خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آشنایی اجمالی با کتاب مقدس مسیحیان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آشنایی اجمالی با کتاب مقدس مسیحیان :

مقدمه

کتاب مقدس مسیحیان چیست و شامل چه بخشهایی می شود؟ آیا تمام کتاب مقدس موجود، وحی و از جانب خداوند است؟ حجیت کتاب مقدس برای مسیحیان چگونه ثابت می شود؟ محتوای این بخشها چیست؟ چرا مسیحیان معتقدند که حضرت عیسی(ع) هیچ کتابی نداشته است؟

برای یافتن جواب این سؤالات و مواردی مانند آن لازم است ابتدا به بررسی سیر تاریخی پیدایش و تدوین کتب مقدس در مسیحیت پرداخته، آنگاه به بیان دیدگاه های بزرگان مسیحیت درباره حجیت این کتابها و در نهایت، بررسی و نقد سندی و محتوایی آن بپردازیم.

سیر تاریخی پیدایش کتاب مقدس مسیحیان

کتاب مقدس مسیحیان تنها «انجیل» نیست؛ بلکه مجموعه ای از نوشته های کوچک و بزرگی است که مسیحیان آن را «کتاب آسمانی و الهی» خود می دانند و در اصطلاح به آن «عهدین» یا «کتاب مقدس » (bible) گفته می شود که مجموعه ای شامل ۶۶ کتاب یا بیش تر بوده و تمامی آنها برای مسیحیان مقدس است.

کتاب مقدس مسیحیان از دو بخش عهدعتیق (قدیم) و عهد جدید تشکیل شده است. به عقید علمای مسیحی، خداوند با انسان دو عهد بسته است: یکی قبل از آمدن خدای پسر بر روی زمین و در زمان حضرت ابراهیم(ع) که خدا از انسان پیمان گرفت تا شریعت الهی را پذیرفته و به احکام آن عمل کند. نماد این عهد الهی نیز انجام عمل ختنه برای فرزندان ذکور حضرت ابراهیم(ع) بود و حضرت موسی(ع) این شریعت را دوباره تجدید کرد.

مسیحیان اعتقاد دارند با ظهور حضرت عیسی(ع) عهد قدیم که شریعت بود، منسوخ شد و خدا با بشر عهد جدیدی بست که عبارت است از: محبت خدا و عیسی مسیح(ع). نماد این عهد جدید، ایمان به فدا شدن مسیح(ع) برای نجات انسانها است.

عهد عتیق

عهد عتیق نزدیک به سه چهارم کتاب مقدس مسیحیان را در بر می گیرد. این مجموعه به پیامبران یا اولیایی منسوب است که از ۱۴۰۰ – ۴۳۰ سال قبل از میلاد مسیح می زیسته اند. عهد عتیق مجموعاً ۳۹ کتاب است. عهد عتیق همان کتاب مقدس یهودیان است که به آن، تَنَخ (Tanakh) می گویند. این واژه مخفف عبریِ ۳ بخشِ تورا (تورات)، نبیئیم (انبیاء و صحف آنها) و کِتوبیم (مکتوبات و نوشتجات ادبی) است.

پس از فتح یهودیه توسط اسکندر مقدونی، تأثیرات مهم فرهنگ یونانی بر یهودیت، باعث شد تا به مرور فرهنگ و زبان عبری در میان جامعه یهودیان به سمت فراموشی برود. در قرن دوم قبل از میلاد، بطلمیوس فیلادلفیوس، حاکم مصر، به ۷۲ نفر از کاهنان یهودی دستور داد تا کتاب مقدسشان را به زبان یونانی ترجمه کنند. این ترجمه به ترجم سبعینیه یا هفتادی معروف شد. بعد از این ترجمه ۷ کتاب دیگر نیز به کتاب مقدس اضافه شد و تعداد آن ۴۶ کتاب شد. بدین ترتیب، نسخه عبری کتاب مقدس ۳۹ کتاب و نسخه یونانی آن ۴۶ کتاب دارد. در سال ۱۰۰ میلادی، سران بزرگ یهودی شورایی تشکیل دادند و فقط ۳۹ کتاب عبری را به رسمیت شناختند و هفت کتاب دیگر را غیرقانونی (اپوکریفا) اعلام کردند؛ اما مسیحیان در پذیرفتن این هفت کتاب غیرقانونی دو گروه شدند: برخی از آنها همانند کاتولیکها و ارتدکسها این کتابهای غیرقانونی (اپوکریفایی) را بر عهد قدیم خود افزوده و آنها را قانون ثانوی نامیدند، و عده ای همانند «مارتین لوتر» و همفکران پروتستانی او با تردید در الهامی بودن این کتب، آنها را کنار گذاشته و همان ۳۹ کتاب را به عنوان عهد عتیق چاپ کردند که با تنخ یهودیان یکسان است. غیر از کتابهای قانونی و اپوکریفایی، کتابهای دیگری نیز وجود دارد که به «سود اپیکرافا » یا «نوشته های جعلی» معروف اند که هیچ گاه در عهد عتیق قرار نگرفت.

