خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زیارت عاشورا و سوالاتی پیرامون آن

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زیارت عاشورا و سوالاتی پیرامون آن :

بسم الله الرحمن الرحیم

۱-سند زیارت عاشورا حدیث قدسی است؟

۲-لعن در زیارت عاشورا به نظر حضرتعالی عین آنچه وارد شده معتبر و باید خوانده شود؟

۳-برای سجده آخر زیارت عاشورا اگر مهر وجود نداشت بر چه چیزی می توان سجده کرد؟ آیا نفس سجده زیارت عاشورا واجب است؟

۴-منظور اولا ثانیا. . . در زیارت عاشورا (لعن ) چه کسانی هستند؟

۵-چرا به امام حسین سلام الله علیه ثارالله می گویند؟

۶-چرا به امام حسین علیه السلام اباعبدالله می گویند؟

۷-فلسفه سجده زیارت عاشورا را بفرمایید

۸-در زیارت عاشورا صد لعن هست و خیلی وقت می برد راهی دارد کمتر بخوانیم

بسمه تعالی و بحمده

پاسخ سؤال اول:

سند زیارت عاشوراء: اصلی ترین و قدیم ترین متنی که زیارت عاشورا در آن وارد شده، کتاب کامل الزیارات است. مؤلف کتاب متن زیارت را با پنج واسطه از حضرت باقرالعلوم علیه السلام نقل کرده و سپس صاحب کتاب مصباح المجتهد به نقل این زیارت مبادرت ورزیده است.

این زیارت را شیخ طوسی رضوان الله تعالی علیه در کتاب مصباح المتهجد ص۷۷۳ با این سند نقل نموده است:

“محمد بن اسماعیل بن بزیع عن صالح بن عقبه عن ابیه عن ابی جعفر (الامام الباقر) علیه السلام”

و در واقع این زیارت را امام محمد باقر سلام الله علیه به علقمه بن محمد حضرمی آموخته است.

و اما متن زیارت: این زیارت تجدید عهد هر روزه پیروان حسین بن علی سلام الله علیه با مولای خویش است که همراه «تولی» و «تبرّی» است و خط فکری و سیاسی زائر را در برابر دوستان و دشمنان اسلام و اهل بیت، ترسیم می کند و اعلام همبستگی و سلم و صلح با موافقان راه حسین سلام الله علیه و اعلام جنگ و مبارزه با دشمنان حق است

پاسخ سؤال دوم:

لعن و نفرین به عنوان «برائت»، یکی از شروط «تقرّب» است؛ همان گونه که در زیارت امام حسین علیه السلام می گوییم: «یا ابا عبداللّه! انّی اتقرّب الی اللّه و الی رسوله و الی امیرالمؤمنین و الی فاطمه و الی الحسن و الیک بموالاتک و بالبرائه ممّن قاتلک و نصب لک الحرب و بالبرائه ممّن اسّس اساس الظّلم

در قرآن کریم، هم لعن آمده[۱] و هم سلام، [۲] همان طور که در زیارت عاشورا هم لعن و هم سلام آمده است، اما موارد لعن در قرآن و زیارت عاشورا بیش از سلام می باشد، از باب مثال در زیارت عاشورا، لعن ۲۱ بار و سلام ۱۲ بار تکرار شده است. تقدم لعن بر سلام، همانند تکرار بیشتر لعن می تواند اشاره به این واقعیت باشد که لعن از اهمیت بیشتری برخوردار است، چرا که به طور عادت در مقام بیان مطالب آن مطلبی که از اهمیت بیشتری برخوردار می باشد هم تکرار می شود و هم مقدم ذکر می شود.

