خرید و دانلود نسخه کامل کتاب La Musica En La Cultura Griega

توضیحاتی در مورد کتاب

کلمه [choreúein] هم به معنای آواز خواندن و هم به معنای رقصیدن است و کلمه [orchesis] که به معنای رقص است، باعث پیدایش نام orkestra شده است، که مکانی است که گروه کر رقصندگان-خوانندگان در تئاتر یونانی قرار می گیرد. برعکس، رقص غم انگیزی به نام emmeleia دقیقاً به معنای: بودن در ملودی است، همانطور که امانوئل به معنای در خدا بودن است (فهمید: خدا با ماست).

اشکال عنصری تعادل بین اجزای سازنده شعر خوانده شده که از تکرار ساده سرچشمه می گیرد دقیقاً از پیکرهای رقص سرچشمه می گیرد. قطعه مکرر، بند، و تکرار متقارن آن ضد استروف است، از فعل [strépho]، به اطراف، که ریشه آن [straph] است، چرخاندن می آید (از آنجا استرومفوس، گردباد و حلزون، که بالا را تولید می کنند، ترومپا و ترومبا، استوایی، که نقطه دایره البروج است که خورشید در آن می چرخد، و غیره. تعادل عنصری شکل، متشکل از تکرار، با تقارن تکرار حرکات همراه است، اریتمی که بعداً به یک ایده انتزاعی تبدیل می شود.

از همین منشأ رقص، لهجه‌های شعر و اندازه‌های موسیقایی می‌آیند، بخش‌هایی که پای متریک را تشکیل می‌دهند: آرسیس، به معنای بالا بردن پا (لهجه ضعیف) و پایان‌نامه، ضربه زدن به پا ( لهجه قوی).

این تکرار سازمان یافته جوانه ساختار رقص، شعر و موسیقی است. با برش یکسان و سازماندهی متریک به مصراع های کلی، اما به موازات و تقارن دقیق آنها نیز از طریق ابزارهایی مانند تکرار برخی کلمات، بازگشت همخوانی ها و آنچه که قافیه های غزل خوانده می شود، اشاره کردند. «

این نظم تکتونیکی با اوریپید شروع به کسب آزادی می‌کند که در او غزلی بدون موازی‌سازی در مصراع‌ها یا تقارن صلب عبارات رشد می‌کند و به شکل‌پذیری کثیف و دراماتیک وسعت فزاینده‌ای می‌دهد.

آدولفو سالازار (مادرید، 1890 – مکزیک، 1958) یک موسیقی شناس، مورخ، منتقد و آهنگساز خودآموخته بود، اگرچه آهنگسازی را نزد بارتولومه پرز کاساس آموخت. او همچنین از مانوئل دی فالا و فیلیپه پدرل آموخت و علاقه خاصی به ارنستو هالفتر نشان داد. او آهنگ های سمفونیک، دستگاهی، مجلسی و ترانه می ساخت. روشنفکر درخشان و آگاه عمیق جریان های هنری و فرهنگی اروپای آن زمان. او با چندین نسل از نسل 14 (اورتگا و گاست، منندز پیدال) و 27 (فدریکو گارسیا لورکا، جراردو دیگو) و همچنین با گروه مادرید یا گروه 8 (ارنستو و رودولفو هالفتر، سالوادور باکاریسه) روابط نزدیک داشت. ) و با گروه 6 نفره کاتالان (فدریکو مومپو، ادواردو تولدرا). مدافع امپرسیونیسم فرانسوی موریس راول و دبوسی و نئوکلاسیک استراوینسکی در برابر واگنرییسم غالب.

سالازار اولین مقالات موسیقی شناسی را به زبان اسپانیایی با اشاره به آرنولد شوئنبرگ نوشت، اگرچه هرگز با پیشنهادات انقلابی او موافقت نکرد. rn
مسئول پست و تلگراف. پس از جنگ داخلی، او از اعاده مجدد به سمت خود محروم شد. اولین کار او در لیرا اسپانول و ال ایمپارشال بود. مدیر مشترک مجله موسیقی اسپانیایی-آمریکایی (1914-1918) با روجلیو ویلار. نزدیک به 1700 متن نقد و مقاله او در روزنامه “ال سول” (1918-1936) وقایع نگاری بی نظیری از پانورامای موسیقی اسپانیا در نیمه اول قرن بیستم است. او به غیر از مقالات موسیقی خود، در مورد ادبیات انگلیسی (Hazzlitt the Egoist, 1935) و ادبیات فرانسه، Delicious Heretic، 1945 و برای مجلات دیگری مانند Gaceta Literary و Revista de Occident نوشت.
rnدبیر انجمن ملی موسیقی (1915). دبیر انجمن بین المللی موسیقی معاصر. عضو موسس Société Française de Musicologie. دبیر کل هیئت ملی موسیقی و تئاتر، در دوران جمهوری دوم (1931). عضو موسس اتحاد روشنفکران ضد فاشیست برای دفاع از فرهنگ (بخش اسپانیایی انجمن بین المللی نویسندگان در دفاع از فرهنگ) و Hora de España. در سال 1938 او به عنوان وابسته فرهنگی دولت جمهوری خواه در واشنگتن منصوب شد.

در آغاز جنگ داخلی از اسپانیا تبعید شد و در مکزیک اقامت گزید (1939) و مانند سایر هنرمندان و روشنفکران به این دعوت پاسخ داد. ارائه شده توسط رئیس جمهور لازارو کاردناس دل ریو. عضو انجمن اسپانیایی آمریکا در نیویورک (1948). او جانشین پدرل در کمیته راهبری انجمن بین المللی موسیقی شناسی شد. او در کنسرواتوار ملی موسیقی مکزیک تدریس کرد.

او در 27 سپتامبر 1958 پس از چهار سال بیماری در مکزیک بر اثر فلج پیشرونده درگذشت.