خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Modes of Therapeutic Action

توضیحاتی در مورد کتاب

چگونه خود را لحظه به لحظه در رابطه با بیماران خود قرار می دهیم و چگونه این موقعیت ها هم به آنچه در مورد بیماران خود می دانیم و هم نحوه مداخله ما را آگاه می کند؟ آیا ما به عنوان ابژه خنثی، به عنوان خود شیء همدل، یا به عنوان سوژه معتبر شرکت می کنیم؟ آیا ما در تلاش برای افزایش دانش بیمار، ارائه یک تجربه اصلاحی، یا کار در لبه صمیمی هستیم؟

در تلاش برای پاسخ به این سؤالات و سایر سؤالات مرتبط بالینی در مورد فرآیند تغییر روان درمانی، مارتا استارک یک نظریه جامع از کنش درمانی ایجاد کرده است که دیدگاه تفسیری روانکاوی کلاسیک را ادغام می کند (مدل 1)، دیدگاه تدارکات اصلاحی روانشناسی خود و آن نظریه های روابط ابژه که بر «فقدان خوب» درونی تأکید دارند (مدل 2)، و دیدگاه رابطه ای روانکاوی معاصر و آن نظریه های روابط ابژه که بر «وجود بد» درونی تأکید می کنند. مدل 3).

مدل I درباره دانش و بینش است. این یک روانشناسی تک نفره است زیرا تمرکز آن بر روی بیمار و عملکرد درونی ذهن او است. مدل 2 در مورد تجربه اصلاحی است. این یک روانشناسی یک و نیم نفره است، زیرا تاکید آن بر رابطه فی نفسه نیست، بلکه بر پر کردن کمبودهای بیمار از طریق تدارکات اصلاحی درمانگر است. آنچه در نهایت اهمیت دارد این نیست که درمانگر چه کسی است، بلکه این است که چه چیزی می تواند ارائه دهد. مدل 3 در مورد رابطه است، رابطه واقعی. این یک روانشناسی دو نفره است زیرا تمرکز آن بر بیماران و درمانگرانی است که به عنوان افراد واقعی با یکدیگر ارتباط دارند. این در مورد متقابل، متقابل، و بین الاذهانی است. در حالی که مدل 2 در مورد “دادن” است و شامل آوردن بهترین افراد به اتاق توسط درمانگر است، مدل 3 در مورد “دادن و گرفتن” است و درمانگر را شامل می شود که همه کسانی که هستند را وارد اتاق کند. اتاق

همانطور که دکتر استارک به طور مکرر در تصاویر بالینی متعدد نشان می دهد، سه حالت عمل درمانی – دانش، تجربه و رابطه – به طور متقابل یکسان نیستند.