خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۸)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل علامه جعفری، نیایش امام حسین علیه السلام(۸) :

۶۱ الهی حکمک النّافذ و مشیتک القاهره لم یترکا لذی مقال مقالا و لا لذی حال حالا.

ای خدای من، حکم نافذ و مشیت پیروزت، به صاحب گفتار جمال سخن نداده و برای کسانی که دارای وضع روانی دگرگونند، بهانه ای نگذاشته است.

خداوندا، آنان که در نظام متقن و زیبای این جهان هستی به دقت نگریستند؛

آنان که صدای جریان حلقه های زنجیر وجود را با گوش دل شنیدند؛

آنان که با ناچیزی تصورات و مشاعر خود را در شناخت این اقیانوس بی کران و پرتلاطم اعتراف نمودند؛

آنان که تسلیم و مسلوب الاختیار بودن اجزا و روابط جهان هستی را در مقابل حکم نافذ و مشیت پیروز تو درک کردند: لب از گفتار فروبستند و به تماشای لذت بخش این خیمه مینارنگ پر از آیات قناعت ورزیدند و گاه گاهی به سخن درآمده، چنین زمزمه نمودند که:

چشم در صنع الهی باز کن، لب را ببند

بهتر از خواندن بود دیدن خط استاد را

صائب تبریزی

اینان با علم به ضعف و نادانی خود از درک اصول و پایه های جهان هستی که مستقیما مربوط به توست، یاوه گویی نکردند و قربانی جهالت خود نگشتند و با تمام هیجان و اشتیاق این سرود سر داده اند:

ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانک فقنا عذاب النار

ای خدای بزرگ! ای پروراننده ما، این جهان بزرگ را بیهوده نیافریدی. [پاک پروردگارا]، ما را از عذاب دوزخ رها فرما.

سپس به دنبال وظیفه رفتند. آنان چنین احساس کردند که حکمت و مشیت عالیه تو، جایی برای چون و چرا نگذاشته است. آنان نمی تواند با نظر به واقعیت های جاریه در پهنه بی کران هستی برای توجه به سوی تو بدلی پیدا کنند.

پروردگارا، در مقابل این حکم نافذ و مشیت پیروزت، نیروی احساس وظیفه ما را تشدید فرما، تا به نشستن در زیر درخت خلقت و سیاحت در شاخ و برگ های زیبای آن قناعت نورزیم و به سوی انجام وظیفه رهسپار شویم و خود را به بی نهایت مربوط بسازیم.

۶۲ الهی کم من طاعه بنیتها و حاله شیدتها هدم اعتمادی علیها عدلک بل اقالنی منها فضلک.

ای خدای من! چه بسا اطاعتی می کنم و به سوی تو متوجه می گردم، ولی عدالت تو تکیه مرا به آن عبادت ویران می کند. آری، آنگاه که به دادگری تو متوجه می گردم، ناچیزی و پوچی آنها را در می یابم؛ آنگاه، با یک آگاهی در مقابل فضیلت و احسان تو آنها را نادیده می گیرم.

اطاعت ها و عبادت ها را انجام می دهیم و گاهی حالت توجه و نیایش با خداوند را در خود احساس می کنیم؛ ولی هنگامی که به ناچیزی آنها در مقابل عظمتش آگاه می شویم، می بینیم: اگر خداوند بخواهد با دادگری درباره این اطاعت ها و نیایش ها محاسبه انجام بدهد، بی ارزشی آنها کاملا اثبات خواهد شد.

عوامل زیادی موجبات بی ارزشی این توجهات و نیایش ها را اثبات نماید:

۱ جهلی که ما را احاطه نموده است، این جهل مانع شناخت حقیقی خواسته های ماست؛ یعنی ما نمی دانیم چه می خواهیم و از که می خواهیم؟

۲ معاصی معینی از قبیل ستمکاری بر بندگان خداوند، آثار وضعی خود را در درون ما جایگیر ساخته و سد خلل ناپذیری را در مقابل حالات لطیف روح ما ایجاد می کند.

۳ توجه به این که این حالت نیایش، یکی از عوامل بزرگ تکامل روحی است، باعث سقوط ما گشته است. در آن موقع درک می کنیم که در همان نقطه که آن را آغاز سفر محسوب نمودیم، ایستاده و کوچک ترین مسافتی را به سوی حق و حقیقت نپیموده ایم.

ای پروردگار توانا! در آن حال که در صدد پرستش و نیایش تو بر آمده ایم، اگر چه لحظاتی بیش نباشد، ما را به سوی خودت باز خوان. در آن لحظه که در دریای عظمت تو مستغرق هستیم، به خود نخواهیم بالید. در این لحظه و پس از آن نیز، هیچ گاه این حالت را وسیله تکامل خود قرار نخواهیم داد، زیرا به خوبی درک کرده ایم که توجه و قصد کمال همان و سقوط در سرازیری حیوانی همان. به خود آمدن و احساس نیل به عظمت، سد راه رهروان کوی حق و حقیقت است. هدف قرار دادن احساسات لذت از رسیدن به مقام والا، کار جانوران است. ما باید مراحل کمال را یکی پس از دیگری بدون کوچک ترین قصد بزرگی درنوردیم، اگر چه عظمت و سعادت مانند سایه دنبال ما در حرکت باشد. ما باید مانند آن کشاورز که دانه می پاشد و مقصودش خود گندم است، وصول به مقام و بارگاه الهی را هدف قرار بدهیم؛ هر چند تکامل مانند کاه که به طفیلی گندم در محصول نمودار می شود، به طور ضروری نصیب ما خواهد گشت.

