خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بررسی پیشگویی ها درباره تقابل یا توافق مهدی و مسیح علیه السلام از دیدگاه آموزه های اسلامی و کتاب مقدس

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی پیشگویی ها درباره تقابل یا توافق مهدی و مسیح علیه السلام از دیدگاه آموزه های اسلامی و کتاب مقدس :

مقدمه

«فارقلیط» از جمله القابی است که به منجی مسیحیان داده شده و لفظاً به معنی آموزگار، شفیع و هادی و تقویت دهنده بوده و تحقق بخش عدالت در جهان آینده است.

شیعیان معتقدند که منجی آینده، امام دوازدهم است که از نظرها غایب گردیده و روزی دوباره ظاهر شده و برای برقراری عدالت و صلح قیام خواهد کرد. نام او «مهدی» به معنای هدایت کننده است. در اسلام، مهدی موعود(عج) از سوی پدر از خاندان نبوت است و از سوی مادر نیز به قیصر روم منتسب است که در نهایت به حواریون عیسی(ع) منتهی می شود.

آنچه دنیای غرب علاقه مند است آن را برجسته نماید، این است که مسیح(ع) ضد مهدی موعود(عج) است و حضرت صاحب الزمان(عج) نیز همان دجال عصر ظهور است. این اندیشه که در آمیخته با سیاست های صهیونیستی است، خرافه ای را با توجه به انتشار کتاب های متعددی که در سالیان اخیر از سوی نویسندگان غربی با موضوع تطبیق نظام ضدمسیح بر اسلام نگاشته می شود؛ به یک اعتقاد یقینی برای عموم مسیحیان جهان تبدیل کرده است. در این نوشتار در پی اثبات اتحاد مسحیت واسلام در آخرالزمان از منظر انجیل، قرآن و روایات هستیم. در این پژوهش به روش کتابخانه ای و با رویکردی تحلیلی – توصیفی با مراجعه به آیات و روایات اسلامی و انجیل و تورات به همسانی ویژگی های برشمرده برای مهدی موعود(عج) در عهدین به ویژه انجیل با متون اسلامی دست یافته ایم:

حضرت مهدی موعود(عج) در آموزه های اسلامی

بنابرآنچه مورخان شیعه و سنّی در خصوص تاریخ و چگونگی ولادت حضرت مهدی(عج) نوشته اند، اصل ولادت حضرت مهدی(عج) و به دنیا آمدن ایشان، جزء امور مسلم و قطعی تاریخ بشر است؛ به طوری که باور به ولادت امام مهدی(عج) یکی از ضروریات مذهب شیعه (مظفر،۱۳۸۰: ۲۸۹-۲۹۰) به شمار آمده واین باور در جای جای آثار شیعه انعکاس یافته است (کلینی، ۱۴۰۱: ج۱،۵۱۴).[۱] با اینکه برخی از اهل سنت اعتقادی به تولد مهدی موعود(عج) ندارند، ولی بیشتر آنان به دنیا آمدن فرزند امام عسکری(ع) را پذیرفته اند. یکی از نویسندگان معاصر در این باره از ۶۶ نفر از عالمان اهل سنت یاد کرده (عسگری،بی تا: ج۱، ۲۲۶-۱۸۲) یکی دیگر از ۶۸ نفر (صافی گلپایگانی، ۱۴۲۸: ج۲، ۳۹۳-۳۶۹) و دیگری این رقم را به ۱۲۸ رسانده (عمیدی،۱۴۱۵: ج۲، ۵۹۲-۵۶۹) و بالاخره یکی دیگر از ۱۳۵ نفر نام برده است (علیزاده، ۱۳۷۹: ۱۹۸-۱۸۸). از جمله محمد بن طلحه شافعی تولد مهدی موعود(عج) را در ۲۳ رمضان ۲۵۸ در سامرا می داند (شافعی، بی تا: ۳) و نیز ابن خلکان در نیمه شعبان ۲۵۵ هجری می داند (ابن خلکان، بی تا: ج۴، ۵۶۲).

