خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Modal Modernities: Formations of Persian Classical Music and the Recording of a National Tradition

توضیحاتی در مورد کتاب

این پایان نامه به بررسی نظام مودال موسیقی ایرانی می پردازد. در حالی که نوازندگان مدرن ایرانی، موسیقی خود را به‌عنوان هفت دستگاه به اضافه پنج دستگاه فرعی به نام آواز توضیح می‌دهند، تعبیر غالب در ادبیات قوم‌موسیقی‌شناسی، نظام مودال فارسی را مجموعه‌ای از دوازده دستگاه توصیف می‌کند. بخش اول این پایان نامه به بررسی چگونگی ورود سیستم هفت دستگاه و پنج آواز به ادبیات قوم موسیقی شناسی و ساده سازی آن به صورت مجموعه دوازده دستگاهی می پردازد. بخش اول نشان می‌دهد که سیستم مودال موسیقی ایرانی توسط نسلی از موسیقی‌دانان ایرانی که در موسیقی اروپایی آموزش دیده‌اند و در نتیجه ترکیبی از خودی و غیرخودی بودند، وارد ادبیات قوم‌موسیقی‌شناسی شد. بخش دوم به بررسی ریشه تاریخی مفهوم دستگاه می پردازد. نوشته های فارسی در مورد مدولاسیون از حالتی به حالت دیگر به قرن چهاردهم بازمی گردد. این موضوع به مجموعه‌ای از حالت‌ها تبدیل شد که به منظور کمک به نوازندگان به عنوان آموزش مدولاسیون طراحی شده بود. این مجموعه‌ها بیشتر توسعه یافتند و نظمی یافتند که به نوازندگان توصیه می‌کرد که حالت‌ها را در سکانس اجرا کنند. دستورات مدولاسیون در قرن هفدهم “شاد” نامیده شد. در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، شاد بیشتر توسعه یافت و به دستگاه تغییر نام داد. قسمت سوم نشان می دهد که در حالی که دستگاه مفهوم مهمی از عملکرد چند وجهی بود، آواز اصطلاح کلی برای حالت های فارسی بود. منابع مختلفی از قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، از جمله متون موسیقی، خاطرات و سفرنامه‌ها، روزنامه‌های قدیمی، نشریات اولیه اروپایی در مورد موسیقی ایرانی، کتاب‌های اولیه ایرانی درباره موسیقی، و اولین فهرست آثار فارسی نشان می‌دهد که آواز اصطلاح عام بوده است. رجوع به حالت های فارسی شود. بخش چهارم به بررسی تأثیر سوابق تجاری اولیه بر شکل‌گیری نظام مودال فارسی می‌پردازد. در اولین جلسه ضبط، اکثر لیبل‌ها آواز یا تصنیف (آهنگ) داشتند، در حالی که هفت مجموعه رکورد برای ضبط مختصر این هفت دستگاه اختصاص داده شد. در طول جلسات ضبط بعدی، نه تنها تعداد حالت های ضبط شده کاهش یافت، بلکه آهنگ های بیشتری نیز به چند حالت محبوب اختصاص یافت. ده حالت اول ضبط شده شامل پنج آواز بود که حالت مرکزی پنج دستگاه از هفت دستگاه بود و پنج آواز دیگر که از طریق فرآیند ضبط متداول شدند. هنگامی که هفت دستگاه به عنوان نماد هویت ملی بازیابی شد، پنج آواز محبوب وضعیت معین خود را حفظ کردند، اما بقیه آوازها تنها به عنوان قطعات دستگاه تنزل یافتند. در طول جلسات ضبط بین دو جنگ، الگوی جفت کردن آهنگ‌ها در صفحه‌های فارسی دو طرفه، جفت کردن دو اجرای ریتمیک در یک حالت یا دو اجرای غیر ریتمیک در حالت‌های مرتبط بود. آن حالت‌های مرتبط (آواز) معمولاً در دستگاه خاصی قرار می‌گرفت یا از آواز دیگری پیروی می‌کرد که محبوب‌تر بود. هر رکورد دو طرفه تبدیل به یک واحد حالت شد، بنابراین پنج دستگاه محبوب در یک حالت فشرده شدند و پنج دستگاه آواز محبوب به دستگاه های کوچکتر گسترش یافتند.