در نسخه سبعینیه عهد عتیق، ترتیب کتابها و تقسیم بندی آن با ترتیب و تقسیم بندی نسخه عبری متفاوت است و به سه بخش تقسیم می شود:

۱. بخش تاریخی:

هفده کتاب اول، کتابهای تاریخی هستند که از آفرینش آدم تا پیدایش قوم بنی اسرائیل و اسارت بابلی را بیان می کنند. پنج کتاب اول آن؛ یعنی سِفر پیدایش، خروج، لاویان، اعداد و تثنیه را تورات می نامند. سایر این کتب عبارت اند از:

یوشع (Joshua)، داوران (Judges)، روت (Ruth)، اول سموئیل (۱.Samuel)، دوم سموئیل (۲.Samuel)، اول پادشاهان (۱.Kings)، دوم پادشاهان (۲.Kings)، اول تواریخ (۱.Chronicles)، دوم تواریخ (۲.Chronicles)، عِزرا (Ezra)، اِستِر (Esther)، نحِمیا (Nehemiah).

۲. بخش حکمت، مناجات و شعر:

که شامل پنج کتاب است. این کتابها به عصر طلایی یهود؛ یعنی حکومت داود و سلیمان( مربوط می شوند. هرچند این متون وزن و قافیه ندارند؛ اما چون دارای تطابق و ترادف در جملات هستند، شعر خوانده می شوند که شامل: کتابهای اَیوب (Job)، مزامیر (Psalms)، اَمثال (Proverbs)، غَزل غزلها (Song_of_Songs) و جامعه (Ecclesiastes) می شود.

۳. پیشگویی های انبیاء(ع):

شامل هفده کتاب پایانی که مربوط به ۱۶ نبی است و بین سالهای ۸۰۰ – ۴۰۰ قبل از میلاد زندگی می کردند. این انبیاء در زمان ارتداد بنی اسرائیل می زیستند و همیشه به آنها هشدار می دادند که اگر توبه نکنید، خدا از شما انتقام خواهد گرفت و خرابی هیکل سلیمان و اسارت بنی اسرائیل را به سزای گناهان آنان پیشگویی کرده اند که عبارتند از:

اِشعیا (Isaiah)، اِرمیا (Jeremiah)، مَراثی ارمیا (Lamentations of Jeremia)، حزِقیال (Ezekiel)، دانیال (Daniel)، میکاه (Micah)، یوئیل (Joel)، عاموس (Amos)، عوبَدیا (Obadiah)، یونُس (Jonah)، هُوشِع (Hosea)، ناحوم (Nahum)، حَبَقّوق (Habakkuk)، صِفَنْیا (Zephaniah)، حَجَّیْ (Haggai)، زِکَریا (Zechariah) و مَلاکی (Malachi).

عهد جدید

بخش دوم کتاب مقدس مسیحیان، عهد جدید است. این بخش شامل نوشته های شاگردان حضرت عیسی(ع) و همین طور شاگردان آنها و نامه های یک مبلغ دینی به نام پولس است. مسیحیان معتقدند که حضرت عیسی(ع) هیچ یک از این کتابها را ننوشته و عهد جدید بعد از عروج وی نوشته شده است؛ چون حضرت عیسی(ع) پیامبر نیست؛ بلکه خودش خدا و عین وحی است و نیازی به کتاب ندارد.