حقیر زمانی بعنوان کارشناس رسانه ملی در حال ضبط برنامه ای در موضوع نهضت عاشورا به نام «ناگفته هایی از حقایق عاشورا» بودم [۳] در مورد لعن زیارت عاشورا با تحقیقات انجام گرفته به نتیجه رسیده بودم که لعن در زیارت عاشورا تحریف شده و در واقع از لسان معصوم نیست و قرار بود فردای آن روز جهت ضبط به رسانه ملی جهت ضبط بروم صبحگاه خانواده تماس گرفتند که استاد رضوان الله تعالی علیه را به خواب دیدند که فرمودند به فلانی (حقیر) بگو احتیاط کنند؛ حقیر تماس گرفتم و رفتن به رسانه را منتفی نمودم چند روزی گذشت و تهیه کننده درخواست نمود که جهت ضبط مجدد بروم آن شب خودم در عالم رؤیا خدمت عالمی که هنوز قیافه آن عالم را به یاد دارم رسیدم ایشان با دست راست و انگشت اشاره به طرف حقیر فرمودند شما کامل الزیارات را مجدد بخوان؛ از خواب برخواستم و با اینکه کتاب گرانسنگ کامل الزیارات را مطالعه کرده بودم ولی در منزل نداشتم از بوستان کتاب قم خریداری کردم و مدت ۱۵ روز بطوردقیق آن را مطالعه نمودم و با علم و یقین به این موضوع رسیدم که لعن در زیارت عاشورا تحریف نشده و در واقع از لسان معصوم صادر شده است.

در لعن های زیارت عاشورا، لعنت فرزند یزید را که آدم خوبی بود نیز شامل می شود، پس چطور متن زیارت عاشورا معتبر است؟

مرحوم میرزا ابوالفضل تهرانی در شرح زیارت عاشورای خود، ضمن تأیید این وجه دو مؤید برای آن ذکر می کند:

۱- بنی به امیه اضافه شده است و اضافه، حقیقت در عهد است؛ یعنی مراد از بنی­امیه آن جماعت معهود از فرزندان امیه هستند که با اهل بیت دشمنی و از آنان نفرت داشتند.

۲- در روایتی، امام معصوم سلام الله علیه واژه بنی­امیه را به کار می برد، و در ادامه آن را به ابوسفیان و معاویه و آل­مروان تطبیق می کند. [۴]

در نتیجه؛ بر فرض این که معاویه پسر یزید مشمول لعن الاهی نباشد، باید گفت به قرینه مقامیه، مراد از بنی­امیه جماعت خاصی از آنان است که فردی مانند معاویه در زمره آنها محسوب نمی­شود. [۵]

پاسخ سؤال سوم

شخص که برای سجده زیارت عاشورا مهر در دسترس ندارد آیا میتواند روی دستش سجده کند و لازم نیست سجده زیارت عاشورا باید رو به قبله باشد و باید وضو داشته باشیم

پاسخ سؤال ۴

از همه جالب تر پاسخی است که مرحوم شیخ طوسی در شرایطی بسیار سخت داده است: «در تاریخ آمده که چون دشمنان شیخ طوسی نزد خلیفه عباسی سعایت او را کردند و خلیفه، منظور از این چهار نفر را که در زیارت عاشورا آمده و مرحوم شیخ طوسی آن را در کتاب «مصباح المتهجد» آورده، پرسید، پاسخ داد: اشتباه به عرض شما رسانده اند؛ مراد از «اولی» قابیل است که هابیل را به ناحق کشت؛ «دومی» قیدار، پی کننده شتر حضرت صالح علیه السّلام است؛ «سومی» قاتل حضرت یحیی بن زکریا علیهما السّلام است؛ و «چهارمی» ابن ملجم، قاتل علی بن ابی طالب (علیه السّلام) است. خلیفه با شنیدن توجیه شیخ طوسی از زرنگی او خوشش آمد و نه تنها سخن سعایت کنندگان را نپذیرفت، بلکه جایگاه شیخ را نزد خود رفعت بخشید و آنان را تنبیه نمود. »[۶] بنابراین در پاسخ به طرف وهابی بدون این که به یقین حکم کنیم منظور از این چهار نفر چه کسانی هستند، می گوییم: آنان کسانی هستند که به پیامبران و اهل بیت (علیهم السّلام) ظلم آگاهانه روا داشته اند که به خاطر ظلم آگاهانه مستحق لعن و نفرین می باشند و هیچ مسلمانی نیست که مخالف لعن دشمنان پیامبران و اهل بیت علیهم السّلام باشد.

