خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف شامل ۱۲۰ اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی تحلیلی روایی عنصر «بصیرت» در یاران امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف :

مقدمه

انقلاب جهانی حضرت مهدی(عج)، دارای یاران، اصحاب و کارگزارانی است که با تمام وجود در خدمت این نهضت الاهی هستند. اینان دارای ویژگی های برجسته و اوصاف بی نظیری هستند که به جهت وجود این ویژگی ها، شایستگی همراهی با انقلاب جهانی را پیدا کرده اند.

از آن جا که ویژگی یاران حضرت مهدی(عج) آیات و روایات متعددی را به خود اختصاص داده و تحلیل و بررسی این حجم از آیات و روایات از یک مقاله فراتر می باشد؛ بر آن شدیم این نوشتار را به یکی از مهم ترین ویژگی یاران آن حضرت، یعنی «بصیرت»، اختصاص دهیم. بصیرت، ویژگی درونی و واقعی اصحاب و یاوران حضرت مهدی(عج) است که در پرتو آن، ضمن شناخت درست راه حق، می توانند در تمام سختی ها و فتنه ها کنار حضرت قرار گیرند و خوف و ترس به خود راه ندهند.

عصر ظهور، دوران حیات طیبه و حیات معقول انسانی است؛ عصر حاکمیت عقلانیت و بصیرت افراد و جوامع و دوره بهتر زیستن و کمال گرایی است که کم تر نظیری می توان برای آن تصور کرد. در این عصر، تمامی ظرفیت ها و استعدادهای فطری و عقلی انسان، شکوفا می شوند و با شناختی همراه با بصیرت و عقلانیت، حیات نوینی فرا روی او گشوده می شود؛ چنان که پیامبر اسلام(ص) می فرمایند:

لَوْ لَم یبْقَ مِنَ الدُّنْیا إِلَّا یوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ ذَلِک الْیوْمَ حَتَّی یخْرُجَ رَجُلاً منّی فیمْلَأَهَا عدْلًا وَ قِسْطاً کمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْما؛ اگر از دنیا یک روز بیش باقی نمانده باشد، خداوند آن روز را آن قدر طولانی خواهد کرد تا مردی از تبار من ظهور کرده و زمین را چنان که پر از ظلم و ستم شده، از عدل و داد پر کند (شیخ صدوق، ۱۳۸۰، ج۴: ۱۷۷).

این وعده الاهی به طور حتم در پرتو یاران با بصیرتی خواهد بود که یک لحظه تردید و تزلزل در اطاعت محض از امام زمان خود نخواهند داشت؛ اگر چه گرد بادهای سهمگین تردیدهای دینی، دنیایی، معرفتی و وسوسه های اطرافیان و غیره، از هر طرف به شدّت وزیدن خواهد گرفت. در سایه این اعتقاد پولادین، تمام موجودات عالم شهد عدالت را خواهند چشید. البته در زمینه بصیرت مقالات متعددی به چاپ رسیده و مطالب فراوانی گفته شده است؛ ولی در زمینه یاران امام عصر(عج) و در خصوص این ویژگی نوشته ای یافت نشد. مقاله پیش رو نکته مذکور را محور مطالب خود قرار داده تا به تحلیل و بررسی دقیق تری در این زمینه دست یابد.

بصیرت و جایگاه آن در معارف دینی

برای فهم بهتر و تبیین کامل تر بحث، ابتدا لازم است معنای لغوی و اصطلاحی «بصیرت» بیان شود.

«بصیرت» در لغت به معنای دانایی، بینایی، بینایی دل، هوشیاری، زیرکی و یقین است (معین، بی تا، ج۱: ۵۴۶). برخی در معنای اصطلاحی بصیرت می گویند:

بصیرت قوّه قلبی یا نیرویی باطنی است که به نور قدس روشن گردیده و از پرتو آن، صاحب بصیرت، حقایق و بواطن اشیا را در می یابد. بصیرت به مثابه بَصَر (چشم) است برای نفس (جمعی از محققان، ۱۳۹۰، ج۳: ۲۷۱).