حضرت مهدی موعود(عج) در حالی که فقط ۵ سال از عمر شریف شان می گذشت، با شهادت امام حسن عسکری(ع)، امامت امت اسلام را بر عهده گرفتند و اکنون در انتظار فرمان الهی برای ظهور و نجات بشریت بسر می برند.

از جمله سؤال های مطرح در مورد مهدی موعود(عج) رسیدن ایشان به مقام امامت در سن کودکی است که باید گفت امامت، نبوت و ولایت در سنین کودکی نه تنها امری ممکن است بلکه قرآن کریم از وقوع آن نیز خبر داده است.

قندوزی حنفی بعد از ذکر ولادت امام مهدی(عج) می نویسد:

گفته اند که خداوند تبارک و تعالی او را در سنّ طفولیّت حکمت و فصل الخطاب عنایت نمود، و او را نشانه ای برای عالمیان قرار داد، همان گونه که در شأن حضرت یحیی(ع) فرمود: (یا یحْیی خُذِ الکِتابَ بِقُوَّهٍ وَآتَیْناهُ الحُکْمَ صَبِیّاً) (مریم: ۱۲). و نیز در شأن حضرت عیسی(ع) فرمود: (قالُوا کَیْفَ نُکَلِّمُ مَنْ کانَ فِی المَهْدِصَبِیّاً * قالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الکِتابَ وَجَعَلَنِی نَبِیّاً) (مریم: ۲۹ – ۳۰). خداوند، عمر حضرت مهدی(عج) را به مانند عمر حضرت خضر طولانی گردانید. (قندوزی، ۱۴۱۶: ج۳، ۲۸۸)

حضرت عیسی(ع) در آیات قرآن و کتاب مقدس

عیسی(ع) یکی از پیامبران بزرگ صاحب شریعت است (شوری: ۱۳) که خداوند وی را بر بسیاری از پیامبران دیگر برتری بخشید (بقره:۲۵۳). و آیات و نشانه های روشن و معجزات بسیاری را توسط او نمایان نموده است (آل عمران:۴۹). او روح الله (نساء: ۱۷۱) و کلمهالله (آل عمران:۴۵) و مؤید به روح القدس است (بقره: ۲۵۳). حضرت عیسی(ع) دارای خلقتی استثنایی و معجزه آساست (مریم:۱۵-۳۵) و مانند حضرت آدم(ع) با اراده خاص خداوند، بدون پدر متولّد شده است (آل عمران: ۵۹). وی قبل از هر چیز خود را عبد و بنده خدایی می داند که او را پیامبر(ص) و وجودش را مبارک قرار داد (مریم:۳۰-۳۱) و برای او انجیل را آورده که مایه نور و هدایت است (مائده:۴۶).

یکی از موضوعات مورد اختلاف میان قرآن و کتاب مقدس مسیحیان، داستان به صلیب کشیده شدن حضرت عیسی مسیح(ع) است، هر چهار انجیل چگونگی دستگیری، محاکمه و به صلیب کشیده شدن حضرت عیسی(ع) را با تفاوت هایی جزئی نقل و گزارش کرده اند. بر اساس گزارش انجیل ها، که مسیحیان به آن عقیده دارند، حضرت عیسی(ع) به صلیب کشیده و دفن شد ولی پس از سه روز، زنده شده و به آسمان رفت و نزد خداوند جای گرفت (ادیب آل علی،۱۳۸۵: ۳۳).[۲]

قرآن نیز این ماجرا را گزارش می دهد، و بر اساس آن مسیح(ع) هم اکنون زنده است و نزد خدا جای دارد با این تفاوت که حضرت عیسی(ع) به نص و تصریح قرآن کریم از دنیا نرفته است و هنوز هم زنده است و خداوند او را به آسمان ها برده است.

قرآن در این مورد می فرماید:

(… وَ ما قتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَ لکِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَ إِنَّ الَّذِینَ اختَلَفُوا فیهِ لَفی شکٍّ منْهُ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلاَّ اتِّباعَ الظَّنِّ وَ ما قَتَلُوهُ یَقِیناً * بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَیْهِ)؛ (نساء: -)

… او را نکشتند و مصلوبش نکردند، لیکن امر بر آنان مشتبه شد؛ و کسانی که درباره او اختلاف کردند، قطعاً در مورد آن دچار شک شده اند و هیچ علمی بدان ندارند، جز آنکه از گمان پیروی می کنند، و یقیناً او را نکشتند. بلکه خدا او را به سوی خود بالا بُرد.