در نگرش اسلامی، انجیل کتابی آسمانی است که از سوی خداوند بر حضرت عیسی(ع) نازل شده است (آل عمران / ۳-۴؛ مائده / ۴۶ – ۴۷؛ مریم/ ۳۰؛ حدید/ ۲۷) و اناجیل موجود را کتاب حضرت عیسی(ع) نمی دانند. کتابهای عهد جدید نیز مانند عهد قدیم، ۲۷ کتاب گلچین شده از کتابهای متعددی است که سران دینی مسیحیت و پدران کلیسا از میان نوشته های زمان خود، با توجه به ویژگی هایی چون: مقبولیت عام، منسوب بودن به حواریون و رسولان و… در قرن دوم انتخاب و آنها را مقدس شمرده اند. اینکه چه کسی این اختیار را به آنها داده، سؤالی است که مسیحیان برای آن پاسخ قانع کننده ای ندارند.

این ۲۷ کتاب به ۴ بخش تقسیم می شوند: ۱. اناجیل؛ ۲. اعمال رسولان؛ ۳. نامه ها ۴. مکاشفه. چهار کتاب اول این بخش (عهد جدید) را اناجیل چهارگان متی، مرقس، لوقا و یوحنا تشکیل می دهند که به اعتبار این اناجیل، مسیحیان کل کتابهای عهد جدید را «انجیل یا بشارت» می نامند. این مجموعه ۹ نویسنده دارد و اگر پولس رسول را نویسند رساله به عبرانیان بدانیم، تعداد نویسندگان عهد جدید، ۸ نفر خواهد شد. این کتابها در مدت زمانی تقریباً کمی بیش تر از نیم قرن؛ یعنی از حدود سال ۴۵ تا حدود ۱۰۰ میلادی نوشته شده اند.

عهد جدید به زبان یونانی نوشته شده و این در حالی است که حضرت عیسی(ع) و حواریون به زبان «آرامی» که یکی از گویشهای زبان عبری است، سخن می گفتند. علت این تفاوت آن است که در آن زمان، زبان یونانی به عنوان زبان علمی مورد توجه قرار گرفت. این نشان می دهد که اناجیل بیش تر برای مخاطبان غیر یهودی که غیر از مخاطبان دوران حیات تبلیغی حضرت عیسی(ع) است، نوشته شده؛ زیرا زبان علمی مشترک هم آنها، یونانی بوده است.

اناجیل غیررسمی

به جز متون ذکر شده، اناجیل و کتابهای دیگری منسوب به رسولان اولیه مسیحی وجود دارد که قانونی شناخته نشدند و به مجموعه عهد جدید راه نیافتند. این کتابها را غیررسمی، غیرقانونی یا اپوکریفایی می نامند که کم کم فراموش و نابود شدند. از برخی از آنها صرفاً پاره هایی و از برخی دیگر فقط جملاتی به جای مانده که دانشوران سده های نخست مسیحی آنها را نقل کرده اند. کشفیات جدید توانست به برخی از نسخه های این متون غیررسمی دست پیدا کند. برخی از این نوشته ها را اناجیلی مانند: انجیل یعقوب، انجیل کودکی توماس، انجیل عربی کودکی (انجیل قیافه)، انجیل میلاد مریم، انجیل صعود مریم، انجیل عبرانیان، انجیل ابیونیها، انجیل یهودا، انجیل مریم مجدلیه و انجیل بِرنابا تشکیل می دهند که محتوای برخی از آنها با نقل قرآن از داستان زندگی حضرت عیسی(ع) مطابقت زیادی دارد، مانند: نذیره شدن مریم برای معبد، نامزد نداشتن مریم، سخن گفتن حضرت عیسی(ع) در گهواره، ساختن پرنده از گِل و زنده کردن آن و مصلوب نشدن حضرت عیسی مسیح(ع).

روش ارجاع در عهدین:

در ارجاع به کتاب مقدس از شماره بابها و بندها استفاده می شود. به عنوان مثال، برای ارجاع به بند پنجم از باب سوم سِفر خروج، ابتدا نام کتاب را آورده (خروج)، بعد شماره باب (۲) و در پایان شماره بند (۵) که به این صورت نوشته می شود: خروج ۲: ۵.

وحی و کتاب مقدس

از مهم ترین مباحث پیرامون کتاب مقدس این است که آیا این کتاب به الهام الهی نوشته شده است یا نویسندگان معتبری تنها تاریخ و وقایع زمان خود را نگاشته اند؟ الهی دانان مسیحی نظرهای متفاوتی درباره وحی و چگونگی آن در کتاب مقدس دارند. برخی از مسیحیان طرفدار خطاناپذیری کتاب مقدس می باشند. آنان معتقد به عصمت لفظی کتاب مقدس بوده و آن را از هرگونه خطا و اشتباه (حتی در الفاظ) مبرا می دانند.