خواهی بدانی معنی حب الوطن را

این طفل نورس را ز شیر دایه برگیر

در چاه ماندستی چرا ای یوسف جان

مرغ دلت چون شد اسیر دام صیاد

یک چند از خود دور کن مایی و من را

بسپار با مامش تو جان خویشتن را

بگذار این چه را و برگیر این رسن

خوش می سراید قصه مور و لگن را

مرحوم حاج شیخ علی اکبر نوقانی

ای پروردگار بی چون! ما پیروزی در شکستن سد آهنین خودبینی را از تو می خواهیم.

۶۳ الهی انّک تعلم انّی و ان لم تدم الطّاعه منّی فعلا جزما فقد دامت محبه و عزما.

لطیف پروردگارا! تو می دانی اگر چه حالت توجه و نیایشم دوامی ندارد، ولی محبت و اشتیاق توجه به سوی تو را همیشه در نهانخانه دل می پرورانم.

زبانم همیشه گویای حمد و ثنای تو نیست، ولی آنگاه که با سوز و گداز به مقام شامخ ربوبی ات متوجه گشته و چند کلمه از اعماق جانم به عنوان ستایشت برمی آورم، مانند این است که در همه حال و در همه لحظات زندگی، دری غیر از در بارگاه تو نزده ام و سخنی با غیر از تو نگفته ام.

خداوندا، با این سکوت ظاهری تو می دانی که:

خامشیم و نعره تکرارمان

می رود تا پای تخت یارمان

موجهای بی کران محبتت در درونم به حرکت در می آید و با نوسان ها بر غوغای تمایلات و آرزوهای حیوانی ام، سینه به سینه به مبارزه برمی خیزد.

من ناظر این پیکارم؛ چه پیکار جدی و چه رو در رو ایستادن وحشتناکی! من پیروزی موج های محبتت را با حسرت جانکاه آرزو می کنم. می خواهم این موج ها را با حسرت جانکاه آرزو می کنم، می خواهم این موج ها تا آخرین نفس در درونم از وزش نسیم های مهر و محبتت به حرکت در آیند، اما نمی دانم چرا و به چه علت دوباره این موجهای الهی به تدریج رو به سکوت و خاموشی وحشت انگیز گراییده، جای خود را برای توهمات و خیالات پوچ و بی اساس خالی می کنند: آه خداوندا؛

بس ستاره آتش از آهن جهید

لیک در ظلمت یکی دزدی نهان

می کشد استارگان را یک به یک

وین دل سوزیده پذرفت و کشید

می نهد انگشت بر استارگان

تا نیفروزد چراغی بر فلک

مولوی

اینک، پیروزی آن هیجان های الهی ام را از تو می خواهم، نجات این همای سعادت ابدی را که در زیر پنجه های نیرومند کرکس های تمایلاتم دست و پا می زند، از تو می جویم.

آخر ای خدای مهربانم! چه می شود اگر روزی فرا رسد، پیش از آنکه چشمه سار دائم الجریان روحم به خشکی گراید، و پیش از آنکه کوشش های جدی ام برای دریافت کشش به سوی تو بی نتیجه بماند، نسیمی از ابدیت به اقیانوس مضطرب روحم بوزد و ببینم یک موج نهایی از وزش این نسیم سر کشیده و:

می رود بی بانگ و بی تکرارها

تحتها الانهار تا گلزارها

۶۴ الهی کیف اعزم و انت القاهر و کیف لا اعزم و انت الامر؟

خدای من! چگونه تصمیم قاطعانه بگیرم؟ در حالی که تو پیروز مطلقی، چگونه تصمیم نگیرم؟ در حالی که خود دستور به تصمیم داده ای؟

نیت ها و تصمیم های ما درباره هر کاری که می خواهیم انجام بدهیم، اگر غفلت از حقیقت امور داشته باشیم، به استقلال و خودپرستی می انجامد، در صورتی که:

ازمّه الامور طرّا بیده

و الکلّ مستمدّه من مدده

عنان تمام امور به دست قدرت اوست و همه حوادث و موجودات از او کمک می گیرند.

و لا تقولنّ لشی ء انی فاعل ذلک غدا الا ان یشآء الله.

درباره هیچ چیز مگو که من آن را فردا انجام خواهم داد، مگر این که آن را به مشیت خداوندی مربوط بسازی.

اگر هیچ گونه تصمیمی به کار نبندیم و هیچ کاری را اراده نکنیم، بدون شک خلاف مشیت و دستور او خوهد بود. زیرا او خود فرموده است:

و ان لیس للانسان الا ما سعی و انّ سعیه سوف یری

هیچ چیز برای انسان به جز کوشش او وجود ندارد و او نتیجه کوشش خود را به طور حتم خواهد دید.

پروردگارا، اگر من بگویم، مخالفت قیومیت و پیروزی مطلق تو است و اگر تو بگویم، مسؤولیت را منکر شده ام.

خداوندا، لطف و عنایتت را شامل حال ما فرما و آن قدرت را به ما ارزانی کن که درک کنیم تویی قادر مطلق، و تویی بخشنده قدرت ها، و ماییم موجودی که در بهره برداری از آن نیروها باید بکوشیم و از آنها حداکثر بهره برداری را انجام بدهیم.

۶۵ الهی تردّدی فی الاثار یوجب بعد المزار فاجمعنی علیک بخدمه توصلنی الیک.

خدای من! تماشا و تردد من در نمودهای جهان هستی، مقصدم را که زیارت بارگاه توست دور می سازد. توفیقت را شامل حالم فرما تا با انجام وظیفه به سوی تو رهسپار شوم.

دل چو پرگار به سو دورانی می کرد

واندر آن دایره سرگشته پابرجا بود

جهان هستی، خ