خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل ۷۳ اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زهد و وارستگی دوستان خدا و بی اعتنایی آنان به دنیا :

آیت اللّه علّامه محمدتقی مصباح

انسان، اسیر مکر و فریب دنیا

در طی جلسات گذشته، چهارده مناجات از مناجات های پانزده گانه امام سجاد علیه السلام را بررسی کردیم. اکنون شرح و بررسی واپسین مناجات را، که مناجات الزاهدین نام گرفته، از نظر می گذرانیم و از آموزه های تعالی بخش و حکمت آموز آن بهره مند می شویم. در طلیعه مناجات، امام علیه السلام می فرمایند: إِلَهی، أَسْکنْتَنَا دَارا حَفَرَتْ لَنَا حُفَرَ مَکرِهَا وَعَلَقتَنَا بِأَیدِِی الْمَنَایا فِی حَبَائِلِ غَدْرِهَا فَإِلَیک نَلْتَجِی ءُ مِنْ مَکائِدِ خُدَعِهَا وَبِک نَعْتَصِمُ مِنَ الإِغْتِرَارِ بِزَخارِفِ زینَتِهَا فَإِنَّهَا الْمَهْلِکهُ طُلَّابَهَا الْمُتْلِفَهُ حُلالَهَا الْمَحْشُوَّهُ بِالافَاتِ الْمَشْحُونَهُ بِالنَّکباتِ؛ خدایا! ما را در سرایی منزل دادی که چاه های مکر و فریب را بر سر راه ما کنده و ما را به دست آمال و آرزوها[ی نفس ]به رشته های خدعه و فریبش آویخته است. پس به تو پناه می بریم از کیدها و مکرهای فریبنده اش، و به تو اعتصام می جوییم از اینکه به زخارف دنیا و زیورش مغرور شویم. این دنیا جویندگانش را هلاک می سازد و مشغول شوندگان به آن را نابود می سازد و پر از آفت و رنج و نکبت است.

در فراز مزبور چهره ای مذموم و نکوهیده از دنیا ارائه، و دنیا محل مکر، خدعه، نیرنگ و فریب معرفی شده است. امام علیه السلام در سخن خود، انسان در دنیا را به مثابه کسی معرفی می کنند که در سرایی مخوف زندانی شده و با مکر و حیله، درون چاه ها و ورطه های هلاکت افتاده است. در این سرای آکنده از فریب و نیرنگ، آرزوهای پوچ و بی فرجام، انسان را در کمند خویش می کشند و سرانجام او را تسلیم مرگ می سازند. امام علیه السلام از خداوند درخواست می کنند که در برابر دام فریب و نیرنگی که دنیا در برابرشان گشوده، ایشان را در پناه خویش گیرد و در حصار صیانت و عصمت خویش قرار دهد، تا از شر فریفته شدن به زر و زیور و آرایه های پوچ دنیایی محفوظ بمانند؛ چه اینکه دنیا غافلان و بی خبران از باطن ویرانگرش را که بی محابا فریفته خودآرایی این مار سمی خوش خط وخال شده اند، هلاک می سازد.

ضرورت تشخیص دنیای نکوهیده از دنیای پسندیده

اکنون این پرسش مطرح می شود که چرا در قرآن و روایات، و ازجمله در این مناجات، این نسبت های نکوهیده به دنیا داده شده است؟ پرسش دیگر اینکه چرا خداوند ما را به دنیایی وارد ساخته که مکار و حیله گر، و جولانگاه فتنه گری ها و شیطنت هاست؟ خداوند در برخی آیات قرآن به مذمت دنیا می پردازد و زندگی دنیا را آمیخته با فریب و نیرنگ معرفی، و به ما سفارش می کند که فریفته جلوه های زندگی دنیا نشویم: فَلَا تَغُرَّنَّکمُ الْحَیاهُ الدُّنْیا وَلَا یغُرَّنَّکم بِاللَّهِ الْغَرُورُ (لقمان: ۳۳)؛ زنهار که زندگی دنیا شما را نفریبد و زنهار که شیطان شما را مغرور نسازد.

در آیه ای دیگر خداوند می فرماید: اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیاهُ الدُّنْیا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِینَهٌ وَتَفَاخُرٌ بَینَکمْ وَتَکاثُرٌ فِی الأمْوَالِ وَالأوْلادِ کمَثَلِ غَیثٍ أَعْجَبَ الْکفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ یهِیجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرّا ثُمَّ یکونُ حُطَاما وَفِی الآخِرَهِ عَذَابٌ شَدِیدٌ وَمَغْفِرَهٌ مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَیاهُ الدُّنْیا إِلا مَتَاعُ الْغُرُورِ (حدید: ۲۰)؛ بدانید که زندگانی دنیا بازی و سرگرمی و آرایش، و فخرفروشی شما به یکدیگر، و فزون جویی در اموال و فرزندان است. [مَثَل زندگانی دنیا در بهجت و فریبندگی اش و سپس در زوال و از دست رفتنش ]مَثَلِ بارانی است که کشاورزان را رستنی آن [باران ]خوش آید و به شگفتی اندازد؛ سپس پژمرده شود و آن را زرد بینی؛ آن گاه خشک و شکسته و خرد گردد؛ و در آن جهان [کافران را ]عذابی سخت و [مؤمنان را] آمرزشی از جانب خدا و خشنودی اوست؛ و زندگی این جهان جز کالای فریبنده نیست.