چنان که در بعضی روایات آمده تمام مسلمانان، به بازگشت عیسای مسیح(ع) در آخرالزمان ایمان دارند و بسیاری از دانشمندان اسلامی بر این موضوع تصریح کرده اند و به تعبیری این روایات به حد تواتر رسیده اند (البانی، ۱۴۱۵: ج۵، ۱۷۸).

شماری از مفسران اسلامی این را از برخی آیات قرآن استفاده کرده اند؛ آنان در تفسیر آیه ۱۵۹ سوره نساء[۳] گفته اند: منظور از این آیه بازگشت عیسای مسیح(ع) است. البته در تفسیر آیه و به ویژه درباره مرجع ضمیرها در «به» و«موته» اختلاف نظر وجود دارد، ولی چیزی که از سوی بسیاری از مفسران بیان شده این است که ضمیر به حضرت عیسی(ع) برمی گردد (طبرسی،۱۳۷۲: ج۳، ۲۱۱؛ فخر رازی، ۱۴۲۰: ج۶، ۱۰۶؛ قرطبی،۱۳۶۴: ج۳، ۲۹۸).

قطع نظر از این تفسیر، روایت های اسلامی در این موضوع به اندازه ای است که هیچ تردیدی را در این باره باقی نمی گذارد. البته روایات اسلامی در تبیین این مسئله تفاوت هایی دارند؛ برخی از این روایات به هنگام شمارش نشانه های قیامت، نزول عیسی(ع) را نیز از آن جمله شمرده اند (طوسی،۱۴۱۱: ۴۳۶) و در تعداد دیگری از احادیث به نزول عیسی(ع) اشاره شده وحضور امامی از مسلمانان هم زمان با نزول وی مورد تصریح قرار گرفته ولی از آن امام، نامی به میان نیامده است (بخاری، ۱۴۲۲: ح ۳۴۴۹؛ کنجی شافعی،۱۴۲۱: ۴۸).

به اعتقاد مسیحیان، حضرت عیسی(ع) بار دیگر زنده می شود و برای نجات مردم فرود می آید. این را از آیات کتاب مقدس مسیحیان از سخن خود حضرت عیسی(ع) می توان برداشت کرد؛ آنجایی که می گوید:

شنیده اید که من به شما گفتم می روم و نزد شما می آیم اگر مرا محبّت می نمودید خوشحال می گشتید. (انجیل یوحنا: باب۱۴: ۲۹)

بشارت های اسلامی به همراهی حضرت عیسی(ع) باحضرت مهدی(عج)

در بسیاری از منابع حدیثی شیعه و اهل سنت، به نزول عیسی(ع) به همراه امام مهدی(عج) اشاره شده و افزون بر آن اقتدای عیسی(ع) به وی هنگام نماز بیان شده است. در این قسمت به چند روایت بسنده می کنیم.

از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است:

و الذی بعثنی بالحق نبیا لو لم یبق من الدنیا إلا یوم واحد لطول الله ذلک الیوم حتی یخرج فیه ولدی المهدی فینزل روح الله عیسی ابن مریم فیصلی خلفه و تشرق الأرض بنوره و یبلغ سلطانه المشرق و المغرب؛ (صدوق،۱۳۹۵: ج۱، ۲۸۰)

سوگند به آن کسی که مرا مژده آور راستین قرار داد، اگر از عمر جهان، جز یک روز نمانده باشد، خداوند همان یک روز را آن قدر طولانی می کند، تا فرزندم مهدی خروج کند. پس از خروج او، عیسای روح الله فرود می آید و در پشت سر وی نماز می گزارد، آن گاه زمین با فروغ پروردگار روشن می شود و حکومت مهدی به شرق و غرب عالم می رسد.