تعالیم کلیسای کاتولیک چنین بیان می کند: «بنابراین، از آنجا که تمام تأکیدات مؤلفان یا نویسندگان مقدس را باید الهام شده و قول روح القدس تلقی کرد، باید اذعان کنیم که کتاب مقدس قاطعانه، صادقانه و بدون خطا، حقیقتی را تعلیم می دهد که خدا به خاطر نجات ما خواسته…»

بسیاری از مدافعان کتاب مقدس که نه می توانستند به اشکالهای منتقدان درباره بروز خطا در کتاب مقدس پاسخ دهند و نه الهامی بودن کتاب مقدس را انکار کنند، نظریه سومی را ابداع کردند و معتقد شدند که کتاب مقدس، الهامی است؛ اما نه الفاظ آن؛ زیرا در ظاهر کتاب مقدس ممکن است اشتباه یا تناقضی رخ داده باشد؛ چون الفاظ به دست انسان نگاشته شده و مشتمل بر خطاهای انسانی است؛ اما پیامهای معنوی، اخلاقی یا اجتماعی کتاب مقدس، الهام خدا و خطاناپذیرند. از نگاه آنان، محتوای کتاب مقدس همیشه از خطا مصون بوده و هست؛ زیرا از طرف خداست.

مسیحیان نئو ارتدوکس و لیبرال، منکر هرگونه خطاناپذیری کتاب مقدس هستند و در نظر آنان کتاب مقدس مجموعه ای منسجم نیست؛ بلکه مجموعه ای متناقض از نظامهای الهیاتی و عبارات اخلاقی است. در این نظام الهیاتی، مصون بودن کتاب مقدس از خطا نیز انکار می شود. به اعتقاد الهی دانان این مکتب، کتاب مقدس در زمینه های علمی، انسان شناسی، تاریخی و زمین شناختی با دانش مدرن منافات دارد.

در قرن هجدهم و نوزدهم، با گسترش عقلانیت، در مسئله الهام و حجیت الهی کتاب مقدس تردید جدی صورت گرفت. مطالعات انتقادی، اشتباه ها، خطاهای آشکار و تناقضهای ظاهری فراوانی در کتاب مقدس یافت. کم کم نظریه های دیگری درباره کتاب مقدس رواج یافت و برخی از متفکران، الهامی بودن کتاب مقدس را نفی کردند. برخی دیگر مانند «جی جی هردر» الهامی بودن کتاب مقدس را انکار نکردند؛ اما معنای وحی را تغییر دادند و آن را در حد نبوغ دینی یا جوشش شاعرانه تنزل دادند. در زمینه تناقضات و اشتباهات کتاب مقدس، تاکنون آثار زیادی از سوی دانشمندان مسیحی منتشر شده است. به عنوان مثال، «مارکوس دادز» و «فردریک کنیون » فهرستی از این تناقضات را ارائه کرده اند؛ اما آیا کتاب مقدس نیز به وحیانی بودن خودش اذعان دارد؟

مدافعان دیدگاه الهامی بودن کتاب مقدس برای اثبات آن به آیاتی از خود کتاب استناد می کنند. از جمله عباراتی در کتاب مقدس وجود دارد که نشان می دهد خدا یا روح القدس کلماتی به انبیاء( بیان می داشتند. مانند: (اعمال، ۱: ۱۶)، (خروج، ۱۴: ۱)، (اشعیا، ۷: ۳) و (دوم پطرس، ۱: ۲۱). مهم ترین آیه ای که در این زمینه به آن استناد می شود، عبارتی است که «پولس» در نامه به شاگردش، «تیمو تائوس» نوشته: «تمامی کتب از الهام خداست و برای تعلیم و تنبیه و اصلاح و تربیت در عدالت مفید است. « (دوم تیموتائوس، ۳: ۱۶)

در مقابل، از نظر منتقدان، این آیات نمی توانند دلیل خوبی برای اثبات الهامی بودن تمام کتاب مقدس باشند؛ زیرا یا خطاب آنها تنها به عهد عتیق است، مثل: (دوم تیمو تائوس، ۳: ۱۶) یا تنها به همان بخشی که مرتبط با آیه است، اشاره دارد، نه همه کتاب مقدس موجود، مثل: (خروج، ۱۴: ۱).

