خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Laugh Lines: Humor, Genre, and Political Critique in Late Twentieth-Century American Poetry

توضیحاتی در مورد کتاب



طنز در اشعار اخیر آمریکایی عمدتاً توسط محققان نادیده گرفته شده یا نادیده گرفته شده است، تا حدی به دلیل احترام مستمر به غزل. خطوط خنده: طنز، ژانر، و نقد سیاسی در اواخر قرن بیستم شعر آمریکایی استدلال می کند که طنز یک ویژگی سطحی یک زیرمجموعه کوچک نیست، بلکه در عوض یک ویژگی جدایی ناپذیر در تعداد زیادی از شعرهای آمریکایی که از دهه 1950 سروده شده است. کری کانرز به جای اینکه شعر را یک ژانر بلند و جدی ببیند، از خوانندگان می خواهد که شعر را در کنار هنر دیگری که از دهه 1950 در آمریکا رشد کرده است، در نظر بگیرند: استندآپ کمدی. هر دو شکل هنری از شوخ طبعی و خنده برای بازاندیشی جهان و کلماتی که برای توصیف آن استفاده می شود استفاده می کنند. ماهیت مخرب طنز آن را به ویژه برای نقد تحریک می کند. بسیاری از کمدین ها و شاعران طنز نشان می دهند که منتقدان فرهنگی زیرک هستند. برای این منظور، خطوط خنده بر شعری تمرکز می کند که از طنز برای حمایت از نقد اجتماعی-سیاسی استفاده می کند.

برای نشان دادن طیفی از شعرهای اخیر آمریکایی که از طنز برای بیان استفاده می کند. کانرز در نقد اجتماعی-سیاسی، کار شاعرانی را که در چهار ژانر شعری متمایز کار می کنند برجسته می کند: فرم های سنتی و دریافتی، مانند غزل. حماسه؛ شعر رویه ای; و شعر منثور مرلین هکر، هریت مولن، اد دورن و راسل ادسون تمرکز اصلی فصل‌ها را ارائه می‌کنند، اما هر فصل آن شاعران را با دیگرانی که شعرهای سیاسی طنزآمیز در همان ژانر می‌نویسند، از جمله ترنس هیز و آن کارسون مقایسه می‌کند. این مقایسه فراگیر شدن این روند را در شعر اخیر آمریکایی برجسته می کند و روش های خاصی را که شاعران از قراردادهای ژانر برای تولید و حتی تقویت طنز خود استفاده می کنند را نشان می دهد. کانرز استدلال می‌کند که تعامل بین طنز و ژانر فرصت‌های ویژه‌ای برای نقد سیاسی ایجاد می‌کند، زیرا فرم‌ها و سبک‌های شعری می‌توانند همان ساختارهای اجتماعی را که شاعران به تمسخر می‌گیرند، استناد کنند.