از این رو بصیرت، انسان را از حیرت و تشویش و تردید می رهاند و هرگونه شبهه ای را طرد می کند؛ چنان که صاحب منازل السائرین می گوید:

اَلبَصیرَهُ ما یخَلِّصُکَ منَ الحیرَه؛ بصیرت چیزی است که تو را از حیرت خلاص می سازد (شیخ الاسلامی، ۱۳۸۳: ۱۸۹).

در پرتو چنین ویژگی بی نظیر، فرد می تواند در مسیر امام زمان خود حرکت و از فتنه های عظیم به سلامت عبور کند.

بصیرت به تعبیر امیرالمؤمنیین(ع)، یعنی مشاهده درست و دقیق حوادث، تفکر و تدبّر در آن ها و سنجیدن مسائل و حوادث. بنابراین، بصیرت شامل آگاهی علمی و آگاهی عملی(همراه با نکته سنجی، درایت و فهم) است. در واقع بصیرت، همان بینش درست در شناخت حوادث، رویدادها و انتخاب صحیح و اقدام به موقع بر اساس این معرفت است.

قرآن کریم خطاب به پیامبر بزرگوار اسلام، اساس بندگی و پذیرش اسلام را بصیرت معرفی می کند:

قُلْ هذِهِ سَبیلی أَدْعُوا إِلَی اللَّهِ عَلی بَصیرَهٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنی؛ ای رسول ما! امت را بگو طریقه من و پیروانم همین است که خلق را با بینایی و بصیرت دعوت می کنیم (یوسف:۱۰۸).

در حقیقت در سراسر تاریخ، انبیای الاهی و اهل بیت(ع) به دنبال تربیت افراد با بصیرت بودند؛ چرا که گاهی یک فرد بی بصر با بصیرت برای امام بسیار ارزشمند تر از افراد با بصر بی بصیرت بوده است؛ چون امام در پیش چشم آنان بود و آن ها، آن حضرت را نمی دیدند. ابو بصیر می گوید:

با امام باقر(ع) وارد مسجد النبی شدیم. امام(ع) فرمود: از مردم بپرس مرا می بینند؟ از هر که پرسیدم که آیا ابوجعفر(ع) را دیده اند یا نه؛ پاسخ منفی بود! در این هنگام ابوهارون که نابینا بود، وارد شد. حضرت فرمود: از او هم بپرس! پرسیدم آیا ابو جعفر(ع) را در مسجد می بینی؟ فوراً پاسخ داد: مگر کنار تو نایستاده است! پرسیدم: از کجا دانستی؟ گفت: چگونه ندانم، در حالی که نور درخشنده ای از او ساطع است (مجلسی، ۱۴۰۳، ج۴۶: ۲۴۳).

برای درک بهتر این ویژگی لازم است به وضعیت و نحوه برخورد و استقامت یاران ائمه معصومین(ع) و عکس العمل آن سلاله های پاک عترت رسول الله(ص) هر چند مختصر، گذری تاریخی داشته باشیم:

بعد از پیامبر خدا(ص) ابتدا به کلام صدیقه طاهره(ع) در مسجد پدر برای دفاع از امام زمان خود اشاره می کنیم که فرمود:

یا مَعْشَرَ الْبَقِیهِ وَ یا عِمَادَ الْمِلَّهِ وَ حَصَنَهَ الْإِسْلَامِ مَا هَذِهِ الْفَتْرَهُ فِی حَقِّی وَ السِّنَّهُ عَنْ ظُلَامَتِی. ..؟! ای یادگاران زمان پیامبر و ای عماد ملت، و ای حصن اسلام این چه فترت است در حق من، و این چه غفلتی است از ستم بر من (اربلی، ۱۳۸۱: ج۱: ۴۸۹).

