خرید و دانلود نسخه کامل کتاب The Story of Notation

توضیحاتی در مورد کتاب

کتاب C. F. Abdy Williams درباره داستان نت نویسی موسیقی.

گزیده ای از طرح مقدماتی:

بازنمایی اصوات موسیقی در نوشتار، که نت موسیقایی نامیده می شود، یا به سادگی نت نویسی، از nota، یک علامت یا نشانه، چیزی است که بسیار رایج، جهانی و ظاهراً بسیار ساده است، که ما مستعد این واقعیت هستیم که چوب ما، با «نت‌های» شکل‌های مختلف آن و تمام آنچه که برای انتقال افکار یک آهنگساز به جهانیان انجام می‌شود، حاصل قرن‌ها آزمایش و پیشرفت‌های تدریجی است. اینکه آیا مصریان، عبرانیان، کلدانیان و سایر ملل سامی که به درجه خاصی از فرهنگ موسیقی رسیده بودند، به موسیقی خود اشاره نکردند، معلوم نیست. ممکن است فرض شود که آنها چنین کرده اند، اما تا به امروز چیزی از ماهیت نشانه نگاری موسیقی کشف نشده است.

نمی توان گفت که این ملت ها هنوز آنقدر پیشرفت نکرده بودند که بتوانند ابزاری برای نوشتن صداها و سازهای مختلف اختراع کنند: واقعیت این است که تا آنجا که در حال حاضر می دانیم، یونانی ها تنها اروپاییان باستانی بودند. ملتی که این کار را کرد، و برای این منظور از حروف الفبا استفاده کردند، همانطور که هندوها قبل از آنها، و اروپای غربی بعد از آنها. پارسی‌ها از اعداد استفاده می‌کردند و نوعی ستون نه‌خطی که اعداد بین آن‌ها قرار می‌گرفتند، در حالی که چینی‌ها از علائم خاصی برای مقیاس پنتاتونیک خود استفاده می‌کردند.

تاریخچه نشانه گذاری کنونی ما با نماد یونانی ها آغاز می شود که الفبای خود را در گروه های سه حرفی برای هر تن مرتب می کردند و بدین ترتیب صداهای نیمه و ربع را نشان می دادند. دانش این ترتیب از بین رفت تا اینکه در قرن نوزدهم توسط زحمات بلرمن، فورتلیج و دیگران، که جداول نشانه گذاری ارائه شده توسط آلیپیوس، آریستیدس، نیکوماخوس، بطلمیوس، گادنتیوس و نویسندگان بعدی را توضیح داده اند، دوباره کشف شد. جدول‌ها، که بر اساس استوانه‌ها و حالت‌ها مرتب شده‌اند، متوالی از حروف را نشان می‌دهند که ظاهراً به صورت تصادفی گرفته شده‌اند، تا هفت نت از سه نوع مقیاس، دیاتونیک، رنگی، و هماهنگ را نشان دهند.

یونانیان همچنین از سیستمی از علائم زمانی استفاده می کردند که دو مورد از آنها تا به امروز با علائم بلند (-) و کوتاه (u) که روی حروف صدادار در دستور زبان لاتین قرار می گرفتند، باقی مانده است و آنها ابزارهایی برای نشان دادن لهجه داشتند، به طوری که نت‌نویسی به‌اندازه تابلوهای قرون وسطایی، که بعداً در مورد آن صحبت خواهیم کرد، یا سلف تونیک مدرن کامل بود.

اولین استفاده از حروف لاتین برای نمایش صداهای موسیقی در نوشته های بوئتیوس در حدود 500 پس از میلاد یافت می شود. اگرچه صحبت از “نمونه بوئتی” اشتباه است، زیرا او هرگز از حروف برای نشان دادن ملودی های موسیقی استفاده نکرد…