خرید و دانلود نسخه کامل کتاب A Classic Turn of Phrase: Music and the Psychology of Convention

توضیحاتی در مورد کتاب

یک بار، در یک بحث کلی در مورد مشکلات تحقیق موسیقی، یکی از دوستان این اصل را بیان کرد که “وقتی تنها ابزار شما یک چکش است، همه مشکلات شما شبیه میخ می شوند.” اگرچه این را شوخ دیدم، اما در ابتدا ندیدم. ارتباط آن با دغدغه های خودم با تحلیل موسیقی کلاسیک. به هر حال، بدیهی به نظر می رسید که مشکل برجسته تحلیل موسیقایی کاهش پیچیدگی های سطحی موسیقی واقعی به پیشرفت های منظم آهنگ های ساختاری مهم است. و در حالی که ممکن است تحلیل‌گران ماهر موسیقی در مورد اینکه کدام آهنگ‌ها از نظر ساختاری مهم هستند، اختلاف نظر داشته باشند، تردیدی وجود ندارد که یک سیستم سلسله مراتبی کاهش گام ابزاری برای استفاده است.

تقریباً در همان زمان، علاقه من به مضامین و عبارات موسیقی قرن هجدهم باعث شد تا ایده‌های لئونارد مایر در مورد طرح‌واره‌های موسیقی کهن‌الگو را در نظر بگیرم. اینها انتزاعات هنجاری از الگوهای ملودیک، هارمونیک یا فرمال پایه هستند که آنقدر رایج هستند که بخشی از بافت موسیقی کلاسیک را تشکیل می دهند. تصور مایر از انتزاعات هنجاری به شهود موسیقایی من علاقه داشت، اما مانع فنی بزرگی بر سر راه تحلیل تقلیلی بود. به بیان ساده، الگوهای نسبتاً بزرگ شناسایی شده توسط مایر، اگر نگوییم غیرممکن است، کاهش آنها به اجزای یکنواخت و ساده‌تر دشوار است. ظاهراً نظریه‌پردازان موسیقی، فرد لردال و ری جکنداف با همین مشکل مواجه شده‌اند، که در عین اعتراف به جذابیت شهودی طرح‌واره‌های کهن‌الگوی موسیقی، با این وجود تصمیم گرفتند که آنها را از سیستم تحلیلی خود کنار بگذارند تا توانایی بی‌قید آن در کاهش هر چیزی را حفظ کنند. الگوی موسیقی به مجموعه ای کوچکتر از آهنگ های سازنده.

پشت کردن به مؤسسات موسیقی مشترک صرفاً به خاطر یک سیستم تحلیلی، حداقل برای من غیرقابل توجیه به نظر می رسید. اگر آن عناصر ملودیک یا فرمال که ما تصور می کنیم وجود دارند باید در این فرآیند از بین بروند، چکش کردن یک تحلیل جزمی از یک ترکیب موسیقی چه سودی دارد؟ مطمئناً هدف تحلیل موسیقایی سیستماتیک بودن به هر قیمتی نیست. شاید این ابزار کاهش زیر و بم سلسله مراتبی به طور نابجا بر دستور کار درک شده تحلیل موسیقی تأثیر می گذاشت.

پاسخ نهایی من به معضل انتخاب بین شهودهای موسیقی مشترک و تقلیل گرایی ساختاری را می توان با بازنویسی عبارت فوق خلاصه کرد: “وقتی شک دارید که مشکلات شما ممکن است ناخن نباشد، به آنها ادامه ندهید. یک چکش- ابزار بهتری پیدا کنید!” مطالعه ای که در ادامه می آید تلاشی است برای یافتن ابزاری بهتر برای درک اینکه شنوندگان آگاه چگونه بسیاری از عبارات موسیقی فوق العاده زیبای قرن هجدهم و نوزدهم را درک می کنند. من یک سیستم تحلیلی جهانی مبتنی بر چند بدیهیات و رویه های مرتب پیشنهاد نمی کنم. همچنین یک مفهوم بزرگ – وحدت، ارگانیسم، کمال – را پیشنهاد نمی‌کنم که بر اساس آن تفسیری از تمام موسیقی‌های بزرگ استوار شود. روش های من بسیار ساده تر است. من چیزی بیش از چارچوبی برای بررسی ساختارهای موسیقی موجود در عبارات کلاسیک ارائه نمی دهم. مطمئناً، این چارچوب می تواند تجزیه و تحلیل دقیق و آشکاری از ساختار موسیقی ارائه دهد، اما خود چارچوب صرفاً یک بررسی ساده و مستقیم از الگوهای موسیقی و تعاملات آنها را راهنمایی می کند.