باور به دانش انتقال‌یافته از گذشتگان را با تردید مواجه ساخت و فلاسفه را به سمت جزءنگری، مکانیکی‌نگری و اثبات‌گرایی سوق داد.

• مؤلفه‌های کلیدی تجربه‌گرایی شامل: تأکید بر فرآیندهای حسی، تجزیهٔ تجربیات هوشیار به عناصر تشکیل‌دهنده، ترکیب این عناصر از طریق تداعی برای شکل‌دادن به تجربیات پیچیده، و بازگشت توجه به فرآیندهای هوشیار بود.

تولد روانشناسی به عنوان یک علم مستقل:
تأسیس اولین آزمایشگاه روانشناسی توسط ویلهلم وونت در سال ۱۸۷۹ را نقطهٔ عطف جدایی روانشناسی از فلسفه و تولد آن به عنوان یک رشتهٔ علمی مستقل می‌دانند. اگرچه روش درون‌نگری وونت به سرعت کنار گذاشته شد، اما زمینه را برای ظهور مکاتب فکری متنوع فراهم کرد:

• وونت بر کاوش هوشیاری تمرکز داشت.

• فروید به تحلیل ناخودآگاه پرداخت و بنیانگذار روان‌کاوی شد.

• واتسون به مطالعهٔ رفتار observable پرداخت و مکتب رفتارگرایی را بنیان نهاد.

شکل‌گیری مکاتب جدید:
در واکنش به محدودیت‌های روان‌کاوی و رفتارگرایی (که انسان را موجودی فاقد اختیار می‌دانست)، روانشناسانی مانند مزلو و راجرز، نیروی سومی به نام روانشناسی انسان‌گرا-هستی‌گرا را پایه‌گذاری کردند.
پیش از پایان قرن بیستم نیز، الگوی شناخت‌گرایی به تدریج از رفتارگرایی جدا شد و به عنوان یک مکتب مستقل تثبیت گردید. همچنین، الگوی زیست‌شناختی با تأکید بر نقش عوامل زیستی مانند توارث و مغز در شکل‌گیری رفتار، به صورت جریان مستقلی به حیات خود ادامه داده است، اگرچه معمولاً مورد استقبال کمتری از سوی روانشناسان قرار گرفته است.