خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Paestum: Die Nomoi der drei altgriechischen Tempel zu Paestum

توضیحاتی در مورد کتاب

اثر “Paestum” در ابتدا به عنوان فصل بیست و یکم کتاب Orphikon در نظر گرفته شد. این کتاب در سال 1958 در هایدلبرگ منتشر شد و آخرین متنی است که در زمان حیات نویسنده منتشر شده است. کایسر معبد دوریک را تجسم آموزه باطنی فیثاغورثی می‌داند، که نمایانگر تبدیل شدن به سنگ صداهایی است که در سرودهایی که برای سازنده خوانده می‌شوند ظاهر می‌شوند. نόμοι – یعنی اصول، ماژول ها، قوانینی که ابعاد معبد را تعیین می کنند – نباید به عنوان ملودی به معنای امروزی کلمه، بلکه به عنوان دنباله های کوتاه نت ها درک شوند. معماری موسیقی فشرده یا – به قول گوته – موسیقی صامت است. با استفاده از یک ساز موسیقی، می توان دنباله های سه معبد – بازیلیکا، معبد Cerere و معبد Poseidon را درک کرد. با آموزش صحیح چشم می توانست ملودی آنها را بشنود. مقدمه این اثر، اصول هارمونیک‌ها را در اختیار خواننده قرار می‌دهد، که برای درک مکانیسم زیربنای تحلیل هارمونیک حاضر ضروری هستند.

یادداشت‌های خط اصلی: »HANS KAYSER der Neubegründer der Harmonik, versucht in diesem Werk , die alten harmonikalen Bauprinzipien an den drei dorischen Tempeln von Paestum nachzuweisen. Der Architekturschriftsteller Vitruv, Zeitgenosse des Kaisers Augustus, schrieb um die Zeitwende, daß der Architekt „musikverständig“ sein müsse, und die Historiker sind sich darüber einig, da im konkretum bis zur Noräkaance nachlenit. gebaut – wurde. Über das “Wie” dieser harmonikalen Bauweise herrscht jedoch bis heute Unklarheit. Hans Kayser führt nun in diesem Werk zum erstenmal den Nachweis، wie die damaligen Architekten in der Praxis harmonikal arbeiteten. Die Grundlage ihres Messens، Sehens und Hörens war das Monochord، der Ein-Saiter، welchen Pythagoras noch in seiner Sterbestunde eindringlichst empfahl. دا راهبه فیثاغورث im 5. Jahrh. v. Chr. در Süditalien lebte und starb، dort eine große Anzahl von Schülern ausbildete، welche an leitender Stelle in den Aristokratien der großgriechischen Städte saßen، und da die Entstehung der Paestumer Tempel noch bis in diezuerhneth مردان، daß die Tonzahlproportionen — wahrscheinlich die interne Geheimlehre der pythagoreischen Schule — auch für die Planideen der damaligen Architekten mitbestimmend waren. Der Autor dieses Buches führt den Leser zunächst historisch bis zu dem Punkt, wo die sachlich-harmonikalen Analysen beginnen können und er dadurch instand gesetzt wird, durch eigene Forschung ein bisher fast völlig unbekanteuferisch. Davon abgesehen, dürfte der Bilderteil dieses Buches und die einleitenden Textkapitel jeden Freund der Paestumer Heiligtümer anregen, sich an diese Wunderwerke wieder zu erinnern und in ihre starke geistige Ausstrahlung vonu.