خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل منتظر چه هستید کار را تمام کنید. . . . .

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل منتظر چه هستید کار را تمام کنید. . . . . :

خدایا!

می دانم من هم چون دیگر لشکریان کوفه با ذلّت و خواری از دنیا می روم؛ می دانم یا دیوانه خواهم شد و یا جزام بر بدنم چنگ هلاکت خواهد انداخت، یا به دست لشکر مختار تکه تکه خواهم شد یا با کثافت و پلشتی در چنگ سگ های هار کوفه یا شام.

ولی آمده ام تا تو مرا ببخشایی، می دانم دامنم به پلیدی چه گناهی آلوده است؛ گذر هرکدام از آن خاطرات در ذهنم ضربه زهرآلود نیزه ای است که تمام وجودم را آزار می دهد.

درست پیش چشم من است لحظه ای که حسین از شدّت زخم و جراحت از روی اسب به زمین افتاد و خاک تفتیده کربلا گونه راستش را بوسه ای عاشقانه زد و صدایش فضا را معطّر کرد:

– به نام خدا، به یاری خدا و بر دین رسول خدا.

همه مبهوت غروب خونین بلکه بهتر است بگویم طلوع پرغرور خورشید روی حسین در قتلگاه بودند و کار او را یکسره می دانستند که حسین آرام آرام برخاست. شمر با صورتی خشمگین و دهانی کف کرده جلو آمد، رگ گردنش از غضب برآمده و چشمانش کاسه ای از خون بود. فریاد زد:

– منتظر چه هستید چرا کار این مرد را تمام نمی کنید؟

فریاد شمر چون نیرویی در بازوان کرخ شده زرعه بن شریک به جریان درآمد. ضربه ای به شانه چپ حسین زد و خودش با ضربه شمشیر حسین راهی دوزخ شد.

از دست من کاری ساخته نبود. نمی دانستم چه کنم. در جایم میخکوب شده بودم.

حسین بار دیگر تمام تنهایی زمین کربلا را به آغوش کشید. سنان بن اَنَس جلو آمد؛ تیری از ترکش خود درآورده بر چلّه کمان نهاد و گلوی حسین را نشانه رفت. حنجره حسین تیر را به آغوش کشید و خون چون جویباری از گلویش جاری شد، دو دستش را از خون گلو پر کرد و به صورت و محاسن خود مالید.

چه خضاب عاشقانه ای، چه نماز عارفانه ای، حسین می رفت تا آخرین سجده عشق را به آستان معشوق با دلنشین ترین ذکر به جا آورد:

– با این صورت خضاب شده به خون و درحالی که حقّم را غصب کرده اید به لقای محبوب و خدای خود می روم. . . .

– همه لشکریان غرق نگاه به چهره نورانی حسین شده بودند – خورشیدی در میان دریای موّاجی از خون – و نمی توانستند به خود حرکتی بدهند. عمر سعد اسبش را هِی کرد و به قتلگاه نزدیک شد، آرامش نداشت، اضطراب در نگاهش موج می زد و نمی توانست به آن صحنه نگاه کند. فریاد زد:

– چه می کنید؟ چرا حسین را راحت نمی کنید؟ بس است او را هر چه رنج کشید. . . .

خولی بن یزید اصبحی که انگار با شنیدن این جمله از خواب بیدار شده باشد، به طرف پیکر به خون غلطان حسین رفت، خواست افتخاری دیگر را به نام خودش ثبت کند، اما کم کم حرکت گام هایش سنگین شد و دستش شروع به لرزیدن کرد، نتوانست قدم از قدم بردارد، باز ایستاد.

حسین داشت حرف می زد، با صدایی ضعیف که آخرین لحظات زندگی انسان مظلومی را تداعی می کند: