خرید و دانلود نسخه کامل کتاب The Gulf Wars and the United States: Shaping the Twenty-First Century (PSI Reports)

توضیحاتی در مورد کتاب

کار شواب، تحلیل پنج قسمتی از سیاست و استراتژی ایالات متحده در خلیج فارس از سال 1990 تا 2003 است. او کار را با تحلیل برجستگی خلیج فارس در تفکر استراتژیک جهانی ایالات متحده در دهه آخر جنگ سرد آغاز می کند. در آن زمان، نفت خلیج جایگاه مهمی در ذهن دولت‌های ریگان و بوش پیدا کرده بود. بخش دوم روابطی را که افراد و دولت‌های منطقه‌ای در خلیج فارس با ایالات متحده داشتند، تشریح می‌کند. در اینجا، شواب همچنین ادراکات ایالات متحده را از آن نهادها بررسی می کند و نشان می دهد که چگونه به شکل گیری سیاست های ایالات متحده و تعریف وضعیت آن کشورها در چشم سیاست گذاران ایالات متحده کمک کردند. زمانی که صدام حسین در سال 1990 به کویت حمله کرد، این پارادایم به طرز چشمگیری تغییر کرد. بخش سوم تصمیم گیری ایالات متحده در دوره بلافاصله پس از آن تهاجم را بررسی می کند. شواب نشان می دهد که در حالی که ایجاد ائتلاف گسترده برای عقب نشینی عراق یک دستاورد دیپلماتیک مهم بود، عزم بین المللی که درگیری را در سال های 1990-1991 تعریف کرد، از بین رفت و جای خود را به یک سیاست دست و پاگیر مهار داد. این سیاست در نهایت منجر به انحلال ائتلافی شد که توسط دولت اول بوش شکل گرفت و جانشینان او را در تلاش برای دستیابی به هدف دیرینه ایجاد ثبات در سراسر منطقه بر دوش گرفت. بخش چهارم به بررسی تلاش های دولت کلینتون و دولت دوم بوش در خلیج فارس می پردازد. صدام یکی از دغدغه های اصلی دولت کلینتون بود، اما القاعده، کره شمالی، چین و به ویژه یوگسلاوی نیز همین طور بودند. در واقع، او اولین دولتی بود که واقعاً تلاش کرد تا با این نوع مشکلات در دنیای پس از جنگ سرد مقابله کند. علیرغم اختلافات آنها، تداوم زیادی در سیاست های کلینتون و جورج دبلیو بوش وجود داشت. با این حال، 11 سپتامبر آن را تغییر داد، همانطور که شواب در قسمت پنجم شرح می دهد. در آن بخش، او به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه اتخاذ یک استراتژی پیشگیرانه تر از تلافی جویانه و جنگ پیشگیرانه توسط دولت فعلی باعث ایجاد یک رژیم جدید امنیت ملی شده است که به طور فزاینده ای برای مبارزه با جنگ نامتقارن طراحی شده است و در عین حال تهدیدات تصور شده علیه امنیت و منافع ملی ما را از بین می برد. کار شواب پنج است. تحلیل بخشی از سیاست و استراتژی ایالات متحده در خلیج فارس از سال 1990 تا 2003. او کار را با تحلیل برجستگی خلیج فارس در تفکر استراتژیک جهانی ایالات متحده در دهه آخر جنگ سرد آغاز می کند. در آن زمان، نفت خلیج جایگاه مهمی در ذهن دولت‌های ریگان و بوش پیدا کرده بود. بخش دوم روابطی را که افراد و دولت‌های منطقه‌ای در خلیج فارس با ایالات متحده داشتند، تشریح می‌کند. در اینجا، شواب همچنین ادراکات ایالات متحده را از آن نهادها بررسی می کند و نشان می دهد که چگونه به شکل گیری سیاست ایالات متحده و تعیین وضعیت آن کشورها در چشم سیاست گذاران ایالات متحده کمک کردند. زمانی که صدام حسین در سال 1990 به کویت حمله کرد، این پارادایم به طرز چشمگیری تغییر کرد. بخش سوم تصمیم گیری ایالات متحده در دوره بلافاصله پس از آن تهاجم را بررسی می کند. شواب نشان می دهد که در حالی که ایجاد ائتلاف گسترده برای عقب نشینی عراق یک دستاورد دیپلماتیک مهم بود، عزم بین المللی که درگیری را در سال های 1990-1991 تعریف کرد، از بین رفت و جای خود را به یک سیاست دست و پاگیر مهار داد. این سیاست در نهایت منجر به انحلال ائتلافی شد که توسط دولت اول بوش شکل گرفت و جانشینان او را در تلاش برای دستیابی به هدف دیرینه ایجاد ثبات در سراسر منطقه بر دوش گرفت. بخش چهارم به بررسی تلاش های دولت کلینتون و دولت دوم بوش در خلیج فارس می پردازد. صدام یکی از دغدغه های اصلی دولت کلینتون بود، اما القاعده، کره شمالی، چین و به ویژه یوگسلاوی نیز همین طور بودند. در واقع، او اولین دولتی بود که واقعاً تلاش کرد تا با این نوع مشکلات در دنیای پس از جنگ سرد مقابله کند. علیرغم اختلافات آنها، تداوم زیادی در سیاست های کلینتون و جورج دبلیو بوش وجود داشت. با این حال، 11 سپتامبر آن را تغییر داد، همانطور که شواب در قسمت پنجم شرح می دهد. در آن بخش، او به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه اتخاذ یک استراتژی پیشگیرانه تر از تلافی جویانه و جنگ پیشگیرانه توسط دولت فعلی باعث ایجاد یک رژیم جدید امنیت ملی شده است که به طور فزاینده ای برای مبارزه با جنگ نامتقارن طراحی شده است و در عین حال تهدیدات تصور شده برای امنیت و منافع ملی ما را از بین می برد.