در حدیث دیگری آمده است که رسول خدا (ص) فرمود:

لَنْ تَهْلِک أُمَّهٌ أَنَا أَوَّلُهَا وَ مَهْدِیُّهَا وَسَطُهَا وَ الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیَمَ آخِرُهَاْ؛ (مجلسی، ۱۴۰۳: ج۳۶، ۳۶۸)

اُمّتی که من در آغاز آن، عیسی بن مریم در پایان آن، و مهدی در میان آن است، هرگز هلاک نمی شود.

هم چنین می فرماید:

فَیَلْتَفِتُ الْمَهْدِیُّ وَ قَدْ نَزَلَ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ کأَنَّمَا یَقْطُرُ مِنْ شَعْرِهِ الْمَاءُ فَیَقُولُ الْمَهْدِیُّ تَقَدَّمْ صَلِّ بِالنَّاسِ فَیَقُولُ عِیسَی إِنَّمَا أُقِیمَتِ الصلَاهُ لَک قالَ فیُصَلِّی عِیسَی خَلْفَ رَجُلٍ مِنْ وُلْدِی؛ (نباطی بیاضی، ۱۳۸۴: ج۲، ۲۵۸)

مهدی بنگرد که ببیند عیسی(ع) فرود آمده وگویا آب از موهایش می چکد. امام مهدی(عج) به وی می گوید: جلو برو وبه نماز بایست که عیسی(ع) پاسخ می دهد نماز برای تو به پا شده وآنگاه پشت سر مهدی(عج) به نماز می ایستد.

امام باقر(ع) فرمودند:

… و یظهر الله عز و جل به دینه علی الدین کله و لو کره المشرکون فلا یبقی فی الأرض خراب إلا قد عمر و ینزل روح الله عیسی ابن مریم ع فیصلی خلفه؛ (صدوق، ۱۳۹۵: ج۱، ۳۳۱)

خداوند عزوجل به واسطه او دینش را ظاهر می کند، هر چند مشرکان به آن کراهت داشته باشند. روی زمین جای خرابی نیست مگر آن که آباد می شود و روح الله عیسی بن مریم فرود می آید و پشت سر او اقامه نماز خواهد کرد.

به طور خلاصه، روایات وارده از رسول گرامی اسلام (ص) و امامان معصوم (ع) در مورد نزول حضرت عیسی(ع) و نماز خواندن آن حضرت در پشت سر حضرت ولی عصر (عج) بسیار فراوان است، و ما به احادیث یاد شده اکتفا می کنیم.شایان ذکر است که شیخ حر عاملی در کتاب اثبات الهداه، بیست و سه حدیث درباره اقتدای عیسی بن مریم (ع) به مهدی(عج) در نماز نقل کرده است.

بشارات کتاب مقدس به موعود آخرالزمان وتطبیق آن با موعود مسلمانان

مسئله مهدویت، انتظار مصلح کل وموعود منتظر، از ویژگی های دین اسلام نیست، بلکه همه ادیان ومذاهب آن را پذیرفته اند[۴] وتنها اختلاف موجود بین آن ها در نامگذاری است و همگی در اوصاف کلی و اصول برنامه های انقلابی او اتفاق دارند. به این اتفاق جهانی در متون اسلامی نیز اشاره شده است:

السلَامُ علَی الْمهْدِیِّ الَّذِی وَعَدَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ الْأُمَمَ. (مجلسی،۱۴۰۳: ج۹۹، ۱۰۱؛ کفعمی،۱۴۰۵:،۴۹۷)

(وَ لَقَدْ کتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّکرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصالِحُونَ)؛ (انبیاء:۱۰۵)

یعنی همانا در زبور(بعد از تورات) نگاشتیم که زمین را بندگان صالح من به تصرف در خواهند آورد.

در این قسمت در پی بررسی اشارت های کتاب مقدس در مورد موعود منتظر و تطبیق ویژگی های آن با موعود مسلمانان هستیم.

