خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Protest and Reform: The British Social Narrative by Women 1827–1867

توضیحاتی در مورد کتاب

رمان اجتماعی در بریتانیای قرن نوزدهم تلاش نویسندگانی عمدتاً مردانه در نظر گرفته شده است. جوزف کستنر در این مطالعه نوآورانه که در ابتدا در سال 1985 منتشر شد، این فرض را به چالش می‌کشد و استدلال می‌کند که این یک توالی از نویسندگان زن – زنانی که اغلب فقط شایستگی یک پاورقی در تاریخ ادبی دارند – بودند که سنت استفاده از داستان‌های داستانی را برای ثبت نام آغاز کردند و آن را پیش بردند. اعتراض، افشای سوء استفاده‌ها، و ترویج اصلاحات.

کستنر به کمک داستان‌های این نویسندگان نادیده گرفته شده (هانا مور، الیزابت استون، فرانسیس ترولوپ، شارلوت تونا، کامیلا تولمین، جرالدین جوزبری، فانی مین، جولیا کاوانا، دینا مولاک کریک و همچنین نویسندگان زن برجسته (ماریا اجورث، هریت مارتینو، الیزابت گاسکل، شارلوت برونته، جورج الیوت) و نویسندگان مرد (چارلز دیکنز، بنجامین دیزرائلی، جی. ام. کینگزلی).

این یک اثر مهم برای هر محقق، دانشجو، و خواننده ادبیات و تاریخ قرن نوزدهم، مطالعات زنان و جامعه شناسی است. کتاب کستنر ارزیابی مجدد نویسندگان زن و نقش آنها در بریتانیای ویکتوریایی را تشویق می کند و ارزیابی مجددی را که برای مدت طولانی لازم بود از قانون سنتی ادبیات قرن نوزدهم انجام می دهد.

در کشف مجدد سهم ادبی و اجتماعی این نویسندگان کم ارزش کستنر یک ارزیابی زمانی از روایت اجتماعی زنان ارائه می دهد. او با ردیابی این فرم از آغاز آن در اواخر قرن هجدهم تا تکامل آن در دهه‌های 1830 و 1840 و بلوغ آن در دهه‌های 1850 و 1860، تداوم یک سنت ادبی در حال توسعه را آشکار می‌کند که شامل نویسندگان اولیه مانند More و متخصصان بعدی مانند تونا می‌شد. استون، جوزبری و ماین. در این فرآیند کستنر مبنای جدیدی را برای ارزیابی نویسندگان بزرگی مانند الیوت و گاسکل ایجاد می کند. در استفاده آگاهانه از داستان برای اهداف اعتراض اجتماعی، این رمان نویسان به جامعه ای پاسخ می دادند که با گذار مشخص شده بود. تأکید مشترک آنها بر وضعیت اسفبار محرومان در عصر جدید و نیاز به اصلاحات متعدد در زمینه هایی مانند مسکن، قانون کار، آموزش، مراقبت از کودکان، دسترسی به شغل، بهداشت، و قوانین ازدواج بود. اصلاحات زمانی ضروری بود که انگلستان از یک سیستم اقتصادی کشاورزی به صنعتی تبدیل شد.

کستنر از شواهدی مانند تحقیقات پارلمانی و گزارش های اجتماعی اولیه توسط جیمز کی، ویلیام کوک تیلور، پیتر گاسکل و دیگران برای ارزیابی اعتبار استفاده می کند. از اعتراضات این رمان نویسان. رمان‌های پرشور آنها مکمل یافته‌های قانون‌گذاری کمیته‌های پارلمانی مردانه بود و مخاطبانی را که اغلب به‌طور خاص زنان خطاب می‌شدند، به دست آورد که اسناد دولتی نمی‌توانستند. نویسندگان زن آگاه اجتماعی، خوانندگان را از طریق روایات خود جذب کردند و تأثیر سیاسی جدیدی به دست آوردند که به روند قانونگذاری کمک کرد.

این نویسندگان همچنین زمینه هنری را به دست آوردند و توجه جدی ادبی و احترامی را به خود جلب کردند که تا به حال برای نویسندگان زن قائل نشده بود. کستنر استدلال می کند که این جایگاه ادبی جدی است که به ناحق برای مدت طولانی نادیده گرفته شده است، که باید امروز با بازنگری و بازنگری دیدگاه خود نسبت به داستان های ویکتوریایی، احیا شود.