زندگی دنیا عرضی است زایل و سرابی است باطل که از یکی از خصال پنج گانه زیر خالی نیست: یا لعب و بازی است؛ و یا لهو و سرگرم کننده؛ یا زینت است (که حقیقتش جبران نواقص درونی خود با تجمل و مشاطه گری است)؛ و یا تفاخر است؛ و یا تکاثر؛ و همه اینها همان موهوماتی است که نفس آدمی بدان و یا به بعضی از آنها علقه می بندد. اموری خیالی و زایل است که برای انسان باقی نمی ماند و هیچ یک از آنها برای انسان، کمالی نفسانی و خیری حقیقی جلب نمی کند.

از شیخ بهایی نقل شده که گفته است: این پنج خصلتی که در آیه شریفه ذکر شده، از نظر سنین عمر آدمی و مراحل حیاتش مترتب بر یکدیگرند؛ چون تا کودک است حریص در لعب و بازی است و همین که به حد بلوغ می رسد و استخوان بندی اش محکم می شود، علاقه مند به لهو و سرگرمی ها می شود. پس از آنکه بلوغش به حد نهایت رسید، به آرایش خود و زندگی اش می پردازد. همواره به فکر این است که لباس فاخری تهیه کند و مرکب جالب توجهی سوار شود و منزل زیبایی بسازد. پس از آنکه به سنین بالاتر رسید [دیگر به این گونه امور توجهی نمی کند و برایش قانع کننده نیست]، بیشتر به فکر تفاخر به حسب ونسب می افتد. چون سال خورده شد، همه کوشش و تلاشش در بیشتر کردن مال و اولاد صرف می شود (طباطبائی، ۱۳۶۴، ج ۱۹، ص ۳۳۹۳۴۰).

زندگی دنیا در سراسر قرآن نکوهش شده و در هیچ آیه ای زندگی دنیا مورد تعریف و ستایش قرار نگرفته است. آن پرسش هنگامی به صورت جدی مطرح می شود که مذمت دنیا در قرآن و روایات و در بسیاری از بیانات امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه را با ستایش دنیا در برخی از روایات و ازجمله در برخی از سخنان حضرت امیر علیه السلام در نهج البلاغه می سنجیم. برای نمونه، ایشان می فرمایند: إِنَّ الدُّنْیا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا وَدَارُ عَافِیهٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا وَدَارُ غِنی لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا وَدَارُ مَوْعِظَهٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِهَا مَسْجِدُ أَحِبَّاءِ اللَّهِ وَمُصَلَّی مَلائِکهِ اللَّهِ وَمَهْبِطُ وَحْی اللَّهِ وَمَتْجَرُ أَوْلِیاءِ اللَّهِ اکتَسَبُوا فِیهَا الرَّحْمَهَ وَرَبِحُوا فِیهَا الْجَنَّهَ (نهج البلاغه، ح ۱۳۱)؛ همانا دنیا سرای راستی است برای کسی که آن را باور دارد؛ و سرای عافیت و سلامتی است برای آنکه آن را دریابد، و آنچه را خبر داد دریافت کند؛ و خانه بی نیازی است برای کسی که از آن ره توشه بردارد؛ و خانه پند و موعظه است برای کسی که از آن پند گیرد. دنیا سجده گاه دوستان خدا و نمازگاه فرشتگان الهی و محل نزول وحی خداوندی و تجارت خانه دلدادگان ربوبی است که رحمت را در آن به دست آورند و بهشت را سود برند.

در روایتی دیگر، امیرالمؤمنین علیه السلام از نکوهش و لعن دنیا نهی می کنند و می فرمایند: لا تَسُبُّوا الدُّنیا فَنِعْمَ الْمَطِیهُ لِلْمُؤْمِنِ عَلَیهَا یبْلُغُ الْخَیرَ وَبِهَا ینْجُوا مِنَ الشَرِّ إِنَّهُ إِذَا قَالَ عَبْدٌ لَعَنَ اللهُ الدَّنیا قَالَتِ الدُّنْیا لَعَنَ اللَّهُ أَعْصَانَا لِرَبِّهِ (حرعاملی، ۱۴۱۱ق، ج ۷، ص ۵۰۹، ب ۱۶)؛ دنیا را فحش ندهید که نیکو مرکبی است برای مؤمن، و به واسطه دنیا به او خیر و خوبی می رسد و از شر و بدی ها نجات می یابد. همانا هرگاه بنده بگوید خدا دنیا را لعنت کند، دنیا در پاسخ می گوید خدا لعنت کند کسی از ما را که پروردگارش را نافرمانی کرد.

