خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Medieval Hermeneutic Pedagogy : Teaching with and about Signs in Several Didactic Genres

توضیحاتی در مورد کتاب

این پایان نامه به بررسی جایگاه مرکزی تفسیر نشانه شناختی در آموزش چندین ژانر قرون وسطایی – درام مذهبی لاتین و بومی، فابلیو فرانسوی و نمونه اسپانیایی – می پردازد که هم درسی را که تدریس می شود و هم روش تدریس آن را در بر می گیرد. ادعای من این است که آموزش روش مناسب برای تفسیر نشانه‌ها تمرکز آموزشی در این ژانرها است و نویسندگان آنها نیز عمیقاً نگران استفاده خودشان از نشانه‌ها در انتقال این دستورالعمل بودند. از آنجایی که نظریه نشانه قرون وسطایی منشأ خود را در نشانه‌شناسی آگوستینی می‌یابد، فصل 1 پایان‌نامه من ملاحظات کلیدی را در بحث‌های آگوستین در مورد نشانه‌ها مطرح می‌کند که به بررسی‌های بعدی تفسیر ادامه می‌دهد. من ارتباط ذاتی بین آموزش و تفسیر نشانه ها در نوشته های او و نیز دوگانگی مکرر او در مورد این موضوع را برقرار می کنم. برای اسقف کرگدن، درک صحیح نشانه‌های مقدس مهمترین درس تعلیم مسیحی است، با خواندن نادرست یهودیان به عنوان نماد اصلی تفسیر نادرست.

نشانه‌ها همچنین یک نگرانی برای فرآیند تربیتی هستند (آموزه به معنای دوم آن) زیرا موفقیت هر درسی به اثربخشی علائم آن برای برقراری ارتباط بستگی دارد. با این حال، آگوستین همچنین بار درک را مستقیماً بر دوش یادگیرنده می‌گذارد که باید با تفسیر کار کند و به روشنگری شخصی دست یابد. آگوستین به وضوح کلاسیک های بت پرست را تحسین می کند و نقش غالب کلمات را در آموزش تصدیق می کند، اما، برای او، نشانه های کلامی جعلی داستان ارزشی برای آموزش ندارد. علاوه بر این، ارتباط غیرکلامی – از طریق الهامات درونی و نشانه‌ها یا res significandi درک شده از نظر بصری – در انتقال معنا و همچنین ایجاد حافظه از آموخته‌ها بسیار برتر از زبان افتاده است. با این حال، آگوستین همچنین سوء ظن به داده های حسی را نشان می دهد. این ایده‌ها، از جمله تردیدها در مورد بینش و ارزش یادگیری از طریق آثار تخیلی، همچنان به دستورالعمل‌های موجود در متون قرون وسطی بعدی کمک می‌کنند. فصل 2 تداوم مفاهیم آگوستینی را در نمایشنامه‌های مذهبی قرون وسطی از نمایشنامه کلیسای اولیه تا چرخه‌های انگلیسی میانه بررسی می‌کند.

این متون عمدتاً به آموزش تفسیر صحیح نشانه‌های مقدس، به پیروی از آگوستین، به ویژه از طریق شخصیت‌پردازی یهودیانی که شکست می‌خورند، مربوط می‌شود. برای خواندن صحیح علائم درام مذهبی قرون وسطایی نیز ارزش ارتباط غیرکلامی را تأیید می کند – از طریق تکیه بر ایمان فردی به عنوان پیشرو برای درک و از طریق تصاویر نمایشی مانند صحنه، اشاره، و لباس – هم در انتقال دستورالعمل های نشانه شناختی و هم به یاد ماندنی کردن آن. شخصیت‌های یهودی بیشتر به‌عنوان مخالف این ایده‌ها به تصویر کشیده می‌شوند، نمایندگانی از ناتوانی در یادگیری از طریق دیدن و باور کردن، که در عوض به دنبال وادار کردن تفسیر از طریق خشونت هستند. فصل 3 به بررسی ژانری می پردازد که در آن وجود دستورالعمل های اعتقادی قابل بحث است، Fabliaux فرانسوی، و تاکید مداوم بر خطرات تفسیر در سراسر مجموعه وسیع را مشخص می کند. همه نشانه‌ها، کلامی و بصری، به طور بالقوه در ساختن معنا ناکافی هستند و در معرض دستکاری هستند، که عمدتاً با اعمال زنان فریبنده نشان داده می‌شوند. رسانه شعر و به این دلیل که برای بیان نظر خود باید بر نشانه ها تکیه کنند. با این حال، این ژانر در نهایت ناکافی بودن نشانه های خود را به عنوان بخشی از پیام خود به رخ می کشد و از خنده و تصاویر یادگاری برای ترویج درک استفاده می کند. فصل چهارم یافته‌های مربوط به fabliaux را به Sendebar یا Libro de los engaños اسپانیایی گسترش می‌دهد، متنی از تعلیمات مشکوک که همچنین بر نقش زنان در دستکاری نشانه‌ها تأکید می‌کند. خرد عملی حاصل از این مجموعه – علاقه آن به مشاوره خوب و احتیاط – را می توان به همین ترتیب به نیاز به تفسیر دقیق نشانه ها در دنیای پسا لاسپاری ساده کرد. با این حال، از طریق نارسایی آموزشی کار داستان سرایی خود، در نهایت محدودیت های آموزش با استفاده از نشانه ها را تأیید می کند. پایان نامه من با بررسی تداوم بسیاری از این ایده ها در آموزش و پرورش قرن بیست و یکم به پایان می رسد. تأکید اخیر بر تجهیز دانش‌آموزان معاصر به ابزارهایی برای تفسیر نشانه‌ها در فرهنگ مبتنی بر تصویر و ترویج استفاده گسترده از تصاویر در کلاس درس، نگرانی‌های دیرینه آموزه‌ها را تکرار می‌کند.

ارزیابی نقش آموزشی نشانه‌ها که برای اولین بار توسط آگوستین و آگوستین مطرح شد. بنابراین، بازنگری آن در متون قرون وسطایی، نور جدیدی را بر محتوا و هدف آموزشی می افکند که همچنان به تلاش های ما به عنوان معلمان امروزی ادامه می دهد.