خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Uncommon Ground: Architecture, Technology, and Topography

توضیحاتی در مورد کتاب

اگرچه هر دو در معماری مرکزی هستند، مکان یابی و ساخت و ساز اغلب به عنوان حوزه های جداگانه در نظر گرفته می شوند. در Uncommon Ground، دیوید لدربارو رابطه آنها را روشن می‌کند و بر سال‌های بین 1930 و 1960 تمرکز می‌کند، زمانی که ایده‌های اتوپیایی درباره نقش فناوری در ساختمان‌سازی جای خود را به آگاهی از تأثیر مخرب آن بر شهرها و فرهنگ داد. او کار سه معمار، ریچارد نوترا، آنتونین ریموند و آریس کنستانتینیدیس را که به ترتیب در ایالات متحده، ژاپن و یونان فعالیت می کردند، بررسی می کند. Leatherbarrow این فرض را رد می کند که ساختمان های دوره مدرن، به ویژه آنهایی که از آخرین فناوری استفاده می کردند، بدون توجه به محیط اطراف خود طراحی شده اند. اگرچه عناصر پیش ساخته مورد استفاده در ساختمان ها مستقل از ملاحظات مکان طراحی شده بودند، معماران از این عناصر برای تعدیل محیط استفاده کردند. چرم بارو نشان می دهد که چگونه نقش دیوارها، عنصر سنتی تعریف معماری و پارتیشن پلت فرم، کمتر از نقش خود سکوها، کف، سقف و سطوح میانی اهمیت یافته است. او نشان می دهد که چگونه جلویی با گسترش چهار وجهی ساختمان به محیط اطراف جایگزین شد، که منجر به پیکربندی های جلویی شد که قبلاً مشخصه پشتی بود. Leatherbarrow با این استدلال که مرز بین داخل و خارج به طور اساسی بازتعریف شده است، مفاهیم ارزشمند در مورد استقلال شیء معماری و در مورد انسجام منطقه ای را به چالش می کشد. او پیشنهاد می‌کند توپوگرافی معماری مدرن، اثر متقابل ساختمان‌ها، مناظر، و شهرها و همچنین انسان‌هایی است که از آنها استفاده می‌کنند. Leatherbarrow ادعا می کند که تضاد بین پیشرفت تکنولوژی و تداوم فرهنگی فقط در تئوری وجود دارد، نه در دنیای واقعی معماری. او استدلال می کند که عمل ساخت و ساز به منظور بازگرداندن هویت منطقه ای از طریق بازآفرینی نشانه های آشنا نیست، بلکه شامل ترکیب ساخت و ساز در روند تبدیل شدن دائمی توپوگرافی است.