۱. بشارت های تورات

در کتاب دانیال نبی بشارت ظهور حضرت مهدی(عج) مطابق بشارات انبیای گذشته، چنین آمده است:

… امیر عظیمی که برای پسران قوم تو ایستاده (قائم) است، خواهد برخاست. و چنان زمان تنگی خواهد شد که از حینی که اُمّتی به وجود آمده است تا امروز نبوده، و در آن زمان هر یک از قوم تو، که در دفتر مکتوب یافت شود رستگار خواهد شد. و بسیاری از آنانی که در خاک زمین خوابیده اند بیدار خواهند شد، امّا اینان به جهت حیات جاودانی و آنان به جهت خجالت و حقارت جاودانی. و حکیمان مثل روشنایی افلاک خواهند درخشید، و آنانی که بسیاری را به راه عدالت رهبری می نمایند مانند ستارگان خواهند بود تا ابد الآباد.امّا تو ای دانیال! کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مهر کن. بسیاری به سرعت تردّد خواهند نمود و علم افزوده خواهد گردید… خوشا به حال آن که انتظار کشد. (کتاب دانیال نبی، باب دوازدهم، بندهای ۱ – ۱۲: ۱۳۰۹)

در این بشارت نکات چندی وجود دارد که برخی از آن ها را به طور اختصار توضیح می دهیم:

۱. شخص مورد بشارت که در نخستین فراز بشارت مزبور به عنوان «ایستاده» از او تعبیر شده است، بر قائم آل محمّد(ص) تطبیق دارد که بزرگ ترین نماینده انبیای الهی است، و دعوت تمام پیامبران خدا را یکجا در حکومت حقّه خود آشکار ساخته، آیین الهی را بر سرتاسر کره خاکی حکم فرما می نماید.

۲. منظور از «زمان تنگی»، زمان بیدادگری ها، سختی ها، فشارها، ظلم و ستم هایی است که قبل از ظهور آن حضرت در سراسر جهان پیدا می شود، چنان که در روایات اسلامی آمده است:

یمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً کمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً. (کلینی، ۱۴۰۱: ج۱، ۳۳۸)

۳. منظور از «آنانی که در خاک زمین خوابیده اند»، گروهی از اموات می باشند که در دولت با سعادت حضرت مهدی(عج) زنده می شوند، و برخی از آنان از یاران آن حضرت می گردند و در رکاب حضرتش می جنگند و برخی دیگر به سزای اعمال ناشایست خود می رسند.در این زمینه، روایات بسیاری از ائمّه معصومین(ع) ذیل مباحث رجعت رسیده است که ما به جهت اختصار از ذکر آن ها خودداری می نماییم.

۲. بشارت های انجیل

در کتاب انجیل با تعابیر زیادی از آمدن مصلح جهانی خبرداده شده، گاهی با نوید رجعت عیسی(ع) به عنوان “پسر انسان” و “داور جهان” در آخرالزمان تجلی می یابد و گاهی هم گفتگو از شخص دیگری است که خود عیسی(ع) وعده آمدنش را می دهد؛ کسی که چون تسلی دهنده و روح راستین می آید و عیسی(ع) را دلالت می بخشد و بر حقانیت او شهادت می دهد.

الف) بشارت به حکمرانی امت ها

زیرا یقین می دانم که دردهای زمان حاضر نسبت به آن جلالی که در ما ظاهر خواهد شد، هیچ است. (رساله پولس رسول به رومیان، باب ۸: ۲۵۲)

… و آن که برای حکمرانی اُمّت ها مبعوث شود، امید اُمّت ها بر وی خواهد بود. (رساله پولس رسول به رومیان، باب ۱۵: ۲۶۱)

پژوهش گر اندیشمند و جستجوگر، آقای کامل سلیمان می گوید:

«جالب این است که در ترجمه عربی انجیل تعبیر «قائم» آمده است و تعبیر حکم رانی امت ها و امید امت ها جالب توجه است». این بشارت با ویژگی های مهدی موعود(عج) در روایات اسلامی تطبیق دارد. (سلیمان، ۱۳۸۱: ۲۵۴)

ب) لقب پسر انسان

پسر انسان رایج ترین لقبی است که عیسی(ع) در اناجیل برای خود به کار می برد:

پسر