خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه

فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه شامل ۶۹ اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه :

«فایل پاورپوینت کامل محمدبن ابی حذیفه»، از صحابه ی رسول اکرم صلی الله علیه و آله و فرزند ابوحذیفه بن عتبه بن ربیعه بن عبد شمس بن عبد مناف قریشی است

پدرش ابو حُذَیفه قیس بن عتبه ی بن ربیعه، جزو اولین مسلمانان صدر اسلام و از کسانی است که دو بار مهاجرت نمود؛ یک بار با جعفر طیار به حبشه رفت، بعد از مدتی به مکه برگشت و بار دیگر با رسول خدا(ص) به مدینه مهاجرت کرد.

وی قبل از اینکه پیامبر(ص) به “دار الارقم” برود، مسلمان شد و با همسرش سهله ی بنت سهیل بن عمرو به حبشه مهاجرت کرد و پسرش محمد در آنجا به دنیا آمد [ این زوج مؤمن به خاطر عشق به پیامبر(صلی الله علیه و آله) نامش را محمد نهادند]. ابی حذیفه دو باره به مکه برگشت، همراه رسول خدا در مکه بود تا این که پیامبر و مسلمانان به مدینه مهاجرت کردند.

رسول خدا(ص) میان ابو حذیفه و عبّاد بن بشر “عقد برادری” بست. او در تمام جنگ ها شرکت کرد. (اسدالغابه، ابن اثیر، ج۳، ص۱۵۹.

قبول دین با معرفت

عبد الرحمن بن ابی زناد، از پدرش نقل می کند که می گفته است: ابو حذیفه در جنگ بدر حاضر بود و از پدر خود، (عتبه ی بن ربیعه) دعوت به نبرد کرد، خواهرش هند [جگر خوار] نیز این دو بیت را در هجو ابو حذیفه سرود:

فما شکرت أباً رباک من صغر– حتی شببت شباباً غیر محجون

الأحول الأثعل المشؤوم طائره– أبو حذیفه شر الناس فی الدین

آیا حاضر نیستی پدری را که از کودکی تا هنگامی که جوان برومندی شده ای و پرورشت داده است، سپاسگزار باشی؟

لوچ چشمی که دندان های نامرتب دارد، بدیمن و نافرخنده، ابو حذیفه که در آیین از همگان بدتر است.

ابن عبد البر در جواب هند گفته:

آن گونه که تو ادعا کردی، نیست بلکه ابوحذیفه از بهترین هاست در تدین و دینداری. بلی، گویندی این شعر (هند) خودش در آن زمان از بدترین و بی دین ترین مردم بود.(الاستیعاب، ابن عبد البر، ج۲، ص ۲۰.

ابوحذیفه در جنگ احد و خندق و دیگر جنگ ها همراه رسول خدا(ع) شرکت کرد و در سال دوازدهم هجرت، در پنجاه و سه یا چهار سالگی در جنگ یمامه (جنگ مسیلمه کذاب به روزگار خلافت ابوبکر شهید شد.( ترجمه طبقات کبری، ج ۳،ص۷۴.

تسلیم حق و حقیقت

بعد از پایان جنگ بدر، به دستور پیامبر(ص) اجساد مشرکان را در چاه افکندند.

وقتی پیامبر اسلام نگاهی به ابو حذیفه ـ که فرزند عتبه و برادر ولید و برادرزاده شیبه بود ـ کرد، آثار اندوه و ناراحتی را در چهره اش دید. پیغمبر فرمود: شاید درباره پدرت چیزی به دل گرفتی؟ گفت: هرگز ای پیغمبر خدا! باکی از حیث پدرم ندارم ولی او خردمند و دانا و بردبار (و فاضل) بود؛ من امیدوار بودم که به اسلام موفق شود اما چون او را در حال کفر کشته دیدم، محزون شدم! پیغمبر برای ابوحذیفه دعای خیر نمود.( ترجمه کامل ابن اثیر، ج ۷، ص۱۴۵.

فضایل محمد و بودنش در جبهه ولایت و امامت

ابوالقاسم محمد بن ابی حذیفه در دامن پدر و مادری مؤمن، پرورش یافت که در همان روز های آغازین دعوت علنی پیامبر بر زندگی و بر نام و شهرت و قوم و قبیله خویش پشت پا زد و با ایمان محکم در میدان مبارزه علیه طاغوتیان قد علم کرد و تا آخرین لحظه به رسول خدا و جانشین برحقش پشت نکرد.

محمد در دوره هجرت (حبشه) متولد شد و شهد آزاد زیستن و عدالت محوری را با شیر مادر مکید و بزرگ شد.

