خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Perceptions of Syncope in Medieval French Literature of the High Middle Ages: the Function and Cultural History of Fainting

توضیحاتی در مورد کتاب

این پایان نامه نمونه های متنوع سنکوپ را در ادبیات قدیم فرانسه از اولین ظهور فعل تا غش، «pasmer» در متن هاژوگرافیک قرن یازدهم La Vie de Saint Alexis، تا حماسه ها، عاشقانه های مبتنی بر دوران باستان، تحلیل می کند. آثار کرتین دو تروا، و رمان‌های قرن سیزدهمی لانسلوت آرتورین در نثر. در ادبیات، سنکوپ از یک فروپاشی ساده یا غرق شدن تا یک دوره طولانی بیهوشی یا فلج خلسه مانند متغیر است و ناشی از عواملی مانند پریشانی، آسیب، بیماری، عشق، شادی، ترس، یا بلاتکلیفی است. غش علاوه بر اینکه جسمی، روانی یا عاطفی است، می‌تواند به روش‌های غیرمنتظره‌ای نیز جنسیتی داشته باشد، زیرا شخصیت‌های مرد اغلب هوشیاری خود را از دست می‌دهند. در این مطالعه، من نشان می‌دهم که سنکوپ رویدادها و ویژگی‌های خاصی را برجسته می‌کند، احساسات را بیرونی می‌کند، بیماری‌ها را نمایش می‌دهد، عشق پنهان را آشکار می‌کند، اثرات روابط شکسته را نشان می‌دهد و پیامدهای اعمال را به تصویر می‌کشد. علاوه بر این، می تواند معنای عمیق تری داشته باشد، که نمادی از تجلی بیرونی گناه یا از دست دادن قدرت است. جالب توجه است که نقش فزاینده سنکوپ در ادبیات همزمان با افزایش محبوبیت یادگیری پزشکی، درمان‌ها و گیاهان دارویی در قرون وسطی است.
فصل اول نشان می‌دهد که هیژیوگرافی از غش کردن برای تأکید بر احساسات طاقت‌فرسا پس از از دست دادن یک عزیز استفاده می‌کند، در حالی که دنیای مردانه شعر حماسی نشان می‌دهد که از دست دادن هوشیاری می‌تواند ایدئولوژیک باشد و نشان‌دهنده فداکاری تزلزل ناپذیر شوالیه‌ها با وجود رنج است. با گذار به Romans d’Antiquité فصل دوم، پارادایم سنکوپ گسترش می یابد و شاعران بر عوارض عاطفی عشق با غش به عنوان نشانه ای از دلتنگی در مردان و زنان تأکید می کنند. در فصل سوم، غش و خلسه در قهرمانان داستان های عاشقانه کرتین دو تروا قابل مشاهده است، زیرا شخصیت ها برای بازگرداندن روابط، فرار برای بودن با یک معشوق، پنهان کردن احساسات، اطاعت از بانوی درباری و درک عشق خدا تلاش می کنند. در فصل پایانی، سنکوپ به شخصیت‌پردازی در نثر لنسلوت کمک می‌کند، و تمرکز روان‌شناختی بیشتر روی شخصیت‌ها در مواردی از بی‌هوشی خلسه‌مانند مشهود است. سنکوپ بسیار بیشتر از یک نمایش دراماتیک است و نویسندگان از این موتیف برای تغییر توجه به شخصیت‌ها، مضامین یا رویدادهای مهم استفاده می‌کنند.