خرید و دانلود نسخه کامل کتاب The poetics of authorship in the later Middle Ages: The emergence of the modern literary persona [PhD thesis]

توضیحاتی در مورد کتاب

فردگرایی ادبی در قرن دوازدهم به صورت پیش پا افتاده و عمیق ظاهر شد. معماهای کلمات و نامگذاری آشکار در یک اثر ادبی و بحث در مورد ماهیت شعر و نقش شاعر در جهان، به طور فزاینده ای هدف و کارایی نوشتار و در نهایت زبان را فی نفسه مورد توجه قرار می دهد. شاعران خود را در آثارشان نه به خاطر ارتقای خود، به معنای امروزی، بلکه برای پرداختن و تعدیل مسائل فکری و معنوی معاصر مطرح کردند. دستور زبان نظری، اسم گرایی و واقع گرایی، اغلب مواد لازم را برای شاعرانی مانند Guillem IX، Marcabru، Dante، Chaucer و Langland فراهم می کرد. با فراگیر شدن سواد و منطق ارسطویی، این شاعران به تمایز بین تاریخ و داستان کمک کردند. آنها از ایده های معاصر درباره زبان و رابطه آن با تجربه به عنوان استعاره و مضمون استفاده کردند. آنها یک حساسیت غربی را توضیح دادند که حداقل در اوایل افلاطون، پولس، و به ویژه آگوستین که اساساً جهان را به عنوان یک متن می نگریست، بیان شده بود. این استعاره اساسی در نهایت دیدگاه قرون وسطایی بعدی را شکل داد. متن، و زبان و/یا گفتمان روابط متقابل سیال را حفظ کردند. علاوه بر این، آنسلم معیار عمدی بودن آگوستین را به عنوان مهم ترین عامل در تعیین دروغ ها کنار گذاشته بود. آنسلم جدایی زبان را تشخیص داد. عبارات علیرغم عدم ارجاع عینی می توانند یکپارچگی طبیعی داشته باشند. این خودمختاری زبان زمینه را برای هویت شاعرانه فردی ایجاد کرد. در مواجهه با اقتدار سلسله مراتبی که از گذشته به ارث رسیده بود، شاعران با همسویی با متون خود بر حضور خود به عنوان فردی اصرار داشتند. مارکابرو در مورد مشکلات خود در جعل متنی شیوا می نویسد که همیشه از او دور خواهد بود. دانته این موضوع را از طریق شخصیتی تخیلی، که شبیه خودش است، انجام می دهد و با ویرژیل درباره امکان بیان حقیقت گفتگو می کند. لانگلند در نهایت نویسنده و شخصیت را با مضمونی شاعرانه در نام ویل همسو می کند. لنگلند در سنجش رویا و تمثیل با تجربه واقعی، اراده نویسنده و امید او به رستگاری را مورد بحث قرار می دهد.