خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Apocalypse-Cinema: 2012 and Other Ends of the World

توضیحاتی در مورد کتاب

سینمای آخرالزمان نه تنها پایان زمان است که اغلب به عنوان تماشایی در فیلم هایی مانند 2012، روز پس فردا و نابودگر روی صحنه رفته است. با نگاهی به فیلم‌های پرفروشی که با نابودی عمومی بازی می‌کنند و در عین حال به فیلم‌هایی مانند مالیخولیا، کلاورفیلد، بلید رانر و دوازده میمون توجه زیادی می‌کنند، < قوی>این کتاب نشان می‌دهد که در ژانر آخرالزمانی، فیلم در حد خودش می‌جوید.

آخرالزمان-سینما در همان زمان و با همان ضربه مضاعف، پایان جهان و پایان فیلم.این کمال و مصرف (خود) سینماست، در قالب سینمایی که لیوتار به مثابه افق نیهیلیستی اقتصاد فیلمی برانگیخت. شمارش معکوس بی‌شمار، تشعشعات خیره‌کننده، یخ زدگی‌ها، و شکاف‌ها و شکاف‌های لرزه‌ای جز نام‌ها و بهانه‌های دیگری برای صحنه‌سازی خود فیلم هستند، با صرفه‌جویی در زمان و چرخش‌های آن، تصاویر بیش از حد نوردهی‌شده و محو شدن‌ها به رنگ سفید، فریم‌های ثابت و دیجیتالش. ژانر آخرالزمانی فقط یک ژانر در میان ژانرهای دیگر نیست: با شرایط امکان سینما بازی می کند. و گواه این واقعیت است که هر بار، در هر فیلم، چیزی که ژان لوک نانسی آن را دنیای سینما می نامد در آستانه ناپدید شدن قرار می گیرد.

به ویژه در یک پست فیس سندی که برای نسخه انگلیسی نوشته شده است، استدلال خود را به بحثی با ماتریالیسم نظری گسترش می دهد. او استدلال می‌کند که سینمای آخرالزمان خود را به‌عنوان خاکسترهایی معرفی می‌کند که ساختار «فوق‌العاده‌ای» نگاه فیلمی را زیر سؤال می‌برد. او استدلال می‌کند که چشم سینما از همبستگی و ساختار انسان‌سازی که ماتریالیست‌های نظری در نقد قرار داده‌اند دوری می‌کند و اجازه می‌دهد فقط خاکستری که دارد شنیده شود.