در حالی که مسلمانان به دعوت حضرت زهرا(ع) پاسخ مثبتی ندادند؛ در برابر آن می بینیم

که به محض اعلام ظهور، با وجود خطرات همه جانبه و تنهایی امام، یاران خاص (۳۱۳ نفر) در کم ترین زمان خود را به حضرت رسانده، بیعت و اطاعت کامل خود از حضرت مهدی(عج) را اعلان می کنند (عاملی، ۱۴۲۵، ج۵: ۱۴۶) و این، همان بصیرتی است که این مقاله به آن پرداخته است.

همچنین امیرالمؤمنین(ع) در سخنان متعدد، با عباراتی مختلف مطالبی فرمودند که حاکی از نبود یاران با بصیرت است. وقتی رنگ بی بصیرتی، یاران ایشان را فرا می گیرد، آن حضرت می فرمایند:

ای کسانی که شبیه مردان هستید، و حال آن که مرد نیستید! (نهج البلاغه: خطبه۱۲۷).

البته همیشه اندکی یاران با بصیرت که در این ویژگی همانند یاران امام عصر(عج) بودند؛ وجود داشته اند. لذا در جایی دیگر امام(ع) از یاران با بصیرت خود سراغ می گیرد:

أَینَ إِخْوَانِی الَّذِینَ رَکبُوا الطَّرِیقَ وَ مضَوْا علَی الْحقِّ أَینَ عَمَّارٌ وَ أَینَ ابْنُ التَّیهَانِ وَ أَینَ ذُو الشَّهَادَتَینِ وَ أَینَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِینَ تَعَاقَدُوا عَلَی الْمنِیهِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَی الْفَجَرَهِ قَالَ ثُمَّ ضَرَبَ بِیدِهِ [إِلَی ] عَلَی لِحْیتِهِ الشَّرِیفَهِ الْکرِیمَهِ فَأَطَالَ الْبکاء. ..؛ کجایند برادران من؟ همان ها که در مسیر صحیح گام نهادند و در راه حق پیش افتادند؟ کجاست عمار[۱]؟ کجاست ابن تیهان[۲]؟ و کجاست ذوالشهادتین[۳] و کجایند همانند آنان از برادرانشان که پیمان جانبازی بستند و سرهایشان را برای ستمگران فرستادند (همان: ۱۸۲).

نیز در مورد مالک اشتر، وقتی خدمت امام زمان خود رسید، حضرت به وی فرمود:

مَا الَّذِی أَدْخَلَک عَلَی فِی هَذِهِ السَّاعَهِ یا مَالِک؟ فقُلْتُ: خیراً یا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ، وَ شَوْقِی إِلَیک فَقَالَ: صَدَقْتَ وَ اللَّهِ یا مَالِک؛ ای مالک چه چیزی باعث شد در این دل شب نزد من آیی؟ گفتم: در پی سعادت و شوق و محبتم به شما. فرمود: «به خدا راست می گویی ای مالک!… (دیلمی، ۱۴۱۲، ج۲: ۱۲۷).

و هنگام شهادتش فرمود:

مَالِک وَ مَا مَالِک لَوْ کانَ جَبَلًا لَکانَ فِنْداً وَ لَوْ کانَ حَجَراً لَکانَ صَلْدا …. مالک، چه مالکی! به خدا اگر کوه بود، در سرافرازی، کوهی بود و اگر سنگ بود، سنگی سخت و محکم بود. .. (نهج البلاغه، حکمت۴۴۳).

البته دلیل ما بر شباهت این یاران اندک با یاران خاص حضرت روایاتی است که دال بر رجعت آنان در عصر ظهور و یکی شدن آنان با یاران حضرت می باشد.[۴]

شهید مطهری در تعریف روشن بینی یا همان بصیرت که تجلی آن در رفتار امام حسین(ع) بود، می نویسد:

روشن بینی یعنی چه؟ یعنی حسین(ع) در آن روز چیزهایی در خشت خام می دید که دیگران در آیینه هم نمی دیدند (مطهری، ۱۳۶۸، ج۱: ۸۴).

