خرید و دانلود نسخه کامل کتاب The courtly ancestry of Amadis de Gaula

توضیحاتی در مورد کتاب

گروهی مرموز از شاعران معروف به تروبادورها، با تکیه بر محتوای جذاب و قابل توجه ادبیات عتیقه، در قرن یازدهم و دوازدهم لانگدوک، بینشی آرمانی از عشق را تصور کردند که آن را فینآمورها نامیدند. این مفهوم جدید از عشق در جامعه ای ظاهر شد که از نظر سیاسی با فئودالیسم در بسیار توسعه یافته ترین شکل آن و از نظر اجتماعی با آرمان جوانمردی مطابقت داشت. و در حالی که این جامعه به طور فزاینده ای به آموزه های مسیحیت پاسخ می داد، رد ریشه های غیرمسیحی آن در یک دوگانگی عمومی در برخورد با مطالب مقدس و ناپسند ظاهر شد.

پدیده ادبی و اجتماعی که ما تحت عنوان «سنت درباری» مطالعه می‌کنیم، از ترکیب و توسعه عناصر جوانمردی فئودالی، فئودالی‌ها و آموزه‌های مسیحی حاصل شده است: در ابتدا، شعر تروبادوری از الگوهای جوانمردانه الهام گرفته شد و پس از آن بارها بازتاب آن در ادبیات جوانمردی به همین ترتیب، جوانمردی به آرامی با تصویر تروبادوری خود تحریک و اصلاح شد. همانطور که فاینامورها با جوانمردی در اشکال اجتماعی و اخلاقی که از کورتزیا در جنوب تا دربار در شمال را در بر می گرفت، تعامل داشتند، این دو ایده آل، تحت تأثیر دائمی کلیسا، به تدریج به جوانمردی درباری ادغام شدند – اصطلاحی که ما برای آن مناسب تر می دانیم. بیان ادبیات عامیانه مسیحی شده بر اساس آرمان های آماتوری جنوبی و در چارچوبی جوانمردانه.

جوانمردی درباری برای اولین بار در کورتوا روم شمالی ظاهر می شود، به خصوص که توسط کرتین دو تروآس، که تلاش می کند عشق های باله را با ازدواج مسیحی آشتی دهد، توسعه یافته است. روح خانواده‌ها، به‌ویژه گرایش‌های مسیحی کرتین، در اواخر قرن سیزدهم روم د لا رز به بهترین شکل نشان داده می‌شود که در آن مفهوم آشکارا توسعه‌یافته خواستگاری را به‌عنوان مقدمه‌ای برای ازدواج می‌یابیم، ایده‌ای که توسط تجدیدنظرگران تأکید خواهد شد. آمادیس دوگاولا

آمادی ها به دلیل طولانی شدن دوره ترکیب آن (تا دویست سال) نمونه ای عالی از توسعه سنت درباری است، یعنی شیوه ای که در آن آرمان های جوانمردی و فین آمورها با یکدیگر ترکیب شده و در شکل گیری درباریان مسیحی می شوند. جوانمردی تحلیل آمادیس دوگاولا ما را به دو نتیجه اصلی می‌رساند: (1) بر اساس نمونه‌های فراوانی از مفاهیم شوالیه‌گری و تروبادور، این اثر را باید از بسیاری جهات تلفیقی از ایدئولوژی‌های جوانمردی و فین‌آمورها در نظر گرفت. و (2) بازنگری‌های متعدد نسخه‌های بدوی آمادی‌ها (که احتمالاً وجدان مسیحی اولیه را آشکار می‌کرد)، به‌ویژه نسخه‌ای که توسط رودریگز دو مونتالوو انجام شد، به طور فزاینده‌ای اخلاق‌گرا شد و به اهداف دکترین کلیسا توجه داشت. اثبات نتیجه دوم را می توان به ویژه در مسیحی کردن توپوهای مختلف جوانمردانه و تروبادوری و در این بیان ضمنی مشاهده کرد که عشق عاشقانه، که به تسخیر جنسی به اوج می رسد، مقدمه ای برای ازدواج مسیحی است و باید پس از مراسم عروسی فراموش شود.