خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Implications of the Cranial Morphology of Paleognaths for Avian Evolution

توضیحاتی در مورد کتاب

مشارکت های اسمیتسونیان در پالئوبیولوژی. شماره
89. انتشارات موسسه اسمیتسونیان واشنگتن، دی سی، 1999. 9 صفحه
در تکامل اولیه پرندگان، تشکیل منقار مشکلی را برای کنترل عضلانی فک فوقانی نازک و کشیده ایجاد کرد. به ویژه، به نیروی جمع شوندگی نسبتاً بالایی نیاز داشت. سه منبع
این نیرو تکامل یافته است. (1) یک M. retractor palatini قدرتمند (به ویژه در Tinamiformes و Apteryx)، که عمدتاً از vomer و pterygoid منشأ می گیرد، برای ایجاد اتصال مستقیم عضلانی بین کام درم و قاعده جمجمه ایجاد شده است. ظاهراً به دلیل پیوستن بخش‌های میانی ماهیچه‌های pterygoid و depressor مندیبل، که با توسعه proc در یک راستا قرار گرفتند، تکامل یافته است. mandibulae medialis (شخصیت منحصر به فرد پرندگان). (2) عضله شبه گیجگاهی اجدادی به دو قسمت، یک بخش بزرگ پس از اوربیتال و یک بخش داخل فکی تقریباً به سمت افقی توسعه یافته است. هر قسمت برای افزایش توانایی جمع شدن عضله به عنوان یک کل تنظیم می شود. (3) عضله ادکتور خارجی فک پایین توسعه یافته است که در نئو
gnath ها بزرگتر از هر یک از عضله های قبلی است. رشد تکاملی آن به طور موقت با کاهش یکی از مکان های منشأ آن – قوس گیجگاهی فوقانی به تاخیر افتاد.