با اندکی دقت، حلقه گمشده این دوران را می توان همان بصیرت و روشن بینی عالمانه و دینی دانست که اهل بیت(ع) در پی این ویژگی در یاران خویش بوده اند.

در نتیجه ما بر آن شدیم در پی ویژگی خاصی از یاران باشیم که در زمان تنهایی امام زمان(عج) در کنار ولی خدا باشند؛ نه فقط برای امام گریه کنند؛ بلکه کسانی باشند چون سلمان و مقداد برای زهرای اطهر(ع) و چون مالک اشتر برای امیرالمؤمنین(ع).

مولفه ها و ابعاد بصیرت و جایگاه آن نزد یاران امام

«بصیرت»، روشن بینی، اندیشمندی، دانایی حکیمانه و انسانی است که همچون چراغی پرنور در شب تاریک جلو انسان را روشن می کند و راه کمال و انسانیت را برای وی نمایان می سازد و سقوط او را در جهالت، ضلالت و فتنه ها مانع می گردد (کارگر، ۱۳۸۹: ۲۸). این بصیرت، به عنوان ویژگی برجسته یاران امام زمان(عج) مورد توجه جدی روایات بوده است.

از آن جا که بصیرت، واژه ای عام است، نمی توان آن را به یک ویژگی منحصر دانست؛ بلکه باید از ابعاد گوناگون، آن را در مورد یاران امام عصر(عج) بررسی کرد. بنابراین، سعی شده است بصیرت از جنبه های متعددی که در روایات آمده، مورد واکاوی قرار گیرد.

۱. بصیرت اعتقادی

مهم ترین بُعد در بصیرت، «شناخت» است؛ یعنی انسان با بهره مندی از شناخت درست و اصولی، در رهروی از امام خود، هیچ گاه به شک دچار نشود و از موانع در مسیر به آسانی عبور کند. شخص بصیر، بدون داشتن شناخت واقعی، دارای شخصیتی ناقص است؛ چنان که امام کاظم(ع) به حسن بن عبدالله فرمود:

ابوعلی! حالتی در تو هست که من دوست دارم و مرا شادمان می کند. تنها نقص تو این است که شناخت و معرفت نداری. باید به دنبال آن بروی و آن را به دست آوری (کلینی، بی تا، ج۱: ۲۸۶).

از آن جا که انسان بصیر دارای ویژگی های منحصر به فرد است، در ابعادی که بحث می شود، اگر چه در کلیت هر بُعد افرادی همگن با آن ها وجود دارند؛ در ترازوی الاهی، اعمال آن ها که بی بصیرتند، ارزشی ندارد؛ در این جهت خداوند می فرماید:

وَ مَنْ یؤْتَ الْحِکمَهَ فَقَدْ أُوتِی خیراً کثیرا؛ هر که حکمت یافت، خیری فراوان یافت (بقره: ۲۶۹ ).

امام باقر(ع) می فرمایند:

منظور از” حکمت” معرفت و بصیرت است (عیاشی، ۱۳۸۰، ج۱: ۱۵۱).

نیز در روایتی امام صادق(ع) فرمودند:

حکمت اطاعت خدا و شناختن امام است (کافی، بی تا، ج۱: ۱۸۵).

امام علی(ع) در زمینه بصیرت همراه با شناخت یاران امام زمان(عج) می فرمایند:

رجالٌ مؤمنونَ عرَفُوا الله حقَّ معرِفَتهِ و هم أنصارُ المهدی فی آخرِ الزمان؛ مردانی که خدا را آن چنان که شایسته است، شناخته اند، و آنان یاوران مهدی(عج) در آخرالزّمان اند (مجلسی، ۱۴۰۳، ج ۵۷: ۲۲۹؛ صافی گلپایگانی، ۱۴۱۹: ۶۱۱).