به هر حال، چه در قرآن و چه در روایات، دنیا نکوهش شده است. امام سجاد علیه السلام نیز در این مناجات با تعابیری که در قرآن و سایر روایات یافت نمی شود، دنیا را مکار و حیله گر و دام گستر بر سر راه بندگان خدا معرفی می کنند و می فرمایند که پر از آفات و نکبت هاست و بندگان خدا را به چنگال مرگ می افکند. پس بایسته است که ما به آن پرسش پاسخ گوییم و دلیل نکوهش دنیا را بازشناسیم.

چرایی نکوهش دنیا

پاسخ مسئله این است که دنیا از این جهت که مخلوق خداست، نکوهیده، زشت و قبیح نیست. هرآنچه را خداوند خلق کرده، نیکو و زیباست: الَّذِی أَحْسَنَ کلَّ شَی ءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الإنْسَانِ مِنْ طِینٍ (سجده: ۷)؛ آنکه هرچه آفرید به نیکوترین شیوه ساخت و آفرینش انسان را از گِل آغاز کرد.

از دیدگاه قرآن، همه عالم، یعنی زمین، آسمان، ستارگان، خورشید، انسان ها، حیوانات و سایر مخلوقات، همه نیکو و دارای حسن و نفع اند و اگر از برخی پدیده ها به سایر پدیده ها زیان و ضرر می رسد، آن ضرر و زیان نسبی است. همه پدیده ها فی حدنفسه دارای نفع و حسن اند و شر مطلق در مخلوقات خداوند وجود ندارد. از سوی دیگر، پدیده های دنیوی چون ماه، ستارگان، دریا و کوه ها با انسان دشمنی ندارند و دارای شعور و عقل نیستند تا درصدد توطئه علیه انسان برآیند و بخواهند او را فریب دهند. همه موجودات عالم، مطیع امر و اراده الهی، و تسبیح گوی خداوندند: ثُمَّ اسْتَوَی إِلَی السَّمَاءِ وَهِی دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلأرْضِ اِئْتِیا طَوْعا أَوْ کرْها قَالَتَا أَتَینَا طَائِعِینَ (فصلت: ۱۱)؛ سپس به آسمان پرداخت و آن دودی (گاز یا بخاری دودمانند) بود؛ پس به آن و زمین گفت: خواه ناخواه بیایید. هر دو گفتند: فرمان بردار آمدیم.

برای فهم چرایی نسبت مکر و فریب به دنیا و نکوهش آن، با دانستن اینکه دنیا فاقد عقل و شعور است تا با سوءاستفاده از آنها به مکر و حیله پردازد و نیز با توجه به اینکه دنیا با کسی دشمنی ندارد تا به فکر ضربه وارد ساختن به او برآید، باید درباره رفتار و نگرش ها و امیال خود بیندیشیم و در این زمینه از آیات و روایات نیز مدد جوییم. با توجه به اینکه خداوند، انسان را از عقل و فطرت سالم برخوردار ساخت و به او فطرت خداخواه و حق جویی را عنایت کرد که در پی خوبی ها و زیبایی هاست، چه عواملی موجب می شوند که انسان از مسیر حق و فطرت و مسیر تکامل منحرف شود و با رفتن به بیراهه در دام شیطان سقوط کند؟ چرا انسان که می تواند به عالی ترین مراتب انسانی بار یابد، بکلی از خصایص انسانی تهی می شود و خوی حیوانی و شیطانی در او پدید می آید و حیوان صفت و شیطان صفت می شود؟

وقتی به احوال انسان ها می نگریم، می بینیم که جز انبیا و حضرات معصومین و ائمّه اطهار علیهم السلام (که به مقام عصمت دست یافته اند)، و اولیای خاص خدا و ازجمله امامزادگانی چون حضرت ابوالفضل، حضرت علی اکبر و حضرت معصومه علیهم السلام (که گرچه عصمتشان تضمین شده نبود، از عصمت عملی برخوردار بودند)، دیگر انسان ها، کم وبیش در معرض گناه و کار زشت قرار می گیرند و دست کم مرتکب گناه صغیره می شوند. حالْ با توجه به اینکه نسبت کسانی که معصوم از گناه اند و در طول عمر خود مرتکب هیچ گناهی نشده اند به سایر انسان ها اندک است، و با دانستن اینکه اغلب انسان ها مرتکب گناه می شوند، عواملی را بررسی خواهیم کرد که موجب می شوند انسان گناه کند.

عوامل عصیان و تباهی انسان

عامل اول که موجب می شود ما مرتکب گناه و انحراف شویم، جلوه ها و لذت های دنیوی است. وجود آن لذت ها و جاذبه های دنیوی و غرایز حیوانی، ما را به سمت گناه می کشاند؛ زیرا اگر هیچ لذتی در گناه نمی بود، هیچ انسان عاقلی مرتکب گناه نمی شد. پس وقتی انسان گناه را برخورداری از لذتی می یابد که شاید در فعل حلال برایش فراهم نباشد، به سوی گناه و فعل حرام کشیده می شود. پس نخستین عامل و شرط ارت