بررسی و نقد سندی کتاب مقدس

سنت کلیسایی معتقد است که شروع نگارش عهد عتیق از ۳۴۰۰ سال قبل و توسط حضرت موسی(ع) شروع شده است؛ اما هیچ نسخه معتبری از عصر مؤلفان یا نزدیک به آن عصر وجود ندارد تا ثابت کند نسخه های موجود کتاب مقدس با نسخه های اصلی برابرند. از این رو، برای کلیسا بسیار اهمیت دارد که در کشفیات باستانی، نسخه قدیمی تری از کتاب مقدس بیابد که فاصله زمانی کم تری با زمان نویسندگان این کتاب داشته باشد تا اعتبار نسخه های موجود کتاب مقدس را بالا ببرد. درست برخلاف قرآن که نسخه محور نبوده و بر مبنای قرا ئت مشهور و متواتر که سینه به سینه در میان مسلمانان منتقل شده، شکل گرفته است.

بحث نسخه شناسی در شناخت کتاب مقدس اهمیت زیادی دارد. قدیمی ترین نسخه کامل موجود از عهد عتیق، نسخه ماسُوریتیک (Massoretic Text) به زبان عبری است که قدمت آن به ۱۱۰۰ سال پیش (۹۰۰م) می رسد و بیش از دو هزار سال با زمان حضرت موسی(ع) فاصله زمانی دارد. این فاصله زمانی طولانی نمی تواند عدم تحریف یا ویرایش کتاب مقدس را از زمان نویسندگان تا سال ۹۰۰م اثبات کند. نسخه ماسوریتیک، پایه و اساس تمام ترجمه های اصلی موجود از عهد عتیق است. البته نسخه های قدیمی تری از کتاب مقدس نیز وجود دارد؛ ولی هیچ کدام نسخه کاملی از این کتاب نیستند و بخشهایی از کتاب مقدس را شامل نمی شوند. از جمله، نسخه قمران (Qumran) که قدمت آن به ۲۰۰۰ سال پیش می رسد.

این نسخه در سال م در منطقه قمران، در حوالی بحرالمیّت یافت شد و بعد از چهل سال تأخیر، بخشهایی از این طومارها منتشر گشت. بین نسخه های منتشر شده قمران نیز تفاوتهای چشم گیری با نسخه رایج کتاب مقدس وجود دارد. کامل ترین نسخه های کتاب مقدس به زبان یونانی عبارت اند از: نسخه سینایی، واتیکانی و اسکندریه.

این نسخه ها، نسخه کاملی از عهدین نیستند؛ اما قدمت آنها به حدود قرون چهارم و پنجم میلادی می رسد. محققان معتقدند در نسخه سینایی اصلاحاتی صورت گرفته است که بیش ترین آنها متعلق به قرن ۷ و ۸ میلادی است. همچنین بین نسخه سینایی با نسخه واتیکانی تنها در متن انجیلها، بیش از ۳۰۰۰ مورد اختلاف وجود دارد و چون این اختلافات تنها غلطهای املایی یا تفاوت بین کلمات مشابه نیستند، الهی دانان و مترجمان، نسخه سینایی و واتیکانی را متون خوبی نمی دانند.

نویسندگان کتاب مقدس

الف) نویسندگان عهد قدیم

یهودیان و مسیحیان سنتی، حضرت موسی(ع) را نویسند واقعی تورات می دانند. البته در اینکه آیا واقعاً تورات کنونی همان تورات حضرت موسی(ع) است، تردیدهایی جدی وجود دارد. در نگرش اسلامی نیز کتابی به نام تورات بر حضرت موسی(ع) نازل شده است؛ اما ممکن است در شکل نزول بین کتابهای آسمانی تفاوت باشد.

علامه طباطبایی(ره) با استناد به آیات ۱۴۵ و ۱۵۴ سور اعراف، نزول تورات را به شکل الواح، مسلم و قطعی قلمداد می فرماید و شاید بتوان گفت که بعد از مسلمانان، برای نخستین بار، ابراهیم بن عزرا (۱۰۸۹ ۱۱۶۴)، از دانشمندان یهودی، در تحقیقاتش متوجه شد که نویسند اسفار پنج گانه، کسی جز حضرت موسی(ع) است؛ ولی چون جرأت آشک