البته شناخت دارای مراحلی است که به بیان امام صادق(ع) از شناخت خداوند آغاز می شود:

اللَّهمَّ عرِّفْنِی نَفْسَک؛ فإِنَّک إِن لَم تُعَرِّفْنِی نَفْسَک لَمْ أَعرِفْ نَبِیک. ..؛ خدایا! خودت را به من بشناسان! چرا که اگر خودت را به من نشناسانی، رسولت را نخواهم شناخت… (کلینی، بی تا، ج۱: ۳۷۱).

همان طور که در این دعای شریف آمده، این شناخت خداوند است که راه گشای معرفت امام بوده و چشم دل را که از چشم بصر مهم تر است، بینا می کند. امیرالمؤمنین(ع) می فرمایند:

ذَهابُ الْبصَرِ خیرٌ منَ عَمْی الْبَصیرَهِ؛ کوری چشم بهتر از کوری دل است (تمیمی آمدی، ۱۴۰۷: ۴۱).

چرا که با کوری بصر جابر بن عبدالله انصاری می شوی؛ ولی در نبود بصیرت سرنوشت چنین شخصی از طلحه و زبیر بهتر نخواهد بود!

۲. بصیرت عملی

«بصیرت عملی»، بدان معناست که اصحاب حضرت مهدی(عج) در اطاعت و پیروی از امام خود کوتاهی نمی کنند و مطیع و فرمان بردار مخلص آن حضرت هستند.

عمل عبادی و البته با بصیرت، انسان را به مقصد می رساند. لذا امام صادق(ع) فرمود:

الْعَامِلُ عَلَی غَیرِ بَصِیرَهٍ کالسَّائِرِ عَلَی غیرِ الطرِیقِ لَا یزِیدُهُ سُرْعَهُ السَّیرِ إِلَّا بُعْداً؛

کسی که بدون آگاهی عمل می کند، همچون کسی است که از بیراهه می رود که هرچه بر سرعت سیر خود بیفزاید، از جاده اصلی دورتر می شود (کافی، بی تا، ج۱: ۴۳).

بر اساس روایات، یاران امام زمان(عج) در اوج بصیرت عملی و اطاعت هستند که می توان آن را در دو بعد بررسی کرد:

الف. اطاعت از خداوند

قدم اوّل بصیرت عملی، اطاعت از دستورات، اوامر و نواهی خداوند است که اصحاب حضرت مهدی(عج) در این زمینه، سرآمد همگان هستند. امام علی(ع) در این باره می فرمایند:

فَهُمُ الّذینَ وحَّدوا اللهَ حقَّ تَوحیدهِ؛ آنان به وحدانیت خداوند، آن چنان که حق وحدانیت اوست، اعتقاد دارند؛ (کامل سلیمان، ۱۳۷۶: ۲۲۴).

در حدیثی دیگر پیامبر اکرم(ص) در مورد آنان می فرمایند:

مُجِدُّونَ فی طاعهِ الله؛ آنان در طریق عبودیت خداوند اهل جدیت و تلاشند (مجلسی، ۱۴۰۳، ج۳۶: ۲۰۷)

تأیید و رضایت الاهی از این اطاعت محض در قرآن مورد اشاره واقع شده است؛ آن جا که خداوند می فرماید:

یا أیها الذین ءامَنُوا، مَن یرتَدَّ مِنکُم عَن دینهِ فَسَوفَ یأتِی اللهُ بِقَومٍ یحِبُّهُم و یحِبُّونَه أذِلهٍ عَلی المؤمنینَ أعِزَّهٍ علی الکافرینَ یجَاهِدُونَ فی سَبِیلِ اللهِ و لایخَافُونَ لومَه لائِم ذلک فضلُ اللهِ یؤتِیهِ مَن یشاءُ و اللهُ واسعٌ علِیم؛ ای کسانی که ایمان آورده اید! هر کس از شما از آیین خود باز گردد ]به خداوند زیانی نمی رساند[ خداوند جمعیتی را می آورد که آن ها را دوست دارد و آنان نیز او را دوست دارند؛ در برابر مؤمنان متواضع و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند. آن ها در راه خدا جهاد می کنند و از سرزنش هیچ ملامت گری هراس ندارند. این فضل خداست که به هر کس بخواهد و شایسته ببیند، می دهد و [فضل] خداوند وسیع و داناست (مائده: ۵۴).