وی گرچه در زمان پیامبر، صحابی نوجوانی بیش نبود اما بعد از مرگ پدر، در زمانی که یکبار دیگر طاغوتیان با رنگ و لعاب جدید بر حق و حقیقت شوریدند، وی در خط “علویان” قرار گرفت و از اعمال ننگین غاصبان خلافت، به ویژه عثمان بن عفان و معاویه ی بن ابی سفیان ـ که پسر عمه وی بود ـ سخت بیزاری می جست. او همانند محمد بن ابی بکر، یکی از اصحاب و یاران متدین امیرمومنان (ع) شد.

امیرمؤمنان علی بن ابی طالب (ع) این گونه رضایتش را از وی ابراز می دارد:

“محمدها” با حیاتر [و مؤمن تر] از آن اند که با دستورات الهی مخالفت ورزند و او را معصیت کنند. پرسیده شد: آنها کیان اند؟ فرمود:

محمد بن جعفر، محمد بن أبی بکر، محمد بن ابی حذیفه و محمد بن امیر المؤمنین.۱ معجم رجال الحدیث، ج ۱۵، ص۲۴۸.

به گفتار چند دانشمند شیعه، توجه نمائید.

منابع شیعی عموما محمد بن ابی حذیفه را ستوده و او را یکی از اصحاب امیرالمؤمنین علی علیه السلام دانسته اند

مرحوم کشی می گوید:

… من از مردی از اهل شام شنیدم که گفت: محمد بن ابی حذیفه، پسر دایی معاویه و از یاران و شیعیان امیرمومنان (ع) و از نیکان و اخیار مسلمانان بود. معاویه بعد از شهادت علی (ع) محمد را در زندان انداخت و سرانجام او را به شهادت رساند. شیخ کشی در مدح محمد و عدم معصیت او از امیرالمؤمنین علیه السلام روایت می کند که آن حضرت فرمود: «محامده [محمدها] از معصیت خداوند ابا داشتند. پرسیدند: محمدها کیستند؟ فرمود: «محمدبن جعفر بن ابی طالب، محمد بن ابی بکر، محمد بن ابی حذیفه، و محمد بن امیرالمؤمنین».۱۸ کشی هم چنین می نویسد: «یکی از راویان عامه از محمد بن اسحاق و او از مردی شامی چنین نقل کرد: محمد بن ابی حذیفه با علی بن ابی طالب علیه السلام و از یاوران و علاقه مندان او بود. وی پسر دایی معاویه و از مسلمانان نیک بود. پس از درگذشت علی علیه السلام، معاویه او را دست گیر کرد و خواست به قتل برساند. محمد مدتی طولانی در زندان بود.

صاحب الغارات بعد از نقل حدیثی که امیرمومنان (ع) فرمود: “محمدها، شرم و حیا دارند از اینکه خدا را معصیت کنند”، می گوید:

این کلام، دلیل توثیق و تعدیل محمد بن ابی حذیفه است… من شخصاً هیچ شکی بر وثاقت محمد بن ابی حذیفه ندارم.(الغارات، ابواسحاق ابراهیم بن محمد ثقفی، ج۲، ص۷۵۰.

آیت الله خویی نیز می گوید:

در روایت معتبر رسیده که محمد بن ابی حذیفه، یکی از پنج نفر [خواص] امیرمومنان (ع) بود.( معجم الرجال الحدیث، ج۱۵، ص۲۴۸.)

جهاد گری در راه خدا

محمد، مجاهدی خستگی ناپذیر و به مسایل دینی آگاه و با اوضاع سیاسی عصر خود آشنا بود. وی در جنگ دریای “ذات صواری” با رومیان در سال ۳۴ هجری و فتح مصر، با محمد بن ابی بکر از فرماندهان سپاه بودند و همچنین در فتح شام، شرکت داشت.

محمد از متعلمین قرآن بود و با تلاوت و تجوید قرآن آشنایی داشت. وی در زمانی که در مصر بود، روزی روی منبر نشست، خطبه خواند و سوره ای از قرآن تلاوت کرد. او از بهترین قاریان قرآن بود.(سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص ۴۸۱.)

در صف مخالفان

محمد بن ابی حذیفه از کسانی بوده است که در بر انگیختن مردم علیه عثمان سخت می کوشیده اند. بلاذری می نویسد:

“محمد بن ابی بکر و محمد بن ابی حذیفه آن سال که عبدالله بن سعد بن ابی سرح به مصر رفت، از مدینه به مصر رفتند. محمد بن ابی حذیفه، معایب عثمان را بر می شمرد و از او انتقاد می کرد و می گفت:

عثمان، مردی (عبدالله بن سعد) را به استانداری گماشته که پیامبر(ص) در روز فتح مکه خونش را هدر شمرده و آیات قرآن برای اثبات کفرش فرود آمده، آن هنگام که گفته بود: “من هم مثل آن چه خدا فرو می فرستد، فرو می فرستم”. عثمان کسانی را که پیامبر(ص) تبعید کرده بود، به مدینه راه داده و اصحاب رسول خدا را از حکومت دور، و سعید بن عاص و عبدالله بن عامر را ولایت داده است.( البدایه ی و النهایه ی، ج۷، ص ۱۷۷.)