پاسخ سؤال ۵:

اضافه «ثار» به «الله» اضافه تشریفیه است؛ یعنی این خون به الله که شریف­ترینِ موجودات است، اضافه شده تا کسب شرافت کند و دانسته شود که این خون، خون شریفی است؛ زیرا برای خدا ریخته شده و از این رو به خدا تعلق دارد، همان گونه که در «هذِهِ ناقَهُ اللَّه»[۷] ناقه به الله یا در «بیت الله» و «عِنْدَ بَیْتِکَ الْمُحَرَّم »[۸]، بیت به الله و ضمیر خطاب، برای کسب شرافت، اضافه گردیده است. [۹]

از کلام علامه مجلسی (ره) استفاده می­شود که «الثأر» به معنای خون و خونخواهی آمده است[۱۰]؛ و آنچه گفته ایشان را تأئید می­کند معنایی است که کتاب لسان العرب از واژه «الثار» ارائه کرده است. این کتاب لغت می­گوید: «الثَّأْرُ الطَّلَبُ بالدَّمِ، و قیل: الدم نفسه»؛ یعنی واژه «الثار» به معنای طلب کردن خون است و گفته شده که به معنای خود خون نیز آمده است. [۱۱] پس می­توان گفت که حسین سلام الله علیه خون خدا است، اما آیا براستی می­توان این معنا را پذیرفت و آیا خدا جسم است که خون داشته باشد و آیا اصولا چنین تصوری از خدا می­تواند صحیح باشد؟!

در پاسخ باید گفت: واژه­هایی؛ مانند یدالله و. . . که در فرهنگ اسلامی بکار برده می­شود، یک تعبیر کنایی یا مجازی تلقی می­شود[۱۲]؛ مثلا آن­گاه که گفته می­شود علی یدالله است، منظور این نیست که خدا جسم است و مانند انسان دستی دارد و دست او حضرت علی سلام الله علیه است، بلکه مقصود آن است که علی صلوات الله علیه مظهر قدرت الاهی است.

پاسخ سؤال ۶

از آداب و رسوم رایج میان اعراب این است نام کوچک اشخاص را در جمع بهکار نمی برند بلکه برای صدا زدن او از لقب و یا کنیه استفاده می کنند این را نوعیاحترام به طرف مقابل حساب می کنند مثال: ابوتراب یکی از کنیه های افتخار آمیز امیرمومنان علی علیه السلام است که رسول خدا صلی الله علیه و آله در غزوه ذات العشیره آن حضرت را با این کنیه مورد خطاب قرار داد. تراب به معنای خاک [۱۳] و نیز خود زمین [۱۴] آمده است. این کنیه در مفهوم لغوی به معنای پدر خاک و پدر زمین است. نه اینکه امیرالمومنین فرزندی به نام «تراب» داشته باشند.

در مورد حضرت سید الشهدا سلام الله علیه روایتی است که می فرماید: عَنْ امام الصادق علیه السلام قالَ:

« قالَ علی عَلَیهِ السَّلام لِلْحُسَینِ علیه السلام: یا اباعَبداللهِ اُسْوَهٌ اَنْتَ قَدْماً. فقالَ: جُعِلْتُ فِداکَ ما حالی؟ قال: عَلِمْتَ ما جَهِلوا وَسَینَتْفَعُ عالِمٌ بِما عَلِمَ. یا بَنیاسْمَعْ وَ ابْصِرْ مِنْ قَبْلِ اَنْ یاْتیکَ فَوَالّذی نَفْسی بِیدِهِ لَیسْ فَکَنَّ بَنوُ اُمیهٍ دَمَکَ ثُمَّ لایزیلونَکَ عَن دینِکَ وَ لاینْسونَکَ ذِکْرَ رَبَّکَ.

فَقال الْحُسینُ علیه السلام: وَ الّذی نَفْسی بِیدَه حَسْبی اَقْرَرْتُ بِما اَنْزَلَ اللهُ وَ اَصَدُّقَقَوْلَ نَبی اللهِ وَ لا اُکَذُّبُ قَوْلَ اَبی»[۱۵]

امام صادق علیه السلام فرمود: « علی علیه السلام به حسین علیه السلام فرمود: