خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Space Systems Failures

توضیحاتی در مورد کتاب

در دهه‌های 1960 و 1970، مأموریت‌های فضای عمیق به صورت جفت انجام می‌شدند تا یکی از آنها در پرتاب گم می‌شد یا در طول سفر شکست می‌خورد. پس از پیروزی های فرود وایکینگ ها در مریخ در سال 1976 و هر دو فضاپیمای وویجرز که با موفقیت سیارات غول پیکر بیرونی منظومه شمسی را بررسی کردند، ناسا تصمیم گرفت هزینه ها را کاهش دهد و تنها یک کاوشگر را به فضا بفرستد. اگرچه ماژلان با موفقیت نقشه زهره را توسط رادار ترسیم کرد، اما در طول پرواز با مشکلاتی مواجه شد. سپس از دست دادن رصدگر مریخ رخ داد که موتور آن هنگام آماده شدن برای ورود به مدار مریخ منفجر شد زیرا از فناوری طراحی شده برای ماهواره های زمین استفاده می کرد و موتور برای گذراندن چندین ماه در فضا مناسب نبود. بعداً تلفات مهم رصدگر آب و هوای مریخ و کاوشگر قطبی مریخ رخ داد – نتیجه فلسفه سریع‌تر، بهتر و ارزان‌تر ارائه‌شده توسط دن گلدین در سال 1993. حتی مأموریت بسیار موفق گالیله نیز با آنتن با برد بالا، دچار شکست بزرگی شد. همچنین بر اساس مأموریت ماهواره‌ای، هنگامی که آنتن پربرد آن (همچنین مبتنی بر فناوری ارتباطات ماهواره‌ای) به طور کامل مستقر نشد، دچار شکست بزرگی شد، که به شدت قابلیت‌های انتقال رادیویی سفینه را کاهش داد، و خدمه زمینی را مجبور کرد که کامپیوتر داخل هواپیما را دوباره برنامه‌ریزی کنند. آن را قادر می سازد تا ماموریت خود را انجام دهد و تصاویر خیره کننده ای از مشتری و قمرهایش ارائه دهد. در کتاب “شکست های سیستم های فضایی”، دیوید هارلند (در اینجا با رالف لورنز، نویسنده همکارش کار می کند) داستان های بسیار شگفت انگیزی از وای مربوط به شکست موشک ها، ماهواره ها و اعماق فضا را توصیف می کند. مأموریت‌هایی به سبک بی‌نظیر او، ارائه بینشی منحصر به فرد از آزمایش‌ها و مصیبت‌های اکتشاف در مرزهای بلند.