محبوبیت محمد بن ابی حذیفه

محمد بن ابی حذیفه و محمد بن ابی بکر که از فعالان جبهه ضد عثمان بودند، ولی از آنجایی که آنها حرف دل مردم را می زدند و بدعت ها و بی عدالتی های عثمان را بین مردم بازگو می کردند، محبوبیت خاصی بین مردم به دست آورده بودند. بدین منظور وقتی به جنگ آفریقا می رفتند، عبدالله بن سعد برای آن دو، کشتی ای جداگانه تهیه دید تا با مردم معاشرت ننموده، آنها را نشورانند. [اگر چه] محمد پسر ابوبکر بیمار گشته، از رفتن به جهاد باز ماند و محمد بن ابی حذیفه نیز به خاطر او اقامت کرد. [ولی بعد از مدتی مرضش بهبود یافت] سپس همراه عده ای از مردم عازم جهاد شدند و وقتی از جهاد بر می گشتند، دل تمام مردمی که همراهشان رفته بودند، از کینه عثمان آکنده بود. چون عبدالله بن سعد از جنگ آفریقا به مصر برگشت، نامه ای از عثمان دریافت کرد که حاوی دستور عزیمتش به مدینه بود؛ لذا وی عازم مدینه شد. (انساب الاشراف، ج۵، ص۴۹ ـ ۵۱؛ تاریخ ابن کثیر، ج۷، ص۱۵۷.)

افشاگری؛ بیداری مردم

وقتی به عثمان خبر رسید که محمد بن ابی حذیفه و محمد بن ابی بکر بر ضد حکومتش قد علم کرده اند و هر روز جنایات او را برای مردم بازگو می کنند، خلیفه سوم برای خریدن محمد بن ابی حذیفه و خوش بین ساختن او به حکومتش و شاید ایجاد شکاف و اختلاف در جبهه مخالف، سی هزار درهم و کجاوه ای (ستوری با کجاوه اش) که خلعتی بر آن بود، برای محمد بن ابی حذیفه فرستاد. اما محمد دستور داده تا آن را در مسجد نهادند و آنگاه رو به مردم کرده، گفت:

ای جماعت مسلمان! ملاحظه کنید که عثمان می خواهد مرا بفریبد و از دین بیرون ببرد و به همین منظور برایم رشوه می فرستد.

مردم مصر بر اثر این سخن و افشاگری، بر حملات و انتقادات خویش به عثمان افزودند و به دور محمد بن ابی حذیفه جمع شده، او را به ریاست و استانداری خویش برگزیدند. (انساب الاشراف، ج۵، ص۴۹ ـ ۵۱؛ تاریخ ابن کثیر، ج۷، ص۱۵۷.

ادعای عجیب ابن حجر!

ابن حجر از طریق لیث، از عبد الکریم حضرمی نقل می کند که:

“محمد بن ابی حذیفه [هنگامی که در مصر بود] نامه هایی از زبان همسران پیامبر(ص) می ساخت [که] در آن عیب جویی و حمله به عثمان بود…. محمد بن ابی حذیفه همراه مردم چون به آنها می رسید، می گفت: در مسجد جمع شوید. در آنجا نامه های همسران پیامبر(ص) را چنین می خواند: ای مسلمانان! ما از کارهای عثمان به شما شکایت می کنیم.. .

و سپس انتقادات و حملاتی را که به عثمان بود، برای مردم می خواند. کسانی که در مسجد جمع شده بودند، فریاد بر آورده و با صدای بلند می گریستند و دعا و نفرین می نمودند.

وقتی مصریان به عنوان مبارزه و مخالفت با عثمان رهسپار مدینه شدند، محمد بن ابی حذیفه آنان را تا “عجرود” مشایعت نموده و برگشت.”( الاصابه ی فی تمییز الصحابه ی، ج۳، ص۳۷۳؛ عبقات الانوار فی امامه ی الائمه ی الاطهار، ج ۱۶، بخش اول، ص۱۱.

علامه امینی می گوید:

[اولاً] این صحابی عظیم الشأن با جد و جهدی تمام در زدودن انحرافات و بدعت هایی که از حاکم سر زده بود، می کوشیده است، و به تهمت هایی که دار و دسته عثمان به او می زده و می گفته اند که نامه از زبان همسران پیامبر(ص) جعل می کند، وقعی نمی نهاده است، و چندان به مجاهدت ادامه داده تا روزگار بدعت و خلافکاری و ستم به سر آمده است. نسبت جعل و تزویری هم که به او داده اند، کار هر بیچاره درمانده است که به تهمت متوسل می شود. شاید