خرید و دانلود نسخه کامل کتاب The Designation of Marine Protected Areas: A Legal Obligation

توضیحاتی در مورد کتاب

این کتاب شواهد تجربی ارائه می‌کند مبنی بر اینکه همه کشورها تعهدی الزام آور جهانی برای تصویب قوانین ملی و معاهدات بین‌المللی برای حفاظت از محیط زیست دریایی، از جمله تعیین مناطق حفاظت‌شده دریایی دارند. فصل به فصل این تعهد به تفصیل شرح داده می‌شود و پایه‌ای را برای مسئول دانستن دولت‌ها برای اجرای این تعهد فراهم می‌کند. مبانی در یک فصل مقدماتی، که منابع الزام آور قانونی قانون دریا و همچنین توسعه تاریخی آن را برای کمک به خوانندگان در درک اصول کلیدی در دست بررسی می کند، تجزیه و تحلیل می شود.
قانون دریا بیش از 1000 ابزار ارائه می دهد. و بیش از 300 مقررات مربوط به حفاظت دریایی. در حالی که دامنه اکثر معاهدات در مورد گونه‌ها، مناطق یا فعالیت‌ها محدود است، یک مقررات به دولت‌ها در همه آب‌ها می‌پردازد: تعهد به حفاظت و حفظ محیط زیست دریایی همانطور که در ماده مقرر شده است. 192 کنوانسیون 1982 سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها (UNCLOS). از آنجایی که این “قانون اساسی اقیانوس” نه تنها حاوی قوانین متعارف است، بلکه به طور گسترده ای منعکس کننده قواعد از قبل موجود حقوق بین الملل عرفی است، تجزیه و تحلیل گسترده ای از تمام اظهارات ارائه شده توسط دولت ها در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، رویه های آنها، قوانین و مقررات ملی مانند و همچنین سایر گواهی های عمومی نشان می دهد که هنر. 192 UNCLOS در واقع کل جامعه دولت ها را به عنوان یک قاعده حقوق بین الملل عرفی با اثر erga omnes مقید می کند. به دلیل عدم وجود هرگونه اعتراض و ارزش اساسی آن برای نوع بشر، این مقررات را می توان هنجار اجباری جدید حقوق بین الملل (ius cogens) نیز در نظر گرفت. برای ورود به یک تعهد معین، کشورها نیز می توانند از این آزادی چشم پوشی کنند. اگر دولتها یک تعهد قانونی الزام آور را پذیرفتند، بنابراین ملزم به آن هستند. با توجه به محتوای خاص هنر. 192 UNCLOS، یک تفسیر روشمند نتیجه می‌گیرد که تنها اتخاذ تدابیر قانونی (قوانین ملی و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی) برای انطباق با تعهد به حفاظت و حفظ محیط زیست دریایی، که توسط رویه‌های دولت‌ها و رویه قضایی مربوط تأیید می‌شود، کافی است. هنگامی که برای یک منطقه جغرافیایی خاص اعمال می شود، اقدامات قانونی برای حفاظت از محیط زیست دریایی با تعریف مناطق حفاظت شده دریایی مطابقت دارد. با این وجود، از آنجایی که این تعهد در مورد همه آب ها اعمال می شود، اصل گروتیان در مورد آزادی دریا حکم می کند که محدودیت فعالیت ها از طریق تعیین مناطق حفاظت شده دریایی، از یک سو، باید با آزادی های سایر کشورها از سوی دیگر سنجیده شود. . برای پیش‌بینی نتیجه: در حالی که سایر حقوق تحت UNCLOS مشمول و مشروط به سایر مقررات UNCLOS و حقوق بین‌الملل هستند، تنها تعهد به حفاظت و حفظ محیط زیست دریایی به طور مطلق اعطا می‌شود – و بنابراین بر همه منافع دیگر برتری دارد. span>