امام علی(ع) در تفسیر این آیه می فرمایند:

هُم اصحابُ القائِم(عج)؛ آنان یاوران امام قائم(عج) هستند (صافی گلپایگانی، ۱۴۱۹: ۴۷۵).

همچنین امام صادق (ع) می فرمایند:

صاحب این امر، در پرتو این آیه [در حمایت چنین یارانی آگاه و دلاور] محفوظ است (بحرانی، ۱۴۱۹، ج۱: ۴۹۷).

اصحاب حضرت مهدی(عج) در پرتو اطاعت از خداوند، هم محبوب خداوند هستند و هم از سرزنش هیچ سرزنش کننده ای، هراسی به دل راه نمی دهند.

ب. اطاعت محض از امام

اصحاب و یاران حضرت مهدی(عج) کسانی هستند که با دل و جان و آگاهی و بصیرت تمام، از دستورات امام خود پیروی می کنند و در عمل، التزام، پایبندی و تعهد خود را به ایشان نشان می دهند. این طاعت، در طول اطاعت و فرمان برداری از دستورات خداوند است.

اگر به صرف اطاعت خداوند، بصیرت حاصل می شد، نباید شاهد وجود افرادی مانند خوارج در برابر امامان در طول تاریخ می بودیم. بنابراین، اطاعت از امام گویای درستی و حقیقی بودن ویژگی اول است.

درخشش یاران امام زمان(عج) در اطاعت از محبوب خود در کلام امام صادق(ع) چنین به تصویر کشیده شده است:

رِجَالٌ کأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِیدِ لَا یشُوبُهَا شَک فِی ذَات اللَّه أَشَدُّ مِنَ الْحَجَر… هُمْ أَطْوَعُ لَهُ مِنَ الْأَمَهِ لِسَیدِهَا کالْمَصَابِیحِ کأَنَّ قُلُوبَهُمُ الْقَنَادِیلُ؛ مردانی که دل هاشان به سان پاره آهن است. در ایمانشان به خدا و وعده ی او ذرّه ای تردید ندارند و باور آنان از کوه سخت تر است. .. ایشان در فرمانبرداری از سالار خویش مطیع تر از کنیز نسبت به مولای خود می باشند. آنان بسان چراغ های روشنگرند… دل هایشان بسان مشعله های پر نور است (مجلسی، ۱۴۰۳، ج۵۲: ۳۰۸).

اگر چنین اطاعتی از امام زمان(عج) وجود نداشته باشد، هیچ حرکتی به ثمر نمی رسد؛ چنان که در انقلاب اسلامی اطاعت برخی از بزرگان در پیشبرد انقلاب اسلامی نقش بسزایی داشت. یکی از این افراد میرزا جواد آقا تهرانی(ره) بود. ایشان در مشهد، یکی از علمای بزرگ بود و بر خلاف امام خمینی(ره) که علاوه بر فقه و اصول استاد عرفان و فلسفه بودند؛ وی از بزرگان مکتب تفکیک و مخالف عرفان و فلسفه بود. همین شخصیت با سن بالا و عدم توانایی، در مواردی متعدد در لبیک به فرمان امام خمینی(ره) به جبهه رفت؛ با این اعتقاد که اطاعت از امام خمینی واجب است؛ با این که در مباحث علمی با امام خمینی(ره) رویه ای متفاوت داشت.[۵]

امام صادق(ع) در روایتی ویژگی پیروان امام زمان(عج) را چنین بیان می کنند:

طوبی لِشِیعَهِ قائمِنَا المُنتَظِرِینَ لِظهُورِهِ فی غَیبَتهِ وَ المُطِعِینَ لَهُ فِی ظُهُورِهِ أُولَئِکَ أَولِیاءُ اللهِ الَّذینَ لاخَوفٌ عَلَیهِم وَ لاهُم یحزَنُونَ؛ خوشا به حال شیعیان قائم(عج) که در زمان غیبتش منتظر ظهور او هستند و در هنگام ظهورش فرمانبردار او. آنان اولیای خدا هستند؛ همان ها که نه ترس آن ها را فرا می گیرد و نه اندوهگین می شوند (شیخ صدوق، ۱۳۸۰، ج۲: ۳۹).

امام صادق(ع) راز و حلقه اتصال این زمینیان با عرشیان را در مناجات ها و ناله های شبانه آنان می دانند:

رِجَالٌ لَا ینَامُونَ اللَّیلَ لَهُمْ دَوِی فِی صَلَاتِهِمْ کدَوِی النَّحْلِ یبِیتُونَ قیاماً علَی أَطْرَافِهِمْ وَ یصْبِحُونَ عَلَی خُیولِهِمْ رُهْبَانٌ بِاللَّیلِ لُیوثٌ بِالنَّهَار؛ بزرگ مردانی که شب ها را نمی خوابند. برای آن ها زمزمه ای است در نمازشان، همچون زمزمه انبوه زنبوران. شب ها را شب زنده داری می کنند، و صبح می کنند در حالی که بر مرکب های خویش سوارند [و آماده پیکار] راهبان شب هستند و شیران روز (مجلسی، ۱۴۰۳، ج۵۲: ۳۰۸).

این تشبیه ها در روایات واقعاً در نوع خود بی نظیر است؛ چون بالاترین مثال برای بهترین اطاعت در عرف انسان ها نحوه اطاعت پذیری برده در مقابل مولای خویش است و حال آن که امام صادق(ع) که خود بالاترین مرتبه را در عبادت دارند، در وصف یاران امام زمان(عج) اطاعت آنان را حتی از برده در مقابل ارباب خویش بالاتر می دانند. قطعاً این نحوه اطاعت در پرتو آن اعتقاد اولیه به یگانگی خداوند متعال است.

۳. بصیرت سیاسی

اصحاب و یاران امام زمان(ع)، در شناخت مسائل و موضوعات سیاسی و گزینش راه درست، از بصیرت بالایی برخوردار هستند. راه خطا و اشتباه نمی روند و در فتنه ها و آشوب های سیاسی، گرفتار انحراف نمی شوند.

مهم ترین عامل انحراف سیاستمداران، ترس از قدرت مداران و دنیا پرستی است که امیرالمؤمنین(ع) یاران امام زمان(عج) را از این دو خصلت بری می دانند:

یؤلِّف اللّه بَینَ قلُوبِهِم، لا یستوحِشُونَ منْ أحَدٍ وَلا یفْرَحُونَ بِأحَدٍ یدْخَلُ فِیهِم؛ خداوند بین دل های آن ها الفت برقرار می کند. ایشان از کسی و قدرتی وحشت ندارند و نه به خاطر پیوستن فرد یا قدرتی به گروهشان به شادمانی و غرور دچار نمی گردند» (جمعی از نویسندگان، ۱۴۱۱، ج۳: ۱۰۰).

عامل دیگری که گریبان بسیاری را در طول تاریخ گرفته و موجب انحراف یاران اهل بیت حتی خواص بوده، فتنه ها است؛ ولی یاران امام زمان(عج) عاری از آن هستند: امیرالمؤمنین(ع) می فرمایند:

إِبانُ وُرُودِ کلِّ مَوْعُودٍ وَ دُنُوٍّ منْ طلْعَهِ مَا لَا تَعْرِفُونَ أَلَا وَ إِنَّ منْ أَدْرَکها مِنَّا یسْرِی فِیهَا بِسِرَاجٍ مُنِیرٍ وَ یحْذُو فِیهَا عَلَی مِثَالِ الصَّالِحِینَ لِیحُلَّ فِیهَا رِبْقاً وَ یعتِقَ فیهَا رِقّاً وَ یصْدَعَ شَعْباً و